ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ - "ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΙ Η ΚΑΡΔΙΑ"

Ασυνείδητα, όταν παίρνω στα χέρια μου κάθε νέα δισκογραφική δουλειά της αγαπημένης μου Ελευθερίας Αρβανιτάκη, περιμένω να ακούσω υλικό αντίστοιχο με τα «Κορμιά και τα μαχαίρια» και τα «Τραγούδια για τους μήνες», από το 1996 και ύστερα. Με την «Εκπομπή» (2000) απογοητεύτηκα, παρόλο που με τα χρόνια έχω βρει αρκετά τραγούδια που με εκφράζουν και τα ακούω διαρκώς, με το «Όλα στο φως» (2004) απελπίστηκα ακόμα περισσότερο εξαιτίας του ανομοιογενούς ηχητικού χρώματος του υλικού και της έλλειψης συγκεκριμένης διάθεσης, μα ήρθε το 2006 η συνεργασία της με το Νίκο Ξυδάκη μέσα από την οποία δημιουργήθηκε το «Γρήγορα η ώρα πέρασε», το απόλυτο δισκογραφικό έργο της τελευταίας τριακονταετίας, και «ήρθα στα ίσια μου». Από εκεί και πέρα, αποφάσισα πως ό,τι και να κυκλοφορήσει η Ελευθερία δικαιολογείται γιατί απλώς δεν πρόκειται ποτέ να ξεπεράσει τούτο το σπουδαίο έργο…

Πριν από λίγο καιρό βγήκε στην κυκλοφορία, μετά από μήνες προετοιμασιών, το «Και τα μάτια κι η καρδιά» στο οποίο η Ελευθερία συνεργάζεται με τον Ισπανό παραγωγό Χαβιέ Λιμόν. Το αποτέλεσμα… ιδιαίτερο! Ενδιαφέρον! Με την πρώτη ακρόαση, θα έλεγε κανείς πως τα τραγούδια του δίσκου έχουν μεσογειακό χρώμα, με έντονα τα παραδοσιακά στοιχεία, είτε οφείλονται στο ούτι και στο ακορντεόν είτε στις φλαμένγκο κιθάρες. Ας αναλύσουμε όμως track to track το «Και τα μάτια κι η καρδιά».

Εισαγωγικό κομμάτι το «Το γκρίζο των ματιών σου», για πολλούς το καλύτερο και το αυθεντικότερο του συνόλου. Θα συμφωνήσω! Λιτοί, αληθοφανείς στίχοι, όμορφη ταξιδιάρικη μελωδία που στα ρεφραίν δυναμώνει και απαλή, εκφραστική ερμηνεία από την Αρβανιτάκη. Με το τέλος του σε κάνει να θέλεις να το ακούσεις ξανά. Ακολουθεί το «Το τέλος μας δες», με την ξεχωριστή μελωδία και ενορχήστρωση. Η ερμηνεία της Ελευθερίας θα μπορούσε να είναι λίγο πιο δυναμική. Παρόλα αυτά, έχει γίνει αγαπημένο μου.

Μετά αρχίζει το γλέντι: «Κι εσύ του χθες δεσμώτης / ανήμπορος σαν πότης/ στο πανηγύρι τ’ Αγιαννιού είσαι γιορτής χαρμάνι / μα δε σε λένε Γιάννη / κι έχω για σπίτι μου τη γη, τον ουρανό ταβάνι». Άλλα αντ’ άλλα κουτρουβάλα. Ρίμα να ‘ναι κι ό,τι να ‘ναι. Φάουλ στη Σμαρώ Παπαδοπούλου που έγραψε τους στίχους λοιπόν κάνοντάς με να υποψιάζομαι ότι το «Τον έρωτα ρωτάω», περί ου ο λόγος, το απέρριψε η Χαρούλα Αλεξίου και δεν το περιέλαβε στο «Βύσσινο και νεράντζι» («και καλά έκανε», μου σχολίασε πρόσφατα άκρως επιτυχημένη και γνωστή στιχουργίνα φίλη μου). Μελωδία που προσπαθεί ίσως να μιμηθεί τα «Κορμιά και τα μαχαίρια» που «κάποτε αλλάζουν χέρια» και δήθεν ξεσηκώνει για τσιφτετέλι, δε με αγγίζει (σε συνδυασμό με τους στίχους). Οι τσιριχτές εξάρσεις της Ελευθερίας τύπου Σαρακατσάνας σε ομαδική a capela ερμηνεία, έχουν το ενδιαφέρον τους.

Το τέταρτο ομώνυμο τραγούδι του δίσκου, απλά «τα σπάει». Διασκευή ενός ξένου τον τίτλο του οποίου δε θυμάμαι και για να είμαι ειλικρινής δε με ενδιαφέρει να μάθω, στολίζεται μοναδικά από τους πληθωρικούς στίχους της μίας και μοναδικής Λίνας Νικολακοπούλου, ενώ η ερμηνεία της Ελευθερίας με προκαλεί να τη φαντάζομαι την ώρα της ηχογράφησης να φοράει κόκκινο φουστάνι με φραμπαλά και ζήλια στα χέρια. Φοβερό κομμάτι. Στη συνέχεια ακούμε το «Πες μου», επίσης διασκευή ενός γαλλικού με τίτλο “Je t’ aime” που κι αυτό έχεις πολλούς θαυμαστές, ακούω (το αυθεντικό). Οι στίχοι του Νίκου Μωραΐτη μου αρέσουν πάρα πολύ και γενικά το κομμάτι είναι ερωτικό, μπορείς να το ακούς στο σπίτι σου στα σκοτεινά, με αναμμένα κεριά και μπόλικο δάκρυ, με τίποτα όμως μαζί με το αγαπημένο σου πρόσωπο.

«Δε μιλώ για μια νύχτα εγώ» τραγουδά αμέσως μετά η αγαπημένη μας ερμηνεύτρια και τη φαντάζομαι να χορεύει mambo κρατώντας την άκρη του φουστανιού της κατά την ηχογράφηση. Εκτέλεση που σου φτιάχνει τη διάθεση θες δε θες, ενώ η φράση «όχι δε μιλώ για μια νύχτα εγώ» με τα χι, τα δέλτα και τα θήτα θα μπορούσε άνετα να τραγουδηθεί από Ισπανό: «oji de milo ya mia nyhta eyo». Μετά το πράγμα σοβαρεύει λίγο. Πάλι ο Μωραΐτης στους πολύ καλούς στίχους, με ένα τραγούδι που θα ταίριαζε να είναι σε άλλο δίσκο και όχι στο «Και τα μάτια κι η καρδιά». Παραδοσιακή ενορχήστρωση με εσάνς μοντέρνων ήχων, αναμενόμενη ερμηνεία. Ενδιαφέρον, αν μη τι άλλο («Τόσο μεγάλα λόγια»).

«Άσε με να σε μισήσω» διαλαλεί ο Μιχάλης Γκανάς μέσα από τους στίχους του και προσφέρει ένα πολύ όμορφο τραγούδι. Ανώτερο στιχουργικά, μελωδικά και ερμηνευτικά από το μέσο όρο των κομματιών του δίσκου, καταφέρνει να κάνει τη διαφορά. Έπειτα για ακόμα μία φορά ο Μωραΐτης γράφει στίχους για μια παραδοσιακή μελωδία την οποία μετέτρεψε σε «Ξένη καρδιά». Εξαιρετικοί στίχοι, μελωδία και ερμηνεία, σαν παραδοσιακό τραγούδι. Είναι αυτό που έχω ακούσει τις περισσότερες φορές… Το ούτι του Θωμά Κωνσταντίνου... μαμάει και δέρνει, ενώ πιστεύω πως το κομμάτι θα μπορούσε κάλλιστα να ανήκει στα «Κορμιά και τα μαχαίρια»…

Φλαμένγκο κιθάρες ξεσηκώνουν στο «Τα μυστικά του κόσμου» που μπορεί στιχουργικά να υστερούν, στα άλλα όμως «πετάνε». Ξανά-μανά φαντάζομαι την Ελευθερία να ηχογραφεί με την άκρη του φουστανιού στο χέρι! Όλε!

Το επόμενο, «Μια ευχή», και ζητώ συγγνώμη από τους δημιουργούς, θεωρώ πως είναι ένα τραγούδι χωρίς κανένα απολύτως νόημα. Τέλος, το ντουέτο «Mirame» με την ισπανόφωνη Buika έχει γίνει κι αυτό αγαπημένο μου. Θα προτιμούσα η Ελευθερία να έχει καλύτερη προφορά στα ισπανικά, αλλά δε χάλασε κι ο κόσμος. Πολύ ωραίες ερμηνείες.

Αυτά λοιπόν για το «Και τα μάτια κι η καρδιά». «Ελληνικά τραγούδια με μεσογειακές-ισπανικές αποχρώσεις», έτσι θα το χαρακτήριζα στο σύνολό του. Μου έχει κρατήσει πολλές ώρες συντροφιά και θα μου κρατήσει άλλες τόσες. Απολαύστε το!

ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΗΒΑΙΟΣ - "ΠΕΤΡΙΝΟΙ ΚΗΠΟΙ"

Ανήκοντας πλέον στο δυναμικό της Legend, o Χρήστος Θηβαίος επιστρέφει στο προσκήνιο πέντε ολόκληρα χρόνια μετά την τελευταία του προσωπική δισκογραφική κατάθεση, με το δίσκο «Πέτρινοι κήποι». Τα τραγούδια του CD συνυπογράφουν ο ερμηνευτής, ο Μάνος Ελευθερίου, ο Γιώργος Ανδρέου, ο Γιάννης Μαργαρίτης και ο Κ. Χ. Μύρης.

Τα τραγούδια στο σύνολό τους κινούνται σε ήρεμους, χαλαρωτικούς ρυθμούς. Οι μελωδίες και οι στίχοι είναι ιδιαίτερα προσεγμένα. Ξεχωρίζουν τα κομμάτια «Κανείς δεν έρχεται» (διασκευή του «Foget her» του Jeff Buckley), το «Δέντρα» (με τη συμμετοχή των Lyrae Cantus), το «Νερό» που έχει οικολογικό περιεχόμενο και τα «Στης αγκαλιάς σου τη φωνή» και «Κι αν τύχει» στα οποία συμμετέχει η Ελένη Τσαλιγοπούλου. Πρόκειται για πραγματικά πολύ όμορφα τραγούδια με ωραία ενορχήστρωση, που ακούγοντάς τα κανείς, ηρεμεί. Οι ερμηνείες του Χρήστου Θηβαίο είναι ξεχωριστές, όπως πάντα άλλωστε.

Αξίζει να αναφερθεί πως στο τραγούδι «Στης αγκαλιάς σου τη φωνή», του οποίου οι στίχοι ανήκουν στον ερμηνευτή και το Γιάννη Μαργαρίτη, το ρεφραίν αποτελεί απόσπασμα χορικού από την «Ελένη» του Ευριπίδη, σε απόδοση του Κ. Χ. Μύρη.

Θεωρώ πως στο «Πέτρινοι κήποι» θα βρείτε αρκετά τραγούδια που θα σας αρέσουν. Εξάλλου ο Χρήστος Θηβαίος είναι ένας από τους λίγους καλλιτέχνες που προσέχει τις επιλογές του…

Αξιολόγηση: 6/10

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER!

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΜΕΣΗΜΕΡΗΣ - "ΞΥΠΟΛΥΤΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ"

Δε νομίζω πως ακούγοντας κάποιος το νέο δίσκο του Σταμάτη Μεσημέρη με τίτλο «Ξυπόλυτα φεγγάρια» θα είχε να κάνει κάποιο θετικό σχόλιο… Ή, να το θέσω διαφορετικά, μάλλον είναι υπερβολικά εναλλακτικός για τα δικά μου γούστα ή για τις δικές μου… αντοχές!

Ο Σταμάτης Μεσημέρης είναι ένας αξιόλογος καλλιτέχνης ο οποίος έχει γράψει αρκετά καλά τραγούδια στο παρελθόν κι έχει πραγματοποιήσει αξιομνημόνευτες συνεργασίες με το Βασίλη Παπακωνσταντίνου κυρίως. Τον τελευταίο καιρό όμως έχει δώσει κάποια ανάξια λόγου δείγματα όπως το ανεκδιήγητο «Ανάποδες στροφές» στο «Ωραιότερο σημείο» της Άλκηστης Πρωτοψάλτη και το μουδιασμένο σύνολο «Βατόμουρα» του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Η ίδια (υπερβολική;) διάθεση συνεχίζεται στο παρόν CD του οποίου τη μουσική και τα λόγια έχει γράψει ο ίδιος, όπως επίσης διεκπεραιώνει και τις ερμηνείες. Μουσικά δε θα έλεγα πως έχουν ενδιαφέρον τα κομμάτια, ούτε ερμηνευτικά Οι στίχοι, ισορροπώντας ανάμεσα σε έναν άσχημα επιτηδευμένο σουρεαλισμό και σε μία ακαθόριστη πρόθεση ψυχικής ενδοσκόπησης, δεν έχουν τίποτα ιδιαίτερο να πουν ή να προτείνουν. Στιχάκια όπως «πώς να ζωγραφίσω την πέρλα αστροφεγγιάς / με τον απόηχο του πέλαγου χάντρα στα μαλλιά σου» ή «σ’ αυτή τη χέρσα λοταρία εξιλαστήριων θυμάτων / ανακυκλώνεται η υστερία της μαλακίας των συνθημάτων» προτιμώ να τα’ αφήσω ασχολίαστα. Καλό είναι να μην επιχειρείται η δημιουργία εντυπώσεων με την τεχνική πρόχειρης «ανάμιξης» μορφών Τέχνης: άλλο Ποίηση και άλλο Μουσική. Όταν «μπασταρδεύονται» τούτα τα δύο, πόσο μάλλον όταν κάποιο από αυτά φτιασιδώνεται, το αποτέλεσμα απέχει πολύ από το Ωραίο…

Με λίγα λόγια η νέα εναλλακτική δισκογραφική δουλειά του Σταμάτη Μεσημέρη θα τολμούσα να πω πως περισσότερο εξυπηρετεί προσωπικές «σκοπιμότητες» παρά απευθύνεται σε κάποιο κοινό.

Αξιολόγηση: 0,5/10

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER!

ΤΖΕΝΗ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ - "ΚΑΤΑΚΟΚΚΙΝΑ"

Για να δούμε λοιπόν, τι έχουμε εδώ; Η Τζένη Χατζοπούλου κυκλοφορεί την πρώτη της δισκογραφική δουλειά σε παραγωγή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου με τίτλο «Κατακόκκινα»! Τα τραγούδια έχουν γράψει σπουδαίοι δημιουργοί όπως ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο Σταμάτης Μεσημέρης, ο Οδυσσέας Ιωάννου, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου και η ίδια η ερμηνεύτρια.

Τα κομμάτια κινούνται σε διάφορες μελωδικές γραμμές, έντεχνες, ακουστικές, τζαζ, ροκ… Κοινό τους χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι αποπνέουν ηρεμία, ακόμα και τα πιο ρυθμικά. Οι στίχοι στην πλειονότητά τους στέκονται σε πολύ καλό επίπεδο αφού έχουν ενδιαφέροντα πράγματα να πουν και ταυτόχρονα είναι καλογραμμένοι, χωρίς ωστόσο να πρωτοτυπούν. Αξιοπρόσεκτα στιχουργικά είναι το πρώτο τραγούδι του δίσκου, «Αυτό το βράδυ» (όσο και μελωδικά – είναι ένα υπέροχο ταγκό) που έγραψε η Μαρία Κλινάκη μαζί με τη Χατζοπούλου και το «Μη με αλλάξεις» του Οδυσσέα Ιωάννου και του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Το κομμάτι της Μαρίας Κλινάκη και του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα («Τρέξε Τρέξε») δε θα έλεγα ότι με ενθουσίασε, αφού θυμίζει παιδικό τραγουδάκι, ενώ οι προσπάθειες του Σταμάτη Μεσημέρη δεν αφήνουν κάποια συγκεκριμένη διάθεση κατά την ακρόαση… Ερμηνευτικά, η Τζένη Χατζοπούλου τα καταφέρνει μια χαρά, αφού φαίνεται ότι έχει «δουλεμένη», καθαρή φωνή με εκφραστικότητα. Όλα τα παραπάνω σε συνδυασμό με την εξαιρετική ενοχρχήστρωση του Ανδρέα Αποστόλου συνθέτουν ένα όμορφο σύνολο που πείθει για τις καλές προθέσεις των ανθρώπων οι οποίοι επιμελήθηκαν την παραγωγή.

Η πρωτοεφμανιζόμενη ερμηνεύτρια λοιπόν θα πρέπει να αισθάνεται πολύ τυχερή που ένας καλλιτέχνης σαν το Βασίλη Παπακωνσταντίνου ανέλαβε να τη συστήσει στο κοινό! Έχοντας δώσει ένα αξιόλογο πρώτο στίγμα, αναμένουμε ν’ ακούσουμε την επόμενη δουλειά της για να δούμε τι έχει να προσφέρει στο χώρο της σύγχρονης…

Αξιολόγηση: 5/10

(καλό ως πρώτη προσπάθεια αλλά δεν κάνει καμία διαφορά...)

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER!

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ - Ο,ΤΙ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ

Η νέα δισκογραφική δουλειά του Γιάννη Πλούταρχου είναι γεγονός! Ο δημοφιλής τραγουδιστής επιστρέφει ένα χρόνο μετά τη συλλογή «Στιγμές» με δεκαοχτώ ολοκαίνουρια τραγούδια που έχουν γράψει διάφοροι δημιουργοί.

Σε γενικές γραμμές τα νέα κομμάτια κινούνται σε ρυθμούς που μας έχει συνηθίσει ο Πλούταρχος στις παλιότερες δουλειές του. Μπαλάντες, χασάπικα, ζεϊμπέκικα, χορευτικά… απ’ όλα έχει ο μπαξές! Το CD ξεκινά με το «Να πας», μια δυναμική μπαλάντα οι δημιουργοί της οποίας αποτελούν έκπληξη, αφού δραστηριοποιούνται κυρίως στην έντεχνη σκηνή (Σταύρος Λογαρίδης – Ελένη Ζιώγα). Τα επόμενα τραγούδια ακολουθούν την πεπατημένη. Εντύπωση μου έκαναν τα «Χωρίς γυρισμό» (Στέλιος Μαρής – Ρεβέκκα Ρούσση), «Το άλλο μου μισό» (Γιάννης Μιλιώκας), «Μη μιλάτε για κείνη» (Γιάννης Πλούταρχος – Στέλλα Μεϊμάρη & Μαρία Τρικούβερτη) και το ομώνυμο. Ο ποπ ήχος στο «Υπέροχη» του Βαγγέλη Τούντα και της Εύης Δρούτσα ακούγεται δροσερός αλλά δεν ταιριάζει στο ύφος του ερμηνευτή, το χασάπικο «Μες στο κόσμο αυτό» του Αλέξη Σέρκου θυμίζει έντονα το «Όλα σε σένα τα βρήκα», ενώ το τσιφτετέλι «Αχ άγγελέ μου» θεωρώ πως υστερεί στο στίχο και στην ενορχήστρωση. Παράλληλα, ευχάριστη έκπληξη αποτελούν τα έξι ζεϊμπέκικα του δίσκου, κάποια εκ των οποίων («Αυτό το σπίτι», «Φωτιά μες στο ποτήρι μου») είναι κατάλληλα να ακούγονται τις «μεγάλες» ώρες…

Τελικά μπορεί από το νέο CD του Γιάννη Πλούταρχου να απουσιάζει το στοιχείο της έκπληξης, σίγουρα όμως οι θαυμαστές του θα διασκεδάσουν με αρκετά από τα δεκαοχτώ (!) τραγούδια που περιέχει!

Αξιολόγηση: 7/10

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER!

ΜΑΝΩΛΗΣ ΛΙΔΑΚΗΣ - "ΑΠΟ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ"

Στο νέο CD του Μανώλη Λιδάκη, «Από τη σιωπή του χρόνου», με το οποίο εγκαινιάζεται η συνεργασία του αγαπημένου τραγουδιστή με την εταιρεία Legend, συνυπάρχουν δεκάξι τραγούδια-συμμετοχές σε δουλειές άλλων, με δύο νέες ηχογραφήσεις.

Το πρώτο καινούριο κομμάτι, το «Λάφυρο» (ο πρώτος στίχος του Μιχάλη Γκανά στα 1969 που μελοποίησε το 2007 ο νεαρός Νίκος Ζουρνής) έχει ενδιαφέρουσα μουσική και ενορχήστρωση. Το δεύτερο, «Πώς να σωπάσω» του Σταύρου Ξαρχάκου και του Κώστα Κινδύνη, όπως δηλώνει ο ίδιος ο τραγουδιστής, εδώ και χρόνια το περιλαμβάνει στις ζωντανές εμφανίσεις του και πάντα ήθελε να το ηχογραφήσει. Φοβερή η ερμηνεία του εδώ.

Τα υπόλοιπα τραγούδια δε θα έλεγα πως είναι ιδιαίτερα γνωστά, με εξαιρέσεις βέβαια, μα όλα τους είναι υψηλού επιπέδου δημιουργίες. Η καταπληκτική εκτέλεση του συγκλονιστικού «Κι αν τα μάτια σου δεν κλαίνε» (Λοΐζος – Δασκαλόπουλος) και τα πρόσφατα «Αμόνι και νερό» (Σμαργιανάκης – Λεκάκης) και «Σκοτάδι γυμνός» (Σμαργιανάκης), έχουν ακουστεί αρκετά. Υπάρχουν και δύο ζωντανές ηχογραφήσεις, η περίφημη «Μπαλάντα του κυρ Μέντιου» (Θάνος – Βάρναλης) και το γνωστό παραμύθι «Ήτανε μια φορά» (Ξαρχάκος – Φέρρης). Επίσης μπορεί κάποιος να ακούσει τραγούδια του Σωκράτη Μάλαμα («Φύλλα αλκαλικά» σε στίχους του Άλκη Αλκαίου στο οποίο δυστυχώς ο Λιδάκης μιμείται φωνητικά το συνθέτη), του Νίκου Ζούδιαρη («Το καράβι της φυγής»), δύο τραγούδια του Χρήστου Νικολόπουλου σε λόγια του Βασίλη Τσιτσάνη («Απόψε μες στη σιγαλιά» και «Πικρό ποτήρι», με τη δεύτερη φωνή της Χαρούλας Αλεξίου, η οποία προστέθηκε σ’ αυτά ύστερα από μια τυχαία συνάντηση των δύο ερμηνευτών στο στούντιο του συνθέτη) και άλλα από διάφορους δημιουργούς.

Δυστυχώς δε δίνονται πληροφορίες σχετικά με τους δίσκους στους οποίους περιλήφθηκαν τα κομμάτια, ούτε το χρονικό πλαίσιο στο οποίο εντάσσονται. Πέρα απ’ αυτό, ακούγονται πολύ ευχάριστα και θεωρώ βέβαιο πως οι θαυμαστές του Λιδάκη θα τα αγαπήσουν, ενώ παράλληλα το «Από τη σιωπή του χρόνου» είναι μία καλή ευκαιρία για να αποκτήσει κανείς υλικό του Λιδάκη που δε θα μπορούσε εύκολα να παρακολουθήσει και να συγκεντρώσει από μόνος του.

Αξιολόγηση: 9/10
(μέγας ερμηνευτής ο Λιδάκης, όχι αστεία...)

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER! (προσεχώς)

ΝΑΤΑΣΑ ΜΠΟΦΙΛΙΟΥ - "ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ"

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Αυτή είναι η πρώτη λέξη που μου ήρθε στο μυαλό όταν άκουσα το CD των Γεράσιμου Ευαγγελάτου, Θέμη Καραμουρατίδη και Νατάσας Μποφίλιου με τίτλο «Μέχρι το τέλος», μια παραγωγή του Παρακευά Καρασούλου με τη Μικρή Άρκτο. Οι αιτίες και οι αφορμές της έκληξής μου, πολλές.

Καταρχήν να αναφέρω πως η περίπτωση Μποφίλιου ήταν μοναδική γιατί αντί οι συντελεστές του δίσκου να απευθυνθούν στο περιοδικό για να τους παρουσιάσει, τους προσέγγισε αυτό. Έλλειψη ενδιαφέροντος από την εταιρεία, να υποθέσω;

Άκουσα τα τραγούδια του CD ύστερα από την παρότρυνση ενός φίλου: «πρόσεξε αυτούς τους τρεις ανθρώπους και θα με θυμηθείς». Είχε απόλυτο δίκιο και το ίδιο προτείνω και σε όσους από εσάς αρέσει η καλή ελληνική μουσική. Οι στίχοι του Γεράσιμου Ευαγγελάτου είναι εξαιρετικοί. Ο ίδιος, βάζοντας ένα «αστικό» φίλτρο μπροστά απ’ τα λόγια του παρουσιάζει τις αγωνίες, τις μελαγχολίες και τις ερωτικές ανησυχίες του σύγχρονου ανθρώπου με μοναδικό τρόπο, εντελώς φρέσκο και απλό. Μόνο ένα «ψεγάδι» έχω να του «προσάψω», ότι όσα λέει είναι σχεδόν όλα μελαγχολικά. Μοναδική ανάσα δροσιάς το πρώτο τραγούδι του δίσκου, «Αεράκι», που προδιαθέτει τον ακροατή με τον καλύτερο τρόπο: «Ένα αεράκι / σε σκόρπια φύλλα και ζωές / θα δώσει λύση / από ένα τόσο δα μικρό παραθυράκι / που κάποιος ξέχασε να κλείσει». Οι στίχοι μοιάζουν να είναι βιωματικοί και αυτοπεριγραφικοί, οπότε εντυπωσιάζεται κανείς με την υποψία και μόνο ότι ένας νέος άνθρωπος μπορεί να έχει ζήσει τις καταστάσεις που περιγράφονται στα τραγούδια. Χαρακτηριστικά παραδείγματα τα εξαίρετα «Σ’ έχω βρει και σε χάνω», «Εν λευκώ», «Αλεξάνδρας», «Εκκρεμότητα» και το ομώνυμο. Παράλληλα, σπουδαίες σύγχρονες αλλά και διαχρονικές αλήθειες βρίσκει κανείς στους στίχους του Ευαγγελάτου: «είναι αμάξια οι μόνοι / και οι σχέσεις τροχαία», «αν σ’ αγαπούν να μάθουν να το λένε / κι αν δε σ’ το πουν να μάθεις να το κλέβεις / κι αν θες να δεις τ’ αληθινά να καίνε / πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν’ ανέβεις», «ο άνθρωπός σου ο σταθερός / όσο περνάει ο καιρός / θα γίνεται εκκρεμότητα», «και να σε ‘βλεπα να κλαις τι θα ‘χε γίνει / αφού ο χρόνος τελικά όλα τα σβήνει»… Σ’ αυτά τα μικρά δείγματα αντιλαμβάνεται κανείς τη μουσικότητα που ενέχουν οι στίχοι, χωρίς καν να ακούσει τα τραγούδια.

Τα λόγια του νεαρού στιχουργού μελοποίησε ο επίσης νεαρός Θέμης Καραμουρατίδης. Δε θα μπορούσε παρά να γράψει πολύ καλές μουσικές αφού το επίπεδο των στίχων είναι ήδη υψηλό. Τα περισσότερα κομμάτια κινούνται σε ήρεμους ρυθμούς, με εξαίρεση το πολύ ενδιαφέρον ταγκό «Παρέα» (στο οποίο συμμετέχει ο Κωστής Μαραβέγιας), το ομώνυμο ζεϊμπέκικο με δεύτερη φωνή από το συνθέτη, που ευτυχώς ο ρυθμός και η μελωδία του διαφέρουν μακράν από τα ψευτοζεϊμπέκικα που ακούμε από τους δήθεν μοντέρνους τραγουδιστές, και το χαρούμενο «Συννεφιά» που συνυπήρχε πέρυσι σε CD-signle με το ιδιαίτερα αξιόλογο «Εν λευκώ», το οποίο ξεκινά σχεδόν αθόρυβα και καταλήγει σε ένα συναρπαστικό λυτρωτικό ξέσπασμα. Αν δεν το έχετε υπόψη σας, φροντίστε να το ακούσετε άμεσα!

Οι δημιουργοί των τραγουδιών έχουν την τύχη να ακούνε τη Νατάσα Μποφίλιου να τα ερμηνεύει! Πρόκειται για μία εξαιρετική φωνή, ζεστή και χαλαρή, δυνατή και πειστική, ανάλογα με τις απαιτήσεις. Έχει όλα τα προσόντα για να απασχολήσει στο μέλλον αυτό που λέμε «καλό ποιοτικό ελληνικό τραγούδι» αφού πρώτα απ’ όλα δε μοιάζει και δε μιμείται κανέναν και καμία (ίσως σε κάποια σημεία να θυμίζει λίγο Τάνια Τσανακλίδου) και ύστερα, από το ρεπερτόριο που διαλέγει, φαίνεται η αισθητική της. Δεν έχω να πω άλλα για τη Νατάσα Μποφίλιου, μόνο θα εκφράσω το παράπονο ότι στο ξεκίνημά της δεν έχει προβληθεί όσο της αξίζει. Αυτή τη στιγμή πιστεύω πως είναι η καλύτερη νεαρή τραγουδίστρια που υπάρχει στο χώρο του τραγουδιού, ανεξαρτήτου είδους…

Με λίγα λόγια, θεωρώ πως το «Μέχρι το τέλος» είναι η κορυφαία δισκογραφική δουλειά της χρονιάς! Για ποιο λόγο; Γιατί εμφανίστηκαν από το «πουθενά» τρεις νέοι άνθρωποι με μοντέρνα αισθητικοί, καθαρές προθέσεις και πάνω από όλα με έμπνευση, που τόσο λείπει στις μέρες μας. Γιατί άκουσα σοβαρούς στίχους με νόημα, ωραίες μελωδίες και εκπληκτικές ερμηνείες που αγγίζουν αμέσως την ψυχή. Γιατί η παρέα του Γεράσιμου Ευαγγελάτου, του Θέμη Καραμουρατίδη και της Νατάσας Μποφίλιου υπόσχεται –είτε είναι ενωμένη είτε όχι– να μας χαρίσει πολλά όμορφα τραγούδια στο μέλλον… Καλή ακρόαση!

Αξιολόγηση: 9,5/10
(Πολλά μπράβο στην παρέα! Μιλάμε για το δίσκο της χρονιάς, όχι αστεία)

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER!