ΔΙΣΚΟΒΟΛΟΣ

10 Μεταναστευτικοί δίσκοι #7

2012-01-22T21:29:00.004+02:00

"Ένα αεράκι θα φυσήξει στην Αθήνα/ θα ταξιδέψουμε ξανά σ' εκείνα/ με μια ανάγκη σαν μεγάλη πείνα/ για τη χαμένη μας ισχύ/ Ένα αεράκι θα μας φέρει κάτι/ που 'χουμε κρύψει κάτω από το κρεβάτι/ αφού μοιράσαμε με το κομμάτι/ ό,τι μπορεί κι ανησυχεί": με τους στίχους αυτούς ξεκινά το εξαιρετικό έργο των Γεράσιμου Ευαγγελάτου, Θέμη Καραμουρατίδη και Νατάσσας Μποφίλιου, "Μέχρι το τέλος" που αποτελεί τον έβδομο μεταναστευτικό μου δίσκο.

Έχω μιλήσει για το δίσκο παλιότερα και θα ήταν περιττό να πω ακόμα μια φορά τα ίδια. Όμως, θα συμπληρώσω ότι τα τραγούδια του CD πολύ συχνά τα μνημονεύω, ιδιαίτερα το θρυλικό "Εκκρεμότητα" που επιτρέψτε μου να πω πως έχει ήδη γράψει την ιστορία του. Πάντα το κουβαλάω πάνω μου, από την πρώτη στιγμή που το άκουσα. Οι στίχοι του Ευαγγελάτου τσακίζουν κόκαλα λέμε.

Εκτός από αγαπημένος μεταναστευτικός δίσκος, πιστεύω πως το "Μέχρι το τέλος" αποτελεί έναν από τους καλύτερους δίσκους που κυκλοφόρησαν τα τελευταία τριάντα χρόνια. Ακούγομαι υπερφίαλος, το ξέρω, αλλά έχουν τόση αλήθεια τα τραγούδια και οι ερμηνείες, τόση αμεσότητα, τόση καθαρότητα που έρχονται και κλακ! κουμπώνουν αμέσως στην καρδιά. Εκτός άλλων, το clue της υπόθεσης είναι ότι αυτός ο δίσκος είναι μοιρασμένος σε τρία ίσα μέρη: λόγος, μουσική, ερμηνεία.

Παράλληλα, βλέπω πως το τρίπτυχο της επιτυχίας έχει τρομερή άνοδο τον τελευταίο καιρό, κερδίζοντας όλο και περισσότερους θαυμαστές. Μπράβο.

Ραντεβού την επόμενη Κυριακή με το "Απέναντι μπαλκόνι" της Ελένης Βιτάλη που βρίσκεται στο #6...

Αγαπημένος στίχος:

Είναι αμάξια οι μόνοι
και οι σχέσεις τροχαία

("Σε έχω βρει και σε χάνω")

10 Μεταναστευτικοί δίσκοι #8

2012-01-08T14:29:00.008+02:00

Μετά δύο εβδομάδες διακοπών, ο Δισκοβόλος επιστρέφει, πιστός στη δέσμευσή του για την παρουσίαση των 10 αγαπημένων του μεταναστευτικών δίσκων. Ήδη βρίσκεται στην ξενιτιά. Καλή μας χρονιά.

Ήταν χειμώνας του 2006 προς 2007 όταν κυκλοφόρησε το "Φίλοι & εχθροί" του Μιχάλη Χατζηγιάννη. Αποτελούσε την επόμενη κυκλοφορία μετά το ιδιαιτέρως επιτυχημένο live στο Λυκαβηττό που έβγαλε το γκραντ σουξέ "Δε φεύγω" σε στίχους του Νίκου Μωραΐτη. Με 14 τραγούδια του προαναφερθέντος αλλά και της Ελένας Βραχάλη φυσικά, ο δίσκος έβγαλε αρκετές επιτυχίες. Τους στίχους έχουν γράψει επίσης σε ένα κομμάτι η Ναταλία Γερμανου και σε ένα άλλο ο ίδιος ο ερμηνευτής.

Η ιδιαίτερη σχέση που έχω με το δίσκο αυτό, οφείλεται στο γεγονός ότι αμέσως μόλις κυκλοφόρησε, παράλληλα, έτυχε να ερωτευτώ. Πολύ όμως. Τόσο πολύ που νόμιζα πως ορισμένα τραγούδια μιλούσαν για μένα μόνο, με πρώτο και καλύτερο το "Να είσαι εκεί". Γιατί φυσικά ο έρωτάς μου ήταν χωρίς ανταπόκριση, κλασικά πράγματα δηλαδή. Είχα ξεχωρίσει από τις πρώτες ακροάσεις το "Χέρια ψηλά", χωρίς όμως να προβλέψω ότι θα αρέσει τόσο πολύ.

Εκτός από το "Να είσαι εκεί" της Βραχάλη, με άγγιξε τρομερά το "Πήγε τρεις" του Μωραΐτη. Το ένιωσα στο δέρμα μου, αφού ζούσα κάτι αντίστοιχο. "Πώς ξημερώνει η νύχτα, πώς... λείπεις και λείπει ο ουρανός". Μεγάλη αλήθεια. Να τα μηνύματα, να οι αναπάντητες κλήσεις (παντού) και ανταπόκριση καμία. Κλασικά πράγματα είπαμε.

Επίσης, το "Αισθήματα" μου άρεσε πολύ παρόλο που μιλάει για χωρισμό, όπως και το "Αν δεν κοιτάζω εσένα" με τον καταπληκτικό του ρυθμό, αλλά και το "Επέτειος". Τα υπόλοιπα τραγούδια καλά έως μέτρια. Εξάλλου ό,τι ήταν μου δώσει αυτός ο δίσκος, μου το είχε δώσει και με το παραπάνω μάλιστα. Το "Να είσαι εκεί" ακόμα με στοιχειώνει, δεν μπορώ να το ακούσω. Δε θέλω.

Το μόνο θετικό που βγήκε από αυτήν την ιστορία είναι το γεγονός ότι έμαθα να χειρίζομαι με διαφορετικό τρόπο τους έρωτές μου. Αλλά όχι, σήμερα δε διανοούμαι καν να βάλω να παίξει οποιοδήποτε τραγούδι αυτού του δίσκου. Πονάει. 24 χρονών παιδάκι ήμουν τότε. Νίκο, σε ευχαριστώ για τα ωραία σου τραγούδια.

Ραντεβού την επόμενη Κυριακή με το "Μέχρι το τέλος" της Νατάσας Μποφίλιου, του Θέμη Καραμουρατίδη και του Γεράσιμου Ευαγγελάτου που βρίσκεται στο #7...

Σχολιασμός στο Music Corner!

Αγαπημένος στίχος:

Να είσαι εκεί πάντα μέσα στη ζωή μου
τα φώτα της να ανάβεις κι ας μην τη ζεις μαζί μου
αν λίγο μ' αγαπάς να είσαι εκεί
αγάπη της ζωηής μου αγάπη δυνατή

("Να είσαι εκεί")

10 Μεταναστευτικοί δίσκοι #9

2011-12-11T13:54:00.008+02:00

Τηρώντας την υπόσχεσή του, ο Δισκοβόλος επιστρέφει με το Νο. 9 της λίστας με τους 10 πιο αγαπημένους του δίσκους, τους οποίους θα πάρει μαζί του στην... ξενιτιά.

Στη θέση αυτή λοιπόν βρίσκεται το "Δεν είναι ο έρωτας... παιδί της λογικής" του Γιάννη Πλούταρχου που κυκλοφόρησε το 2002. Καθώς ήταν η επόμενη κυκλοφορία μετά το "Μικρές φωτογραφίες" που είχε ήδη σαρώσει σε πωλήσεις και σε επιτυχίες -και φυσικά αποτέλεσε ορόσημο για τη μετέπειτα καριέρα του Πλούταρχου αφού με αυτό καθιερώθηκε. Ο δίσκος έχει συνολικά 17 κομμάτια (πάντα πληθωρικός σε αυτό ο Πλούταρχος) και η ακρόασή του διαρκεί περίπου μία ώρα. Οι συντελεστές των τραγουδιών είναι πολλοί και διάφοροι, με πιο "χτυπητούς" το Γιώργο Χατζηνάσιο και το Μιχάλη Μπουρμπούλη που έγραψαν το ομώνυμο κομμάτι.

Η αλήθεια είναι ότι μέχρι τότε, με τα "Μόνο εσύ", "Υπήρχαν όρκοι" και φυσικά το "Μικρές φωτογραφίες" θεωρούσα τον Πλούταρχο έναν ρομαντικό, κάπως γραφικό και ντεμοντέ τραγουδιστή, που ερμήνευε τον πόνο και τη δυστυχία. Ορισμένα μεγάλα σουξέ σαν το "Αχ κορίτσι μου" ή το "Φυσάει πολύ" δε με άγγιξαν τότε -ούτε κατάφεραν να με αγγίξουν ιδιαίτερα μέχρι σήμερα. Το μόνο τραγούδι του που είχα στην κατοχή μου ήταν το "Ένας θεός" που άκουγα συχνά στη θρυλική εκπομπή "Χίλιες και μία αφιερώσεις" του επίσης θρυλικού Γιάννη Οικονομόπουλου στο Ράδιο Μεσσήνη. Μάλιστα, είχα πει στη συμμαθήτρια Σοφία που ήταν συνακροάτρια, να καλέσει στην εκπομπή ζητώντας να το ακούσει... Και την επόμενη μέρα στο σχολείο, πριν την προσευχή θυμάμαι, μου είπε ότι είχα δίκιο σε όσα της είχα πει για αυτό.

Μέχρι που... το 2003 ερωτεύτηκα! Πολύ όμως! Μα πάρα πολύ. Τα είχα δει όλα κωλυόμενα, όπως λέγαμε και στο στρατό. Θυμάμαι ήταν ένα Σάββατο βράδυ που έλαβα ένα μήνυμα στο κινητό "Βάλε Ράδιο Κυπαρισσία, σου έχω αφιερώσει ένα τραγούδι" (ούτε facebook posts υπήρχαν τότε, ούτε like, ούτε διαδιακτυακό φλερτ, η επαφή ήταν πιο άμεση και σαφώς πιο ειλικρινής)". Επρόκειτο για το "Σαββάτο έκλαψα για σένα" (σε στίχους Ποσειδώνα Γιαννόπουλου και μουσική του Γ. Πλούταρχου). Έπαθα το σοκ της ζωής μου. Από τότε λοιπόν ερωτεύτηκα τα τραγούδια αυτού του ανθρώπου. Αναζήτησα το δίσκο στον οποίο συμπεριλαμβάνονταν το τραγούδι και, φουλ καψουρεμένος, τα έκανα δικά μου. Ένα προς ένα. Με πιο αγαπημένο το "Μήπως σου ζήτησα πολλά" ("σε λάτρεψα σαν Παναγιά"). Με στίχο γραφικό (μα "Παναγιά";), από το δημιουργό Κοσμά, και εξαιρετική εισαγωγή (θριαμβευτική -δεν είναι τυχαίο που αργότερα με τη συγκεκριμένη μελωδία "έβγαινε" στο Ποσειδώνιο ο τραουδιστής), με συγκινεί ακόμα.

Από τα υπόλοιπα τραγούδια, αγάπησα το "Τις φωτογραφίες σου κρατάω για να ζήσω", ένα κομμάτι με στίχο απογοήτευσης και παράδοσης άνευ όρων, το "Κι αν σ' αγάπησα εσένανε τρελή" που θυμάμαι τον εαυτό μου να πετάει ό,τι έβρισκε μπροστά του στον τοίχο με τη μουσική τόσο δυνατά που έτριζαν οι ντουλάπες του δωματίου, το θλιμμένο "Φοβάμαι εμένα, εμένα και μόνο", το μάγκικο "Μόνος αργά μεσάνυχτα" που είναι για πολλές φιάλες ουίσκι, ακόμα και οικιακές, ενώ θυμάμαι ότι πάντα η ακρόαση-ξέσπασμα-μάζεμα γυαλικών και πεταμένων βιβλίων, τελείωνε με το τελευταίο κομμάτι "Και ο νους μου πάλι ξενυχτά" που είναι γλυκό σαν νανούρισμα. Σαν λιακάδα μετα την καταιγίδα. Σαν χαμόγελο μετά τη στεναχώρια. Όχι στενοχώρια: στεναχώρια. Έχει διαφορά.

Έκτοτε δεν έχει πάψει η αγάπη μου και η αφοσίωσή μου στο Γιάννη Πλούταρχο και συνεχίζω να παρακολουθώ τα βήματά του με το ίδιο κάθε φορά ενδιαφέρον. Φροντίζω να έχω στην κατοχή μου κάθε νέα του κυκλοφορία από την πρώτη κιόλας εβδομάδα, ενώ στο αυτοκίνητό μου τα CD του παίζουν με τσίτα τα ηχεία και τέρμα τα γκάζια. Σαν τους κάγκουρες στην Πλατεία Ελευθερία στον Κορυδαλλό, αλλά δε με νοιάζει. Όταν έχω καημό δεν καταλαβαίνω Χριστό (τώρα που το θυμάμαι, τι έχω περάσει με το "Σε ξέπέρασα", το τελευταίο κομμάτι από το "Υπήρχαν όρκοι", οδηγώντας... -από τότε "μπούκωσαν" τα ηχεία του αυτοκινήτου!).

Το "Δεν είναι ο έρωτας... παιδί της λογικής" λοιπόν, ένας άκρως ρομαντικός-συναισθηματικός δίσκος που όποιο κομμάτι μου κι αν κόψεις, θα τον βρεις μέσα μου. Είναι ωραίο να ερωτεύεσαι...

Αγαπημένος στίχος:

Και ο νους μου πάλι ξενυχτά
εσένα συλλογιέται
μόνη κι απόψε είν' η καρδιά
και δεν παρηγοριέται

("Και ο νους μου πάλι ξενυχτά")

Ραντεβού την επόμενη Κυριακή με το "Φίλοι & εχθροί" του Μιχάλη Χατζηγιάννη που βρίσκεται στο #8...

10 Μεταναστευτικοί δίσκοι #10

2011-12-04T14:07:00.011+02:00

Βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω -να μοιραστώ τη χαρά μου, δηλαδή- ότι σε λίγες μέρες αναχωρώ για Σουηδία. Όχι για ταξίδι αναψυχής, αλλά για μετανάστευση. Τους λόγους τους υποψιάζεται εύκολα κανείς. Θα μου πείτε, γιατί Σουηδία; Για την καθαρότητα, για την ειλικρίνεια, για την εργατικότητα, για τον πολιτισμό, για το σεβασμό των Σουηδών.

Από σήμερα και για τις επόμενες 9 Κυριακές, θα αποκαλύπτω και θα σχολιάζω 1 από τα 10 CDs που θα πάρω μαζί μου φεύγοντας -μπορεί να πει κάποιος, σιγά το βάρος ή σιγά τον όγκο, γιατί μόνο 10; Με δεδομένο το γεγονός ότι έχω όλα τα CDs μου σε ψηφιακή μορφή, το ότι επιλέγω να επιβαρύνω τις έτσι κι αλλιώς περιορισμένες αποσκευές μου με 10 CDs, είναι τιμή τους και καμάρι τους.

Ξεκινώ από το #10. Πρόκειται για το "Ατόφιο χρυσάφι" της Καίτης Γαρμπή! Ήμουν μόλις 11 ετών μόλις κυκλοφόρησε το 1994 -σκάνδαλο! Θυμάμαι πολύ καλά, επισκέφθηκα ένα κατάστημα δίσκων στην Καλαμάτα και ζήτησα από την ιδιοκτήτρια Σοφία να μου γράψει σε μια κασέτα το νέο δίσκο της Καίτης Γαρμπή. Εκείνη αμέσως μου έφερε να δω το βινύλιο αλλά και το CD, από τα πρώτα που είχαν κυκλοφορήσει εκείνη την εποχή. Εκστασιασμένος εγώ, μικρό παιδί, έπιανα CD πρώτη φορά στα χέρια μου. Ύστερα από λίγες μέρες πήρα τη σαρανταπεντάρα κασέτα και με μεγάλη μου χαρά συνειδητοποίησα ότι όταν τελείωνε ο "καθαρός" ήχος του τελευταίου κομματιού "Μοιάζω", η κασέτα συνέχιζε με το "Ναι, υπάρχω εγώ" και το "Ως τον παράδεισο" από τον προηγούμενο ομώνυμο δίσκο του 1993, γραμμένα από βινύλιο, αφού άκουγα κάτι "χρατς"-"χρουτς" που με ενοχλούσαν τότε! Ύστερα από πολλά χρόνια αγόρασα το CD σε... nice price!

Θα είχε ενδιαφέρον να αναπτύξω για ποιους λόγoυς ο δίσκος αυτός με έχει σημαδέψει τόσο πολύ ώστε να θέλω να τον πάρω μαζί μου. Πρώτα από όλα, σηματοδοτούσε τη θεαματική μου είσοδο στην εφηβεία. Ένα παιδάκι ήμουν. Ανάλαφρα ακούσματα είχε ο δίσκος, πανεύκολους πιασάρικους στίχους, δεν ήθελε και πολύ. Δέθηκα. Αγαπημένο μου έγινε το "Μη με συγκρίνεις" από την πρώτη πλευρά του δίσκου, του Κώστα Τουρνά. Όταν έβλεπα το video clip στο Mega Star με την Καιτούλα να φοράει ένα τσεμπέρι μέσα σε κάτι χωράφια και να τραγουδάει σαν την παρατημένη κακομοίρα "μη με συγκρίνεις μάτια μου, δε γίνομαι, δε μοιάζω" πάθαινα την πλάκα μου. Είχα γεμίσει το δωμάτιό μου με αφίσες της. Η καλύτερη ήταν μία στην οποία η Καίτη φορούσε ένα στεφάνι από στάχυα και οι ώμοι της ήταν γυμνοί.

Μου αρέσουν ακόμα τα "Ή αγαπάς ή φεύγεις" και "Ό,τι ονειρευόμαστε γίνεται" του Κώστα Τουρνά, αμέσως μετά το "Ξυπόλητη χορεύω" το οποίο δε μου άρεσε ποτέ, θεωρούσα ότι είναι ένα τραγούδι για τα πανηγύρια και ότι σε αυτό παίζει το πιο ελεεινό μπουζούκι που έχω ακούσει μέχρι τώρα. Ποτέ δε συμπάθησα το "Όταν σε ξεχάσω" με εκείνο το άθλιο όργανο που κυριεύει τη μουσική του. Από τα επόμενα 5 τραγούδια της δεύτερης πλευράς, δια χειρός Φοίβου που τότε έκανε τα πρώτα του βήματα, λάτρευα το "Πες πες (σε πολιορκία)" αλλά δεν μπορούσα να το τραγουδάω δυνατά γιατί στο ρεφραίν έλεγε "και πες πες πες στην αγκαλιά σου έπεσα/ και έγινα δικιά σου"! Το "Κόλαση" και το ομώνυμο έχουν γράψει ιστορία, ενώ πιστεύω ότι το video clip του "Ατόφιο χρυσάφι" που η Καιτούλα είναι βαμμένη χρυσαφί από την κορυφή ως τα νύχια, αποτέλεσε έμπνευση για το clip του Zombie των Cranberries. Πάντα πίστευα, και ακόμα πιστεύω δηλαδή, ότι η Καίτη ήταν πολύ μποστά για την εποχή της. Το "Ο ήλιος που έγινε βροχή" παρόλο που έχει τρυφερούς στίχους, δε μου άρεσε γιατί είναι αργό κι εγώ τότε ήθελα πιο νταχτιριντί μουσική. Παρομοίως, με το "Μοιάζω" βαριόμουν αφόρητα. Όταν η κασέτα έφτανε εκεί, ή άλλαζα πλευρά ή πατούσα το FF για να πάει στο "Ναι, υπάρχω εγώ" (με τα "χράτσα"-"χρούτσα", καλά θυμάστε).

Σε γενικές γραμμές, το "Ατόφιο χρυσάφι", με 10 τραγούδια και συνολική διάρκεια σχεδόν 37 λεπτά, έχει στιγματίσει την εφηβεία μου και οφείλω να ομολογήσω ότι ήταν το πρώτο CD που αγόρασα από τότε που έγινα οικονομικά ανεξάρτητος!

Αγαπημένος στίχος:

Ό,τι ονειρευόμαστε γίνεται
κι ό,τι μας αξίζει το ζούμε
ό,τι ονειρευόμαστε είμαστε
ας ονειρευτούμε, μπορούμε

("Ό,τι ονειρευόμαστε γίνεται")

Ραντεβού την επόμενη Κυριακή με το "Δεν είναι ο έρωτας... παιδί της λογικής" του Γιάννη Πλούταρχου που βρίσκεται στο #9....

ΕΛΕΝΗ ΠΕΤΑ - "DUENDE"

2011-04-18T15:18:00.010+03:00

Όταν άκουσα ότι η Ελένη Πέτα κυκλοφόρησε νέο CD, ομολογώ πως χάρηκα. Είχα μείνει στο "Στείλε Σήμα" το οποίο μου άφησε χλιαρότητες εντυπώσεις, σε αντίθεση με το προηγούμενο "Παιδί Ακόμα" που μου έχει αφήσει ανεξίτηλα σημάδια (λίγο το "πλάτη με πλάτη θα κοιμηθούμε", το "ο καθένας να κοιτά το δικό του σκοτάδι", το "θέλω να μείνω παιδί ακόμα στην καρδιά και στην ψυχή αφού δε γίνεται να είμαι στο σώμα", "καλύτερα οι πόνοι μας να λέγονται, έτσι κι αλλιώς τα στήθια μας θα φλέγονται", τι τα 'θελα και αναστατώθηκα τώρα), χωρίς να ξεχνώ βέβαια στιγμές σαν το "Ισόγειο" που κάθε που το ακούω έρχεται, αρπάζει την ψυχή μου και μου την επιστρέφει πίσω φορτισμένη με 100.000 βολτ.

Το νέο CD λέγεται "Duende" και περιέχει διασκευές ξένων, ethnic κυρίως τραγουδιών. Στο πλευρό της Ελένης Πέτα βρίσκεται ο Παναγιώτης Μάργαρης με την εξαιρετική κιθάρα του, ενώ σε 2 κομμάτια συμμετέχει ο, γνωστός λέει, Al Di Meola (εγώ δεν τον ήξερα δυστυχώς).

Λοιπόν, ενώ ομολογουμένως ήμουν κάπως επιφυλακτικός για το τι θα ακούσω, αφού η αλήθεια είναι ότι η εξαιρετική αυτή τραγουδίστρια με έχει μπερδέψει με τις κατά καιρούς επιλογές της, δόξα Τω Θεώ επιτέλους διαψεύσθηκα!!! Εδώ και 3 μέρες έχω τα τραγούδια του δίσκου μοναδική μου συντροφιά, σε μέρα και σε νύχτα, σε καθημερινή και σε σαββατοκύριακο. Σε αναστάτωση και σε ηρεμία.

Τις προάλλες πέρασα έξω από μία σχολή χορού που υπάρχει στη γειτονιά μου. Μέσα ο κόσμος χόρευε ταγκό στο ημίφως, κι εγώ κοίταζα εκστασιασμένος. Το "Duende" λοιπόν θα μπορούσε άνετα να είναι το soundtrack για κάθε τέτοια βραδιά, είτε ενώνοντας ανθρώπους που χορεύουν, είτε ψυχές που είναι μοναχές και μοναχικές, κατω από το φως των κεριών. Ο ήχος της κιθάρας, η φωνή της Ελένης, το κενό, η σιωπή, η ησυχία, η ηρεμία, έρχονται μαζί και σε παρασύρουν. Ο χρόνος σταματά με αυτά τα τραγούδια. Μόνο η ψυχή κινείται. Λυτρωμένη.

Σχετικά με το tracklist, τι να πρωτοξεχωρίσω. Το εξαιρετικό-μοναδικό-απίστευτο "Amara me"; Το "Ο Pastor" που σε χαστουκίζει για να ξυπνήσεις από το λήθαργο της φαντασίας; Το λιτά εκφραστικό και απέριττο "Every breath you take"; Το solo "Asturias leyenda nrs" (που σημειώνει ένα μικρό φάουλ: δεν αναφέρει πουθενά ότι ως βασικό θέμα έχει το αντίστοιχο σόλο του "Spanish Caravan" από το δίσκο "Waiting for the Sun" των Doors το 1968 - αντίστοιχα το εξαιρετικότατο ομότιτλο έχει θέμα από το "Ξαφνικός έρωτας" του Σταμάτη Σπανουδάκη δια φωνής Ελένης Βιτάλη); Ή μήπως τις ερμηνείες στο "Γαλάζιο, καστανό" του Γιώργου Ανδρέου και "Δρόμοι παλιοί" του ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη; Δεν έχω λόγια, ειλικρινά. Ίσως εκτός από την καλλιτεχνική υπερ-αξία, να φταίει και το γεγονός ότι είμαι σε "περίεργη φάση" -όπως λένε- και αποζητώ ήρεμα πράγματα. Τα οποία αβίαστα κι ακούραστα βρήκα εδώ, εν αφθονία.

Ένα μεγάλο μπράβο λοιπόν στην Ελένη, πλέον περιμένω να μάθω πού θα εμφανιστεί για να πάω να την ακούσω. Πρώτη σειρά, με αυτιά και μάτια ορθάνοιχτα.

Σημείωση: δεν είναι τυχαίο που ο Δισκοβόλος είχε 2,5 μήνες να δώσει το παρών και το έπραξε με την επιλογή της Ελένης Πέτα...

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ - "ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΨΕΜΑ"

2011-01-29T12:35:00.014+02:00

Λίγο πριν εκπνεύσει το σωτήριον έτος 2010, ο πολυαγαπημένος Μιχάλης Χατζηγιάννης κυκλοφόρησε το νέο του CD με τίτλο «Το καλύτερο ψέμα». Από ψέματα άλλο τίποτα.

Η συνταγή παλιά και δοκιμασμένη (πάντα με επιτυχία). Τις μελωδίες των τραγουδιών τις υπογράφει ο ίδιος ο καλλιτέχνης (παλιά μου τέχνη κόσκινο), ενώ οι στίχοι ανήκουν στην Ελεάνα Βραχάλη, το Νίκο Γρίτση και το Νίκο Μωραΐτη. Εξαίρεση αποτελεί το τελευταίο κομμάτι, «Στην άκρη του Παράδεισου», το οποίο έγραψαν ο Κώστας Κακογιάννης και ο Πάμπος Κουζάλης για την ομώνυμη σειρά του ΡΙΚ1, στην Κύπρο.

Έκπληξη για μένα είναι το γεγονός ότι ο Χατζηγιάννης συνεργάζεται πλέον και με άλλον στιχουργό, πέραν των παλιών φίλων Βραχάλη και Μωραΐτη. Σημαίνει κάτι αυτό, δεν ξέρω. Δε θα έλεγα πως με γοητεύουν ιδιαίτερα οι στίχοι του Νίκου Γρίτση όμως. Κάτι πάει να πει στο «Παιδί της βροχής», που έχει πολύ ωραία μελωδία, αλλά έχω την εντύπωση πως ακολουθεί την πεπατημένη. Καμία πρωτοτυπία, κανένα σημείο δεν υπάρχει στο δίσκο που να σκέφτηκα «ωπ, εδώ κάτι θέλει να πει αυτός». Το ομώνυμο τραγούδι, εντάξει, τις πρώτες φορές που το ακούει κανείς ίσως αισθανθεί κάτι, αλλά με τα πολλά ακούσματα το βαριέται κιόλας. Το δελτίο τύπου λέει ότι σε αυτό το κομμάτι ακούγεται «πιο διαφορετικός, πιο δωρικός» ο Χατζηγιάννης, κι εγώ ψάχνω στο booklet να τον δω να φοράει χιτώνα και σανδάλι ή έστω να έχει κάνει φωτογράφιση κάτω από τον Παρθενώνα, αλλά μάταια. Εντάξει, ομάδα marketing της εταιρείας είναι αυτή, κάτι πρέπει να γράψει για να ετνυπωσιάσει (στο κάτω κάτω, δωρική μόνο την τεραστίων καλλιτεχνικών διαστάσεων Ελένη Βιτάλη μπορείς να χαρακτηρίσεις, που είναι η φωνή της ίδιας της Γης).

Για το «Καλοκαίρι μου», ένα κομμάτι που, όπως άκουσα, παίχτηκε αρκετά σε γάμους (γιατί όμως όχι σε πανηγύρια;) του περασμένου καλοκαιριού, τι να πω. Τριαλαλί τριαλαλό. Στίχος χωρίς νόημα («Ναι, πες μου σε όλα ναι / και θα 'ναι η βραδιά κομπλέ»). Κομπλέ θέλω να είναι το σαλόνι που ψάχνω για το καινούριο μου σπίτι κύριε Γρίτση, θα με βοηθήσετε; Άκουσα ότι η Sato κάνει εκπτώσεις, δε βρίσκω χρόνο για να πάω όμως.

Το «Έλα κοντά» της Βραχάλη, ε, είναι ας πούμε κάαααααπως καλύτερο. Το «Προσοχή στο κενό» όμως της ιδίας είναι... αχ! Την πρώτη φορά που το άκουσα δάκρυσαν τα μάτια μου. Κλασσικός στίχος της, θα μπορούσε ανάμεσα σε χιλιάδες κομμάτια να αναγνωρίσω ότι είναι δικός της! («Μίλια μακριά τα θέλω, τα μπορώ / χάσμα σωστό και προσοχή στο κενό»).

Τα «Πίστεψέ με» και «Μία από τα ίδια» επίσης της υπέροχης Βραχάλη, τα δύο μοναδικά ρυθμικά τραγούδια του δίσκου, απλά δεν. Τα ακούω, τα ξανακούω, τα χαίρομαι, τα διασκεδάζω αλλά μάλλον σε 1-2 μήνες θα τα έχω ξεχάσει. Το «Αν είναι έτσι η αγάπη» θυμίζει αρκετά το «Πού είναι η αγάπη», με πιασάρικο στίχο και μελωδία στα ρεφραίν («Αν είναι έτσι η αγάπη / γιατί δε με φύλαξες / σε παρτίδα σκάρτη / τι χαρτί μού μοίρασες / μα σ' αγαπώ για πάντα / πανάθεμά με, σ' αγαπώ / στο παράλογο δεν ξέρω / πώς να αντισταθώ»).

Το «Αν μ’ αγαπάς» του Νίκου Μωραΐτη, είναι ένα εξαιρετικά ευαίσθητο κομμάτι. Κόκκαλα τσακίζει το άτιμο («Αν μ’ αγαπάς πάντα και τώρα / θα μου δώσεις το χρόνο / θα μου δώσεις την ώρα») –πολλή «αγάπη» δεν έπεσε ρε παιδιά;

Τέλος, το κομμάτι που κλείνει το δίσκο, το «Στην άκρη του Παράδεισου» είναι απλά ασύλληπτο. Με τη λιτή του ενορχήστρωση και την ελεύθερη, αδέσμευτη, χωρίς άγχος να αρέσει, ερμηνεία του Χατζηγιάννη, με κέρδισε από την πρώτη στιγμή. Έχοντας λίγους στίχους, καταφέρνει να περάσει τέτοιες εικόνες και άλλα τόσα υπονοούμενα, που σε εξολοθρεύει («Το γέλιο και το δάκρυ σου κοιμούνται αγκαλιά / αχ, να μπορούσα να κρεμάσω ανάμεσά τους δυο φιλιά / στην άκρη του Παράδεισου»). Χωρίς υπερβολή, κάθε φορά που το ακούω, φτιάχνω και διαφορετική εικόνα στο μυαλό μου. Μπράβο στους Κυπραίους δημιουργούς και στο Χατζηγιάννη φυσικά που το άγγιξε με τόσο ευαίσθητο τρόπο.

Σε γενικές γραμμές, ο νέος δίσκος του Μιχάλη Χατζηγιάννης (φτωχός σε περιεχόμενο, μόλις 10 τραγούδια εκ των οποίων τα δύο -«Το καλοκαίρι μου», «Έλα κοντά»- είχαν κυκλοφορήσει σε CD-single), δεν προσφέρει τίποτα απόλύτως στην καριέρα του πολυαγαπημένου. Ένα-δυο σουξεδάκια και τίποτα παραπάνω. Στίχοι προχειρογραμμένοι, μελωδίες γνωστές, μου φαίνεται πως τα κομμάτια είχαν μπει σε ένα συρτάρι και αποτελούσαν καβάτζα για δύσκολες ώρες. Τώρα λοιπόν που στένεψαν οι καταστάσεις, σερβιρίστηκε το φαστ φουντ. Η ενορχήστρωση όμως είναι φοβερή, πολύ καλύτερη από τα προηγούμενα CD, οπότε μπράβο στο Sumka (που είναι ντροπαλός και χαμηλών τόνων άνθρωπος και αν τον πλησιάσεις να του πεις ότι τον θαυμάζεις, κοκκινίζει!).

Άρα; Μια τρύπα στο νερό. Άντε λοιπόν, περιμένουμε τον επόμενο δίσκο σε λίγους μήνες γιατί θα βαρεθούμε γρήγορα με αυτόν εδώ.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ - ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ

2010-05-28T15:18:00.003+03:00

Ένας από τους πιο αγαπημένους σύγχρονους λαϊκούς τραγουδιστές, ο Γιάννης Πλούταρχος, κυκλοφόρησε τη νέα του δισκογραφική δουλειά με τίτλο “Προσωπικά δεδομένα”!

Τα “Προσωπικά δεδομένα” περιέχουν δεκαεννιά τραγούδια, εκ των οποίων τα δεκαεφτά είναι καινούρια και τα δύο είναι ήδη γνωστές επιτυχίες (“Το φωνάζω” και “Θησαυρός”). Σε γενικές γραμμές τα τραγούδια είναι “γεμάτα” και διασκεδαστικά.

Με το πρώτο άκουσμα με κέρδισε το δεύτερο κομμάτι του δίσκου, το “Δε γίνεται” (Κυριάκος Παπαδόπουλος – Ελένη Γιαννατσούλια), τα “δυνατά” ζεϊμπέκικα “Τα είπα κι έφυγα” (Μάριος Ψιμόπουλος – Ελένη Γιαννατσούλια), το “Χαστούκι της αγάπης” (Χριστόδουλος Σιγανός – Valentino) και το ομώνυμο (Βαγγέλης Τούντας – Εύη Δρούτσα). Πολύ καλές μπαλάντες είναι το εισαγωγικό “Υπάρχω για σένα” (Αλέξανδρος Βουραζέλης – Νίκος Βαξαβανέλης), “Πλάι μου μείνε” (Βασίλης Κελαϊδής – Πάνος Φαλάρας), “Απόψε αιμορραγώ” (Χριστόδουλος Σιγανός – Valentino) και ένα που έχει γίνει αγαπημένο μου, το “Άνοιξέ μου να μπω” (Δημήτρης Κορδατζής – Βασίλης Παπαδόπουλος).

Αξιοσημείωτη είναι η μπαλάντα που έγραψε ο Νίνο για το Γιάννη Πλούταρχο, “Πόσο ωραία μάτια έχεις”, ενώ ενδιαφέροντα είναι ορισμένα χορευτικά λαϊκά τραγούδια, όπως τα “Τώρα που βρέχεις ουρανέ” (Χριστόδουλος Σιγανός – Valentino), “Είσαι όμορφη” και “Μέρα και νύχτα μαζί” των Βαγγέλη Τούντα – Εύης Δρούτσα.

Πέρα από τα παραπάνω, ο δίσκος δεν έχει να επιδείξει κάτι ιδιαιτέρως δυνατό. Συγκεκριμένα, εντελώς ανούσια βρήκα το καλοκαιρινής διάθεσης “Ραντεβού το Σεπτέμβρη” του Αλέξη Σέρκου και το χορευτικό “Χτύπα καρδιά μου” των Σιγανού-Valentino, ενώ το χασάπικο “Τελευταίο λάθος” (Χριστόφορος Γερμενής – Βασίλης Γιαννόπουλος) δεν έχει να πει τίποτα καινούριο. Παράλληλα, παρόλο που ο Πλούταρχος πάντα δίνει σημασία στους στίχους που ερμηνεύει, ορισμένα στιχάκια με ξένισαν (“Βάζω βενζίνη κι ας έχει ακριβύνει / φεύγω απ’ την πόλη που ‘ναι σκέτο καμίνι”, “Δεν πίνω το ουίσκι / εκείνο με πίνει”, “Τώρα που βρέχεις ουρανέ / να την ξεπλύνεις ρίξε / κι απ’ το κορμί της Δαλιδάς / τις αμαρτίες σβήσε / Τώρα που βρέχεις ουρανέ / κοίτα να μην ξεχάσεις / κέρνα της ένα κεραυνό / μυαλά να της αλλάξεις”). Εντάξει, κανείς δεν είναι τέλειος.

Τέλος, τα γνωστά “Το φωνάζω” των Αλέξανδρου Βουραζέλη – Δημήτρη Τσάφα που είναι …αντιγραφή του “Disco partizani” του Shantel και το “Θησαυρός” των Σιγανού – Valentino εξακολουθούν να… ξεσηκώνουν τα πλήθη.

Οι ερμηνείες του Πλούταρχου σε όλα τα κομμάτια του δίσκου είναι αξιοπρεπείς, μπαίνοντας κάθε φορά ο ίδιος στην ιστορία που αφηγείται, με τέτοιον τρόπο, που πείθει ότι τη βιώνει σε απόλυτο βαθμό. Εξάλλου αυτό είναι και το βασικό χαρακτηριστικό του γνώρισμα όλα αυτά τα χρόνια, για το οποίο τον έχουν αγαπήσει χιλιάδες άνθρωποι…

Ποιο είναι το συμπέρασμά μου; Ότι, συνολικά, τα “Προσωπικά δεδομένα” είναι μία από τις καλύτερες δουλειές του Γιάννη Πλούταρχου! Μου θύμισε στιγμές διασκέδασης από το “Υπήρχαν όρκοι” (2000) και ρομαντισμού από το “Δεν είναι ο έρωτας …παιδί της λογικής” (2004).

Τι κι αν το εν λόγω CD κυκλοφόρησε και στα περίπτερα। Τι κι αν οι δημιουργοί είναι οι “συνήθεις ύποπτοι”, άρα λίγο-πολύ ξέρεις τι θα ακούσεις. Το αποτέλεσμα μετράει. Και μου αρέσει…

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER!

ΜΙΛΤΟΣ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ - ΞΕΝΙΟΣ, Η ΚΡΗΤΗ ΕΝΤΟΣ ΜΟΥ

2010-04-20T14:47:00.001+03:00

Ο Μίλτος Πασχαλίδης, ο εξαιρετικής αισθητικής τραγουδοποιός και τραγουδιστής, επιστρέφει στη δισκογραφία με ένα βιογραφικό -ταξιδιωτικό άλμπουμ, με τίτλο “Ξένιος, η Κρήτη εντός μου”.

Ο νέος αυτός δίσκος περιέχει αυτό ακριβώς που δηλώνει ο τίτλος του: τραγούδια εμπνευσμένα από τη Κρητική γη, ιδωμένα από μια νοσταλγική (σχεδόν αρχαιοπρεπή ή και βυζαντινή) ματιά, και ειπωμένα με μία ιδιαίτερη ευαισθησία. Τραγούδια που σε κάθε περίπτωση πατούν τα πόδια τους στη γη. Και έχουν πάνω τους άφθονο χώμα, βράχο και θάλασσα.

“Όσο βαρούν τα σίδερα / βαρούν τα μαύρα ρούχα / γιατί τα φόρεσα κι εγώ / για μιαν αγάπη που ‘χα” (“Όσο βαρούν τα σίδερα”) ή “Μαύρα δε βάνω στο κορμί / γιατί η καρδιά είναι μαύρη / είναι καρδιά που νταγιαντά / στου χωρισμού τα βάρη” (“Μαύρα δε βάνω στο κορμί”) ή ακόμα πιο βαθιά “Δεν πίνει θάλασσα ο βράχος / κι εγώ δεν πίνω πια μονάχος” (“Δεν πίνω μονάχος”), είναι ορισμένοι στίχοι που επιβεβαιώνουν τις συμπαγείς διαθέσεις του ποιητή και του λυράρη.

Στην απέναντι στεριά, υπάρχει ένας “Ακροβάτης” που “τραμπαλίζεται / δε ζαλίζεται / που κι όταν πέφτει γελά / και ποτέ δεν κλαίει” (“Ο Ακροβάτης”), και που “καρπίζοντας μέσα του παλιά καλοκαίρια” στενάζει πως “τίποτα, τίποτα δε χάθηκε στ’ αλήθεια / όλα είναι εδώ, όλα είναι εδώ” (“Παλιά καλοκαίρια”). Κάπου στη διαδρομή “Ηράκλειο-Καλαμάτα” συναντάμε ένα “Μερακλήδικο πουλί” με τη φωνή του “Κουρήτα”, θαρρείς απευθείας απόγονου του Δία, μεγαλοπρεπούς και στεντόρειου Ψαραντώνη, να αφηγείται ένα απόσπασμα από τον Ερωτόκριτο (Α505 – Α570).

Στο υπέροχο αυτό ταξίδι, από τις κρυφές φωνές του Ψηλορείτη μέχρι την ψιθυριστή αύρα του Κρητικού Πελάγους, ο Μίλτος Πασχαλίδης είχε συνοδοιπόρους το Χρήστο Θηβαίο (“Δεν πίνω μονάχος”), το Βασίλη Σκουλά (“Δε βάνω μαύρα στο κορμί”), τον Ψαραντώνη (“Όσο βαρούν τα σίδερα”, “Ερωτόκριτος”), τους AnimaCorda (“Σπουδή στον Ανδρέα Ροδινό”) και την ορχήστρα νυκτών εγχόρδων του Δήμου Πατρέων υπό τη διεύθυνση του Θανάση Τσιπινάκη. Επίσης, οι Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας χάρισαν στον Πασχαλίδη το “Παλιά καλοκαίρια” (σε ποίηση Λένας Παπά), ενώ ο Θάνος Μικρούτσικος επιμελήθηκε την ενορχήστρωση και έπαιξε πιάνο σε αυτό το κομμάτι.

Οφείλω να μνημονεύσω και το Γιάννη Σπάθα με το μοναδικό παίξιμο της κιθάρας στο “Όσο βαρούν τα σίδερα”, ένα τραγούδι που όποιος δεν το ακούσει δεν ξέρει τι θα πει συγκίνηση… Όσο για την Ηλέκτρα, το μικρό κορίτσι που κάποτε ο Πασχαλίδης παρηγορούσε με την κιθάρα του, μεγάλωσε και έχει μια δική της μελωδία για να τη συντροφεύει στα νεανικά της όνειρα…

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER!

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ - "ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΙ Η ΚΑΡΔΙΑ"

2009-07-22T20:38:00.003+03:00

Ασυνείδητα, όταν παίρνω στα χέρια μου κάθε νέα δισκογραφική δουλειά της αγαπημένης μου Ελευθερίας Αρβανιτάκη, περιμένω να ακούσω υλικό αντίστοιχο με τα «Κορμιά και τα μαχαίρια» και τα «Τραγούδια για τους μήνες», από το 1996 και ύστερα. Με την «Εκπομπή» (2000) απογοητεύτηκα, παρόλο που με τα χρόνια έχω βρει αρκετά τραγούδια που με εκφράζουν και τα ακούω διαρκώς, με το «Όλα στο φως» (2004) απελπίστηκα ακόμα περισσότερο εξαιτίας του ανομοιογενούς ηχητικού χρώματος του υλικού και της έλλειψης συγκεκριμένης διάθεσης, μα ήρθε το 2006 η συνεργασία της με το Νίκο Ξυδάκη μέσα από την οποία δημιουργήθηκε το «Γρήγορα η ώρα πέρασε», το απόλυτο δισκογραφικό έργο της τελευταίας τριακονταετίας, και «ήρθα στα ίσια μου». Από εκεί και πέρα, αποφάσισα πως ό,τι και να κυκλοφορήσει η Ελευθερία δικαιολογείται γιατί απλώς δεν πρόκειται ποτέ να ξεπεράσει τούτο το σπουδαίο έργο…

Πριν από λίγο καιρό βγήκε στην κυκλοφορία, μετά από μήνες προετοιμασιών, το «Και τα μάτια κι η καρδιά» στο οποίο η Ελευθερία συνεργάζεται με τον Ισπανό παραγωγό Χαβιέ Λιμόν. Το αποτέλεσμα… ιδιαίτερο! Ενδιαφέρον! Με την πρώτη ακρόαση, θα έλεγε κανείς πως τα τραγούδια του δίσκου έχουν μεσογειακό χρώμα, με έντονα τα παραδοσιακά στοιχεία, είτε οφείλονται στο ούτι και στο ακορντεόν είτε στις φλαμένγκο κιθάρες. Ας αναλύσουμε όμως track to track το «Και τα μάτια κι η καρδιά».

Εισαγωγικό κομμάτι το «Το γκρίζο των ματιών σου», για πολλούς το καλύτερο και το αυθεντικότερο του συνόλου. Θα συμφωνήσω! Λιτοί, αληθοφανείς στίχοι, όμορφη ταξιδιάρικη μελωδία που στα ρεφραίν δυναμώνει και απαλή, εκφραστική ερμηνεία από την Αρβανιτάκη. Με το τέλος του σε κάνει να θέλεις να το ακούσεις ξανά. Ακολουθεί το «Το τέλος μας δες», με την ξεχωριστή μελωδία και ενορχήστρωση. Η ερμηνεία της Ελευθερίας θα μπορούσε να είναι λίγο πιο δυναμική. Παρόλα αυτά, έχει γίνει αγαπημένο μου.

Μετά αρχίζει το γλέντι: «Κι εσύ του χθες δεσμώτης / ανήμπορος σαν πότης/ στο πανηγύρι τ’ Αγιαννιού είσαι γιορτής χαρμάνι / μα δε σε λένε Γιάννη / κι έχω για σπίτι μου τη γη, τον ουρανό ταβάνι». Άλλα αντ’ άλλα κουτρουβάλα. Ρίμα να ‘ναι κι ό,τι να ‘ναι. Φάουλ στη Σμαρώ Παπαδοπούλου που έγραψε τους στίχους λοιπόν κάνοντάς με να υποψιάζομαι ότι το «Τον έρωτα ρωτάω», περί ου ο λόγος, το απέρριψε η Χαρούλα Αλεξίου και δεν το περιέλαβε στο «Βύσσινο και νεράντζι» («και καλά έκανε», μου σχολίασε πρόσφατα άκρως επιτυχημένη και γνωστή στιχουργίνα φίλη μου). Μελωδία που προσπαθεί ίσως να μιμηθεί τα «Κορμιά και τα μαχαίρια» που «κάποτε αλλάζουν χέρια» και δήθεν ξεσηκώνει για τσιφτετέλι, δε με αγγίζει (σε συνδυασμό με τους στίχους). Οι τσιριχτές εξάρσεις της Ελευθερίας τύπου Σαρακατσάνας σε ομαδική a capela ερμηνεία, έχουν το ενδιαφέρον τους.

Το τέταρτο ομώνυμο τραγούδι του δίσκου, απλά «τα σπάει». Διασκευή ενός ξένου τον τίτλο του οποίου δε θυμάμαι και για να είμαι ειλικρινής δε με ενδιαφέρει να μάθω, στολίζεται μοναδικά από τους πληθωρικούς στίχους της μίας και μοναδικής Λίνας Νικολακοπούλου, ενώ η ερμηνεία της Ελευθερίας με προκαλεί να τη φαντάζομαι την ώρα της ηχογράφησης να φοράει κόκκινο φουστάνι με φραμπαλά και ζήλια στα χέρια. Φοβερό κομμάτι. Στη συνέχεια ακούμε το «Πες μου», επίσης διασκευή ενός γαλλικού με τίτλο “Je t’ aime” που κι αυτό έχεις πολλούς θαυμαστές, ακούω (το αυθεντικό). Οι στίχοι του Νίκου Μωραΐτη μου αρέσουν πάρα πολύ και γενικά το κομμάτι είναι ερωτικό, μπορείς να το ακούς στο σπίτι σου στα σκοτεινά, με αναμμένα κεριά και μπόλικο δάκρυ, με τίποτα όμως μαζί με το αγαπημένο σου πρόσωπο.

«Δε μιλώ για μια νύχτα εγώ» τραγουδά αμέσως μετά η αγαπημένη μας ερμηνεύτρια και τη φαντάζομαι να χορεύει mambo κρατώντας την άκρη του φουστανιού της κατά την ηχογράφηση. Εκτέλεση που σου φτιάχνει τη διάθεση θες δε θες, ενώ η φράση «όχι δε μιλώ για μια νύχτα εγώ» με τα χι, τα δέλτα και τα θήτα θα μπορούσε άνετα να τραγουδηθεί από Ισπανό: «oji de milo ya mia nyhta eyo». Μετά το πράγμα σοβαρεύει λίγο. Πάλι ο Μωραΐτης στους πολύ καλούς στίχους, με ένα τραγούδι που θα ταίριαζε να είναι σε άλλο δίσκο και όχι στο «Και τα μάτια κι η καρδιά». Παραδοσιακή ενορχήστρωση με εσάνς μοντέρνων ήχων, αναμενόμενη ερμηνεία. Ενδιαφέρον, αν μη τι άλλο («Τόσο μεγάλα λόγια»).

«Άσε με να σε μισήσω» διαλαλεί ο Μιχάλης Γκανάς μέσα από τους στίχους του και προσφέρει ένα πολύ όμορφο τραγούδι. Ανώτερο στιχουργικά, μελωδικά και ερμηνευτικά από το μέσο όρο των κομματιών του δίσκου, καταφέρνει να κάνει τη διαφορά. Έπειτα για ακόμα μία φορά ο Μωραΐτης γράφει στίχους για μια παραδοσιακή μελωδία την οποία μετέτρεψε σε «Ξένη καρδιά». Εξαιρετικοί στίχοι, μελωδία και ερμηνεία, σαν παραδοσιακό τραγούδι. Είναι αυτό που έχω ακούσει τις περισσότερες φορές… Το ούτι του Θωμά Κωνσταντίνου... μαμάει και δέρνει, ενώ πιστεύω πως το κομμάτι θα μπορούσε κάλλιστα να ανήκει στα «Κορμιά και τα μαχαίρια»…

Φλαμένγκο κιθάρες ξεσηκώνουν στο «Τα μυστικά του κόσμου» που μπορεί στιχουργικά να υστερούν, στα άλλα όμως «πετάνε». Ξανά-μανά φαντάζομαι την Ελευθερία να ηχογραφεί με την άκρη του φουστανιού στο χέρι! Όλε!

Το επόμενο, «Μια ευχή», και ζητώ συγγνώμη από τους δημιουργούς, θεωρώ πως είναι ένα τραγούδι χωρίς κανένα απολύτως νόημα. Τέλος, το ντουέτο «Mirame» με την ισπανόφωνη Buika έχει γίνει κι αυτό αγαπημένο μου. Θα προτιμούσα η Ελευθερία να έχει καλύτερη προφορά στα ισπανικά, αλλά δε χάλασε κι ο κόσμος. Πολύ ωραίες ερμηνείες.

Αυτά λοιπόν για το «Και τα μάτια κι η καρδιά». «Ελληνικά τραγούδια με μεσογειακές-ισπανικές αποχρώσεις», έτσι θα το χαρακτήριζα στο σύνολό του. Μου έχει κρατήσει πολλές ώρες συντροφιά και θα μου κρατήσει άλλες τόσες. Απολαύστε το!

ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΗΒΑΙΟΣ - "ΠΕΤΡΙΝΟΙ ΚΗΠΟΙ"

2008-10-10T10:10:00.002+03:00

Ανήκοντας πλέον στο δυναμικό της Legend, o Χρήστος Θηβαίος επιστρέφει στο προσκήνιο πέντε ολόκληρα χρόνια μετά την τελευταία του προσωπική δισκογραφική κατάθεση, με το δίσκο «Πέτρινοι κήποι». Τα τραγούδια του CD συνυπογράφουν ο ερμηνευτής, ο Μάνος Ελευθερίου, ο Γιώργος Ανδρέου, ο Γιάννης Μαργαρίτης και ο Κ. Χ. Μύρης.

Τα τραγούδια στο σύνολό τους κινούνται σε ήρεμους, χαλαρωτικούς ρυθμούς. Οι μελωδίες και οι στίχοι είναι ιδιαίτερα προσεγμένα. Ξεχωρίζουν τα κομμάτια «Κανείς δεν έρχεται» (διασκευή του «Foget her» του Jeff Buckley), το «Δέντρα» (με τη συμμετοχή των Lyrae Cantus), το «Νερό» που έχει οικολογικό περιεχόμενο και τα «Στης αγκαλιάς σου τη φωνή» και «Κι αν τύχει» στα οποία συμμετέχει η Ελένη Τσαλιγοπούλου. Πρόκειται για πραγματικά πολύ όμορφα τραγούδια με ωραία ενορχήστρωση, που ακούγοντάς τα κανείς, ηρεμεί. Οι ερμηνείες του Χρήστου Θηβαίο είναι ξεχωριστές, όπως πάντα άλλωστε.

Αξίζει να αναφερθεί πως στο τραγούδι «Στης αγκαλιάς σου τη φωνή», του οποίου οι στίχοι ανήκουν στον ερμηνευτή και το Γιάννη Μαργαρίτη, το ρεφραίν αποτελεί απόσπασμα χορικού από την «Ελένη» του Ευριπίδη, σε απόδοση του Κ. Χ. Μύρη.

Θεωρώ πως στο «Πέτρινοι κήποι» θα βρείτε αρκετά τραγούδια που θα σας αρέσουν. Εξάλλου ο Χρήστος Θηβαίος είναι ένας από τους λίγους καλλιτέχνες που προσέχει τις επιλογές του…

Αξιολόγηση: 6/10

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER!

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΜΕΣΗΜΕΡΗΣ - "ΞΥΠΟΛΥΤΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ"

2008-09-16T19:40:00.005+03:00

Δε νομίζω πως ακούγοντας κάποιος το νέο δίσκο του Σταμάτη Μεσημέρη με τίτλο «Ξυπόλυτα φεγγάρια» θα είχε να κάνει κάποιο θετικό σχόλιο… Ή, να το θέσω διαφορετικά, μάλλον είναι υπερβολικά εναλλακτικός για τα δικά μου γούστα ή για τις δικές μου… αντοχές!

Ο Σταμάτης Μεσημέρης είναι ένας αξιόλογος καλλιτέχνης ο οποίος έχει γράψει αρκετά καλά τραγούδια στο παρελθόν κι έχει πραγματοποιήσει αξιομνημόνευτες συνεργασίες με το Βασίλη Παπακωνσταντίνου κυρίως. Τον τελευταίο καιρό όμως έχει δώσει κάποια ανάξια λόγου δείγματα όπως το ανεκδιήγητο «Ανάποδες στροφές» στο «Ωραιότερο σημείο» της Άλκηστης Πρωτοψάλτη και το μουδιασμένο σύνολο «Βατόμουρα» του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Η ίδια (υπερβολική;) διάθεση συνεχίζεται στο παρόν CD του οποίου τη μουσική και τα λόγια έχει γράψει ο ίδιος, όπως επίσης διεκπεραιώνει και τις ερμηνείες. Μουσικά δε θα έλεγα πως έχουν ενδιαφέρον τα κομμάτια, ούτε ερμηνευτικά Οι στίχοι, ισορροπώντας ανάμεσα σε έναν άσχημα επιτηδευμένο σουρεαλισμό και σε μία ακαθόριστη πρόθεση ψυχικής ενδοσκόπησης, δεν έχουν τίποτα ιδιαίτερο να πουν ή να προτείνουν. Στιχάκια όπως «πώς να ζωγραφίσω την πέρλα αστροφεγγιάς / με τον απόηχο του πέλαγου χάντρα στα μαλλιά σου» ή «σ’ αυτή τη χέρσα λοταρία εξιλαστήριων θυμάτων / ανακυκλώνεται η υστερία της μαλακίας των συνθημάτων» προτιμώ να τα’ αφήσω ασχολίαστα. Καλό είναι να μην επιχειρείται η δημιουργία εντυπώσεων με την τεχνική πρόχειρης «ανάμιξης» μορφών Τέχνης: άλλο Ποίηση και άλλο Μουσική. Όταν «μπασταρδεύονται» τούτα τα δύο, πόσο μάλλον όταν κάποιο από αυτά φτιασιδώνεται, το αποτέλεσμα απέχει πολύ από το Ωραίο…

Με λίγα λόγια η νέα εναλλακτική δισκογραφική δουλειά του Σταμάτη Μεσημέρη θα τολμούσα να πω πως περισσότερο εξυπηρετεί προσωπικές «σκοπιμότητες» παρά απευθύνεται σε κάποιο κοινό.

Αξιολόγηση: 0,5/10

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER!

ΤΖΕΝΗ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ - "ΚΑΤΑΚΟΚΚΙΝΑ"

2008-09-10T09:33:00.005+03:00

Για να δούμε λοιπόν, τι έχουμε εδώ; Η Τζένη Χατζοπούλου κυκλοφορεί την πρώτη της δισκογραφική δουλειά σε παραγωγή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου με τίτλο «Κατακόκκινα»! Τα τραγούδια έχουν γράψει σπουδαίοι δημιουργοί όπως ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο Σταμάτης Μεσημέρης, ο Οδυσσέας Ιωάννου, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου και η ίδια η ερμηνεύτρια.

Τα κομμάτια κινούνται σε διάφορες μελωδικές γραμμές, έντεχνες, ακουστικές, τζαζ, ροκ… Κοινό τους χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι αποπνέουν ηρεμία, ακόμα και τα πιο ρυθμικά. Οι στίχοι στην πλειονότητά τους στέκονται σε πολύ καλό επίπεδο αφού έχουν ενδιαφέροντα πράγματα να πουν και ταυτόχρονα είναι καλογραμμένοι, χωρίς ωστόσο να πρωτοτυπούν. Αξιοπρόσεκτα στιχουργικά είναι το πρώτο τραγούδι του δίσκου, «Αυτό το βράδυ» (όσο και μελωδικά – είναι ένα υπέροχο ταγκό) που έγραψε η Μαρία Κλινάκη μαζί με τη Χατζοπούλου και το «Μη με αλλάξεις» του Οδυσσέα Ιωάννου και του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Το κομμάτι της Μαρίας Κλινάκη και του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα («Τρέξε Τρέξε») δε θα έλεγα ότι με ενθουσίασε, αφού θυμίζει παιδικό τραγουδάκι, ενώ οι προσπάθειες του Σταμάτη Μεσημέρη δεν αφήνουν κάποια συγκεκριμένη διάθεση κατά την ακρόαση… Ερμηνευτικά, η Τζένη Χατζοπούλου τα καταφέρνει μια χαρά, αφού φαίνεται ότι έχει «δουλεμένη», καθαρή φωνή με εκφραστικότητα. Όλα τα παραπάνω σε συνδυασμό με την εξαιρετική ενοχρχήστρωση του Ανδρέα Αποστόλου συνθέτουν ένα όμορφο σύνολο που πείθει για τις καλές προθέσεις των ανθρώπων οι οποίοι επιμελήθηκαν την παραγωγή.

Η πρωτοεφμανιζόμενη ερμηνεύτρια λοιπόν θα πρέπει να αισθάνεται πολύ τυχερή που ένας καλλιτέχνης σαν το Βασίλη Παπακωνσταντίνου ανέλαβε να τη συστήσει στο κοινό! Έχοντας δώσει ένα αξιόλογο πρώτο στίγμα, αναμένουμε ν’ ακούσουμε την επόμενη δουλειά της για να δούμε τι έχει να προσφέρει στο χώρο της σύγχρονης…

Αξιολόγηση: 5/10

(καλό ως πρώτη προσπάθεια αλλά δεν κάνει καμία διαφορά...)

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER!

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ - Ο,ΤΙ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ

2008-08-30T16:19:00.006+03:00

Η νέα δισκογραφική δουλειά του Γιάννη Πλούταρχου είναι γεγονός! Ο δημοφιλής τραγουδιστής επιστρέφει ένα χρόνο μετά τη συλλογή «Στιγμές» με δεκαοχτώ ολοκαίνουρια τραγούδια που έχουν γράψει διάφοροι δημιουργοί.

Σε γενικές γραμμές τα νέα κομμάτια κινούνται σε ρυθμούς που μας έχει συνηθίσει ο Πλούταρχος στις παλιότερες δουλειές του. Μπαλάντες, χασάπικα, ζεϊμπέκικα, χορευτικά… απ’ όλα έχει ο μπαξές! Το CD ξεκινά με το «Να πας», μια δυναμική μπαλάντα οι δημιουργοί της οποίας αποτελούν έκπληξη, αφού δραστηριοποιούνται κυρίως στην έντεχνη σκηνή (Σταύρος Λογαρίδης – Ελένη Ζιώγα). Τα επόμενα τραγούδια ακολουθούν την πεπατημένη. Εντύπωση μου έκαναν τα «Χωρίς γυρισμό» (Στέλιος Μαρής – Ρεβέκκα Ρούσση), «Το άλλο μου μισό» (Γιάννης Μιλιώκας), «Μη μιλάτε για κείνη» (Γιάννης Πλούταρχος – Στέλλα Μεϊμάρη & Μαρία Τρικούβερτη) και το ομώνυμο. Ο ποπ ήχος στο «Υπέροχη» του Βαγγέλη Τούντα και της Εύης Δρούτσα ακούγεται δροσερός αλλά δεν ταιριάζει στο ύφος του ερμηνευτή, το χασάπικο «Μες στο κόσμο αυτό» του Αλέξη Σέρκου θυμίζει έντονα το «Όλα σε σένα τα βρήκα», ενώ το τσιφτετέλι «Αχ άγγελέ μου» θεωρώ πως υστερεί στο στίχο και στην ενορχήστρωση. Παράλληλα, ευχάριστη έκπληξη αποτελούν τα έξι ζεϊμπέκικα του δίσκου, κάποια εκ των οποίων («Αυτό το σπίτι», «Φωτιά μες στο ποτήρι μου») είναι κατάλληλα να ακούγονται τις «μεγάλες» ώρες…

Τελικά μπορεί από το νέο CD του Γιάννη Πλούταρχου να απουσιάζει το στοιχείο της έκπληξης, σίγουρα όμως οι θαυμαστές του θα διασκεδάσουν με αρκετά από τα δεκαοχτώ (!) τραγούδια που περιέχει!

Αξιολόγηση: 7/10

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER!

ΜΑΝΩΛΗΣ ΛΙΔΑΚΗΣ - "ΑΠΟ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ"

2008-07-23T12:10:00.002+03:00

Στο νέο CD του Μανώλη Λιδάκη, «Από τη σιωπή του χρόνου», με το οποίο εγκαινιάζεται η συνεργασία του αγαπημένου τραγουδιστή με την εταιρεία Legend, συνυπάρχουν δεκάξι τραγούδια-συμμετοχές σε δουλειές άλλων, με δύο νέες ηχογραφήσεις.

Το πρώτο καινούριο κομμάτι, το «Λάφυρο» (ο πρώτος στίχος του Μιχάλη Γκανά στα 1969 που μελοποίησε το 2007 ο νεαρός Νίκος Ζουρνής) έχει ενδιαφέρουσα μουσική και ενορχήστρωση. Το δεύτερο, «Πώς να σωπάσω» του Σταύρου Ξαρχάκου και του Κώστα Κινδύνη, όπως δηλώνει ο ίδιος ο τραγουδιστής, εδώ και χρόνια το περιλαμβάνει στις ζωντανές εμφανίσεις του και πάντα ήθελε να το ηχογραφήσει. Φοβερή η ερμηνεία του εδώ.

Τα υπόλοιπα τραγούδια δε θα έλεγα πως είναι ιδιαίτερα γνωστά, με εξαιρέσεις βέβαια, μα όλα τους είναι υψηλού επιπέδου δημιουργίες. Η καταπληκτική εκτέλεση του συγκλονιστικού «Κι αν τα μάτια σου δεν κλαίνε» (Λοΐζος – Δασκαλόπουλος) και τα πρόσφατα «Αμόνι και νερό» (Σμαργιανάκης – Λεκάκης) και «Σκοτάδι γυμνός» (Σμαργιανάκης), έχουν ακουστεί αρκετά. Υπάρχουν και δύο ζωντανές ηχογραφήσεις, η περίφημη «Μπαλάντα του κυρ Μέντιου» (Θάνος – Βάρναλης) και το γνωστό παραμύθι «Ήτανε μια φορά» (Ξαρχάκος – Φέρρης). Επίσης μπορεί κάποιος να ακούσει τραγούδια του Σωκράτη Μάλαμα («Φύλλα αλκαλικά» σε στίχους του Άλκη Αλκαίου στο οποίο δυστυχώς ο Λιδάκης μιμείται φωνητικά το συνθέτη), του Νίκου Ζούδιαρη («Το καράβι της φυγής»), δύο τραγούδια του Χρήστου Νικολόπουλου σε λόγια του Βασίλη Τσιτσάνη («Απόψε μες στη σιγαλιά» και «Πικρό ποτήρι», με τη δεύτερη φωνή της Χαρούλας Αλεξίου, η οποία προστέθηκε σ’ αυτά ύστερα από μια τυχαία συνάντηση των δύο ερμηνευτών στο στούντιο του συνθέτη) και άλλα από διάφορους δημιουργούς.

Δυστυχώς δε δίνονται πληροφορίες σχετικά με τους δίσκους στους οποίους περιλήφθηκαν τα κομμάτια, ούτε το χρονικό πλαίσιο στο οποίο εντάσσονται. Πέρα απ’ αυτό, ακούγονται πολύ ευχάριστα και θεωρώ βέβαιο πως οι θαυμαστές του Λιδάκη θα τα αγαπήσουν, ενώ παράλληλα το «Από τη σιωπή του χρόνου» είναι μία καλή ευκαιρία για να αποκτήσει κανείς υλικό του Λιδάκη που δε θα μπορούσε εύκολα να παρακολουθήσει και να συγκεντρώσει από μόνος του.

Αξιολόγηση: 9/10
(μέγας ερμηνευτής ο Λιδάκης, όχι αστεία...)

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER! (προσεχώς)

ΝΑΤΑΣΑ ΜΠΟΦΙΛΙΟΥ - "ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ"

2008-07-07T00:33:00.004+03:00

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Αυτή είναι η πρώτη λέξη που μου ήρθε στο μυαλό όταν άκουσα το CD των Γεράσιμου Ευαγγελάτου, Θέμη Καραμουρατίδη και Νατάσας Μποφίλιου με τίτλο «Μέχρι το τέλος», μια παραγωγή του Παρακευά Καρασούλου με τη Μικρή Άρκτο. Οι αιτίες και οι αφορμές της έκληξής μου, πολλές.

Καταρχήν να αναφέρω πως η περίπτωση Μποφίλιου ήταν μοναδική γιατί αντί οι συντελεστές του δίσκου να απευθυνθούν στο περιοδικό για να τους παρουσιάσει, τους προσέγγισε αυτό. Έλλειψη ενδιαφέροντος από την εταιρεία, να υποθέσω;

Άκουσα τα τραγούδια του CD ύστερα από την παρότρυνση ενός φίλου: «πρόσεξε αυτούς τους τρεις ανθρώπους και θα με θυμηθείς». Είχε απόλυτο δίκιο και το ίδιο προτείνω και σε όσους από εσάς αρέσει η καλή ελληνική μουσική. Οι στίχοι του Γεράσιμου Ευαγγελάτου είναι εξαιρετικοί. Ο ίδιος, βάζοντας ένα «αστικό» φίλτρο μπροστά απ’ τα λόγια του παρουσιάζει τις αγωνίες, τις μελαγχολίες και τις ερωτικές ανησυχίες του σύγχρονου ανθρώπου με μοναδικό τρόπο, εντελώς φρέσκο και απλό. Μόνο ένα «ψεγάδι» έχω να του «προσάψω», ότι όσα λέει είναι σχεδόν όλα μελαγχολικά. Μοναδική ανάσα δροσιάς το πρώτο τραγούδι του δίσκου, «Αεράκι», που προδιαθέτει τον ακροατή με τον καλύτερο τρόπο: «Ένα αεράκι / σε σκόρπια φύλλα και ζωές / θα δώσει λύση / από ένα τόσο δα μικρό παραθυράκι / που κάποιος ξέχασε να κλείσει». Οι στίχοι μοιάζουν να είναι βιωματικοί και αυτοπεριγραφικοί, οπότε εντυπωσιάζεται κανείς με την υποψία και μόνο ότι ένας νέος άνθρωπος μπορεί να έχει ζήσει τις καταστάσεις που περιγράφονται στα τραγούδια. Χαρακτηριστικά παραδείγματα τα εξαίρετα «Σ’ έχω βρει και σε χάνω», «Εν λευκώ», «Αλεξάνδρας», «Εκκρεμότητα» και το ομώνυμο. Παράλληλα, σπουδαίες σύγχρονες αλλά και διαχρονικές αλήθειες βρίσκει κανείς στους στίχους του Ευαγγελάτου: «είναι αμάξια οι μόνοι / και οι σχέσεις τροχαία», «αν σ’ αγαπούν να μάθουν να το λένε / κι αν δε σ’ το πουν να μάθεις να το κλέβεις / κι αν θες να δεις τ’ αληθινά να καίνε / πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν’ ανέβεις», «ο άνθρωπός σου ο σταθερός / όσο περνάει ο καιρός / θα γίνεται εκκρεμότητα», «και να σε ‘βλεπα να κλαις τι θα ‘χε γίνει / αφού ο χρόνος τελικά όλα τα σβήνει»… Σ’ αυτά τα μικρά δείγματα αντιλαμβάνεται κανείς τη μουσικότητα που ενέχουν οι στίχοι, χωρίς καν να ακούσει τα τραγούδια.

Τα λόγια του νεαρού στιχουργού μελοποίησε ο επίσης νεαρός Θέμης Καραμουρατίδης. Δε θα μπορούσε παρά να γράψει πολύ καλές μουσικές αφού το επίπεδο των στίχων είναι ήδη υψηλό. Τα περισσότερα κομμάτια κινούνται σε ήρεμους ρυθμούς, με εξαίρεση το πολύ ενδιαφέρον ταγκό «Παρέα» (στο οποίο συμμετέχει ο Κωστής Μαραβέγιας), το ομώνυμο ζεϊμπέκικο με δεύτερη φωνή από το συνθέτη, που ευτυχώς ο ρυθμός και η μελωδία του διαφέρουν μακράν από τα ψευτοζεϊμπέκικα που ακούμε από τους δήθεν μοντέρνους τραγουδιστές, και το χαρούμενο «Συννεφιά» που συνυπήρχε πέρυσι σε CD-signle με το ιδιαίτερα αξιόλογο «Εν λευκώ», το οποίο ξεκινά σχεδόν αθόρυβα και καταλήγει σε ένα συναρπαστικό λυτρωτικό ξέσπασμα. Αν δεν το έχετε υπόψη σας, φροντίστε να το ακούσετε άμεσα!

Οι δημιουργοί των τραγουδιών έχουν την τύχη να ακούνε τη Νατάσα Μποφίλιου να τα ερμηνεύει! Πρόκειται για μία εξαιρετική φωνή, ζεστή και χαλαρή, δυνατή και πειστική, ανάλογα με τις απαιτήσεις. Έχει όλα τα προσόντα για να απασχολήσει στο μέλλον αυτό που λέμε «καλό ποιοτικό ελληνικό τραγούδι» αφού πρώτα απ’ όλα δε μοιάζει και δε μιμείται κανέναν και καμία (ίσως σε κάποια σημεία να θυμίζει λίγο Τάνια Τσανακλίδου) και ύστερα, από το ρεπερτόριο που διαλέγει, φαίνεται η αισθητική της. Δεν έχω να πω άλλα για τη Νατάσα Μποφίλιου, μόνο θα εκφράσω το παράπονο ότι στο ξεκίνημά της δεν έχει προβληθεί όσο της αξίζει. Αυτή τη στιγμή πιστεύω πως είναι η καλύτερη νεαρή τραγουδίστρια που υπάρχει στο χώρο του τραγουδιού, ανεξαρτήτου είδους…

Με λίγα λόγια, θεωρώ πως το «Μέχρι το τέλος» είναι η κορυφαία δισκογραφική δουλειά της χρονιάς! Για ποιο λόγο; Γιατί εμφανίστηκαν από το «πουθενά» τρεις νέοι άνθρωποι με μοντέρνα αισθητικοί, καθαρές προθέσεις και πάνω από όλα με έμπνευση, που τόσο λείπει στις μέρες μας. Γιατί άκουσα σοβαρούς στίχους με νόημα, ωραίες μελωδίες και εκπληκτικές ερμηνείες που αγγίζουν αμέσως την ψυχή. Γιατί η παρέα του Γεράσιμου Ευαγγελάτου, του Θέμη Καραμουρατίδη και της Νατάσας Μποφίλιου υπόσχεται –είτε είναι ενωμένη είτε όχι– να μας χαρίσει πολλά όμορφα τραγούδια στο μέλλον… Καλή ακρόαση!

Αξιολόγηση: 9,5/10
(Πολλά μπράβο στην παρέα! Μιλάμε για το δίσκο της χρονιάς, όχι αστεία)

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER!

ΕΛΕΝΗ ΒΙΤΑΛΗ - "ΕΠΤΑ... ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ"

2008-06-08T23:16:00.004+03:00

«Μια μικρή χαραμάδα στης ψυχής μου τη λάβα / ξεχειλίζει κι αρχίζει να τραγουδάει τ’ αηδονάκι»… Με αυτούς τους στίχους ξεκινά ένα από τα τραγούδια του νέου δίσκου της Ελένης Βιτάλη που έχει τον προειδοποιητικό τίτλο «Επτά… και να προσέχεις». Επιτέλους άρχισε και πάλι να τραγουδάει το αηδονάκι…

Ύστερα από το ανατρεπτικό «Απέναντι μπαλκόνι» το 1989 και το ιδιαίτερο «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» το 1994 (σε στίχους και μουσική της ίδιας), η Ελένη Βιτάλη δεν είχε κυκλοφορήσει ολοκληρωμένη studio δουλειά, μόνο έκανε συμμετοχές σε δίσκους άλλων, ενώ οι πιο πρόσφατες παρουσίες της ήταν το live «Προσκήνιο» το 2000 και το single «Ακολούθα τα πουλιά» το 2005. Με λίγα λόγια, το «Επτά… και να προσέχεις» έρχεται να καλύψει ένα κενό περίπου είκοσι χρόνων, χρονικό διάστημα στο οποίο μας έλειψε ασυγχώρητα.

Τα τραγούδια του νέου CD, δώδεκα τον αριθμό, είναι και πάλι γραμμένα από την ίδια. Τον τρόπο που αντιμετωπίζει τον κόσμο γύρω της η Βιτάλη τον ξέρουμε, εδώ απλώς έρχεται να μας τον επιβεβαιώσει, ίσως και να τον εξελίξει. Λίγα κομμάτια (μόλις τρία) έχουν ερωτικό χαρακτήρα. Τα υπόλοιπα ρίχνουν μια λοξή ματιά στην πονεμένη εσωτερικότητα του σύγχρονου ανθρώπου, αλλά και στις εξωτερικές συνθήκες που τον καταδυναστεύουν. Μπορεί στο υλικό κάποιος να βρει αμιγώς λαϊκά (το ευδιάθετο «Καράβια αραγμένα», το ζεϊμπέκικο «Η τρέλα» με την εξαιρετική ενορχήστρωση, που είναι αντίστοιχο σε ήχο και σε συναίσθημα με το «Ανοίχτε τα τρελάδικα», το χασάπικο «Στην αγκαλιά μου δεν κοιμούνται αγγελούδια» με δεύτερη φωνή από το Γιώργο Νταλάρα, τα τσιφτετέλια «Κάρβουνα» και «Με κρασί, τσιγάρο και φιλιά» που θυμίζουν κάτι από αυθεντικό λαϊκό χορευτικό τραγούδι σαν αυτό που γράφονταν τις προηγούμενες δεκαετίες) και μοντέρνα ακούσματα (το «Απ’ το παράθυρο» με «τσαμπουκαλίδικο» ροκ ήχο, το τζαζ «Ποδήλατο» με τις ανησυχίες περί ζωής, το προβληματισμένο «Επτά» και το «Ανάμνηση» με τις σουρεαλιστικές του αναζητήσεις) αλλά και μπαλάντες όπως η «Χαραμάδα» που μιλά για τη δύναμη που κρύβει η τραγουδίστρια μέσα της και το τρυφερό «Γράμμα και γραφή» το οποίο επίσης θυμίζει κάτι από τα παλιά. Η «Αρκούδα» αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση, αφού μιλά με συμβολικό τρόπο για την αιτία που κάνει την ερμηνεύτρια να τραγουδά.

Η φωνή της Ελένης Βιτάλη είναι εξαιρετική -ποιος θα τολμούσε να ισχυριστεί το αντίθετο- οπότε κάθε σχόλιο επ’ αυτής θα ήταν περιττό. Θα πω μόνο πως άκουσα ακέραιο το μοναδικό λυγμό της και αναλλοίωτα τα χαρακτηριστικά γυρίσματά της. Στη «Χαραμάδα» (που μιλά για το «θαύμα της ζωής») η ζεστασιά της φωνής της απλώνεται αγκαλιάζοντας τον ακροατή… Την επιτυχημένη ενορχήστρωση των τραγουδιών ανέλαβαν ο Γιάννης Σπάθας, παλιός της συνεργάτης, και ο Μανώλης Ανδρουλιδάκης, οι οποίοι έδωσαν στα τραγούδια ιδιαίτερα όμορφο ήχο.

Με αυτά τα δεδομένα, θα λέγαμε πως το «Επτά… και να προσέχεις» (του οποίου το υλικό είχε γραφεί εδώ και χρόνια) αποτελεί από μια δουλειά με άριστο περιεχόμενο. Η αλήθεια είναι ότι δεν «κάθεται» εύκολα στο αυτί με τις πρώτες ακροάσεις, αφού το υλικό χρειάζεται χρόνο για να επιτύχει το σκοπό του. Εξάλλου το CD δε φτιάχτηκε για να αποτελέσει καταναλωτικό προϊόν λίγων μηνών, ούτε για να δώσει σουξέ στα ραδιόφωνα. Η Ελένη Βιτάλη, μια αναγεννημένη «Περσεφόνη» που «γεύεται φλισκούνι, άγρια μέντα και ακούει αμόνι» («Ανάμνηση») δηλώνει και πάλι την παρουσία της και εμείς οφείλουμε να σταθούμε «προσοχή».

Αξιολόγηση: 10/10
(Είναι δυνατόν να μην πάρει άριστα η Ελένη Βιτάλη; Μην τρελαθούμε...)

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER!

ΜΟΡΦΩ ΤΣΑΪΡΕΛΗ - "ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ"

2008-05-07T16:28:00.004+03:00

Η Μόρφω Τσαϊρέλη συνεργάζεται με τον Τάσο Ποταμιάνο και κυκλοφορεί δέκα νέα ερωτικά τραγούδια.

Δε θα χαρακτήριζα το περιεχόμενου του δίσκου έντεχνο, ούτε λαϊκό, θα έλεγα απλά πως περιέχει λίγο απ’ όλα. Μπαλάντες, λαϊκά, έντεχνα και λάτιν ακούσματα συνυπάρχουν στο «Επειδή είσαι εσύ» και ομολογώ πως δεν ενθουσιάστηκα… Το υλικό του CD σε γενικές γραμμές «κάθεται» καλά στο αυτί, αφού είναι σαφείς οι καλές προθέσεις του δημιουργού… Γεγονός που έχει τη μεγαλύτερη σημασία για ένα ηχογράφημα.

Εφόσον δεν έχω παρακολουθήσει την πορεία της Μόρφως Τσαϊρέλη, δεν μπορώ να εκφέρω συνολική άποψη, έτσι θα την «κρίνω» μόνο από το υλικό που έχω στα χέρια μου. Η φωνή της είναι καλή, η έκφρασή της «δουλεμένη», αλλά κάτι λείπει…

Ας πάμε στα τραγούδια του CD. Πολύ ωραίο είναι το ομώνυμο, με ενδιαφέρουσα ενορχήστρωση και ζωηρή ερμηνεία από την τραγουδίστρια. Το ντουέτο «Μεθυσμένα καλοκαίρια» με την Ελένη Τσαλιγοπούλου είναι μια μπόσα νόβα με παιχνιδιάρικες διαθέσεις από μέρους των ερμηνευτριών. Το «Μια τελευταία φορά» είναι ένα καταπληκτικό τραγούδι! Το «Πες μου κι άλλα τόσα» αν δεν είχε στίχους όπως «είσαι ένας Ρασπούτιν, ένας σατανάς / δεν κουνάω ρούπι κι ας με προσκυνάς» και το «μιλητό» του Barry Black, θα το συμπαθούσα ιδιαιτέρως (αξιοσημείωτες οι δεύτερες φωνές από την Ελένη Μυλωνά). Ο δίσκος κλείνει μ’ ένα αξιόλογο κομμάτι, το ταξιδιάρικο «Στα βαθιά»…

Πολύ καλός σχεδιασμός ενθέτου από το Γιώργο Βαβυλουσάκη. Συγχαρητήρια.

Αξιολόγηση: 6/10
(Καλές οι προθέσεις του κυρίου Ποταμιάνου και της κυρίας Τσαϊρέλη, θα ήθελα όμως πιο σαφείς προσανατολισμούς στο ηχόχρωμα των τραγουδιών και περισσότερο συναίσθημα από την ερμηνεύτρια)

ΛΕΝΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ - "ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ"

2008-04-24T12:48:00.002+03:00

«Τι είναι πιο σημαντικό, να ικανοποιήσεις χίλιες επιθυμίες σου ή να τιθασεύσεις τη μία;»: Η σπουδαία Λένα Πλάτωνος επιστρέφει οχτώ χρόνια μετά την τελευταία της δισκογραφική παρουσία, προτείνοντας 14 ποιήματα και τραγούδια σε μουσικές συνθέσεις της ιδίας.

Σπουδαίο το έργο της Λένα Πλάτωνος. Δε θα έλεγα ότι τα ποιήματα της συλλογής (που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Οδός Πανός») είναι φοβερά ή εξαιρετικά, είναι όμως σίγουρα λακωνικά, αποσταγμένα, άρα φιλοσοφημένα. Για τι πράγμα μιλούν μη με ρωτήσετε. Αυτό που αισθάνθηκα ακούγοντάς τα είναι μοναξιά. Πολλή μοναξιά. Ένστικτο γνώριμο…

Πιστεύω πως στα «Ημερολόγια» κάτι θα βρείτε δικό σας, όλο και θα σας θυμίσει κομμάτια του εαυτού σας. Προτείνω ανεπιφύλακτα να τα αποκτήσετε. Εξάλλου τέτοιες επιστροφές σαν της Λένας Πλάτωνος πρέπει να συνοδεύονται με τυμπανοκρουσίες. Κυρία Πλάτωνος, καλώς επιστρέψατε…!

Αξιολόγηση: 9/10

(αν δεν επιβραβευθεί η Λένα Πλάτωνος, τότε ποιος;;;;)

ΠΑΝΟΣ ΦΟΡΤΟΥΝΑΣ & ΣΩΤΗΡΙΑ ΛΕΟΝΑΡΔΟΥ - "ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ"

2008-03-17T20:27:00.003+02:00

«Παράξενος κόσμος» τιτλοφορείται η πρόταση του Πάνου Φορτούνα που κυκλοφορεί από την ανεξάρτητη εταιρία Minotaur Records. Συνεργάζεται η Σωτηρία Λεονάρδου, ενώ όπως αναφέρεται στο δελτίο τύπου «Ο Bob Dylan είναι κατά κάποιο τρόπο ο Νονός αυτού του δίσκου, καθώς ενέκρινε τη διασκευή στο βραβευμένο με Όσκαρ τραγούδι του "Things have changed" σε ελληνικούς στίχους του Πάνου Φορτούνα».

Ο Πάνος Φορτούνας φαίνεται να είναι ικανός τραγουδοποιός, αφού τα περισσότερα από τα τραγούδια του έχουν πράγματα να πουν. Για να είμαι ειλικρινής, ενώ το πρώτο μισό του δίσκου με γοήτευσε με τις ροκ και μπλουζ μελωδίες του όπως και με τους στίχους του, το επόμενο μισό, που κινείται σε λάτιν κυρίως μελωδικές γραμμές, με άφησε αδιάφορο. Ο Φορτούνας, παρόλα αυτά, μια χαρά δείχνει να τα καταφέρνει και στην ερμηνεία (τον ακούμε σε έξι από τα δώδεκα κομμάτια).

Ευχάριστη έκπληξη στον «Παράξενο κόσμο» αποτελεί το γεγονός ότι αρκετά είναι τα τραγούδια που δεν έχουν ερωτικό θέμα, κάτι που δεν παρατηρείται συχνά στις δισκογραφικές δουλειές: κάποια ασχολούνται με τον παράξενο κόσμο και τις εσωτερικές αναζητήσεις μας και ορισμένα μεταφέρουν αλληγορικά μηνύματα μέσα από τις ιστορίες που αφηγούνται.

Η Σωτηρία Λεονάρδου, μια καλλιτέχνις που εδώ και χρόνια φλερτάρει με τη Μουσική και την Υποκριτική, αποτελεί το ατού αυτής της δουλειάς! Ερμηνεύοντας πέντε τραγούδια με τη χαρακτηριστική μελαγχολική φωνή της, νομίζεις πως είναι δίπλα σου και σου ψιθυρίζει. Μοναδική.

Τα τραγούδια που ξεχώρισα από το σύνολο του «Παράξενου κόσμου» είναι το ομότιτλο, διασκευή του “Things have changed” του Bob Dylan, για τη διαυγή φιλοσοφία του και το «Κύμα» για την υπέροχη ρευστότητά του.

Αξιολόγηση: 7/10
(περνάει τη βάση το συμπαθέστατο δίδυμο Φορτούνα-Λεονάρδου και κερδίζει 1 μονάδα για το ομότιτλο τραγούδι και μία για το απίστευτο "Κύμα")

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER!

ΠΕΓΚΥ ΖΗΝΑ - "ΤΡΕΞΕ"

2008-03-13T21:46:00.002+02:00

Στο νέο CD της Πέγκυς Ζήνα κάποιος μπορεί να ακούσει ωραία ποπ και λαϊκά τραγούδια («Τρέξε», «Άλλη μια φορά», «Άσε με στον κόσμο μου», «Σιγά σιγά»), όπως και αξιόλογες μπαλάντες («Αν υπήρχες θα σε χώριζα», «Ιθάκη»). Δοκιμασμένη και επιτυχημένη συνταγή το να τραγουδάει κανείς λίγα από όλα, οπότε δεν περίμενα από τη συμπαθέστατη Πέγκυ να πρωτοτυπήσει. Γενικά το υλικό του άλμπουμ «Τρέξε» είναι καλό. Ευτυχώς η εποχή που η καλλιτέχνις με απειλητική διάθεση διαμήνυε «Αν πας με άλλη θα σου σπάσω το κεφάλι», έχει περάσει ανεπιστρεπτί…

Αξιολόγηση: 6,5/10
(φωνάρα και γυναικάρα η Πέγκυ, αλλά ατυχεί στο ρεπερτόριό της)

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΝΑΛΛΑΞ (προσεχώς)

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΓΟΝΙΔΗΣ - "ΣΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ"

2008-03-12T11:43:00.010+02:00

«Μας χρειάζεται» ο νέος δίσκος του Σταμάτη Γονίδη; Ίσως ναι, ίσως όχι. Ας μπούμε κατευθείαν στο «ψητό»!

Το ύφος των τραγουδιών του Σταμάτη Γονίδη είναι γνωστό, επομένως θα ήταν ανώφελο να περιμένει κανείς πρωτοτυπία στο παρόν δισκάκι. Ακούγοντας τα κομμάτια λοιπόν, αρχικά απογοητεύτηκα από το φτωχό, περιορισμένο σε ιδέες και εικόνες λεξιλόγιο των στίχων και ύστερα από τους αναμενόμενους ρυθμούς και τις προβλέψιμες μελωδίες. Την κατάσταση θα μπορούσαν κάπως να σώσουν οι ερμηνείες του Γονίδη, μα κι αυτές ακολουθούν την πεπατημένη: κλαυθμοί, οδυρμοί, πόνοι, ικεσίες, παρακαλετά και αμανέδες. Βέβαια αναρωτιέμαι τι άλλο θα μπορούσε να τραγουδήσει ο Γονίδης, αλλά και πάλι, η επανάληψη όσο να ‘ναι κουράζει. Τα μόνα τραγούδια που ξεχώρισα είναι το «Έλα για μια νύχτα μόνο» (Θεοδόσης Κότσης, Γιάννης Πετρίδης) και το «Θα περάσει κι αυτό» (Βασίλης Δήμας) τα οποία με έπεισαν για τις διαθέσεις τους. Ανεκδιήγητο στιχουργικά κρίνω το «Στην εντατική» που έγραψε ο ίδιος ο τραγουδιστής: «Στην εντατική, θα με βρεις εκεί / έτοιμο να φύγω απ’ αυτή τη γη». Τι να πω, περαστικά…

Με λίγα λόγια, ο νέος δίσκος του Σταμάτη Γονίδη μια χαρά θα ταιριάξει στους θαυμαστές του και γενικά στους λάτρεις του είδους καθώς δεν ξεφεύγει από τα συνηθισμένα, αποτελεί όμως ακατάλληλη πρόταση για όσους αναζητούν πρωτότυπες λαϊκές ή μη, απόψεις.

Αξιολόγηση: 1/10

(απλή συμμετοχή)

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER!

ΝΙΚΟΣ ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΣ - "ΕΤΣΙ ΕΙΧΕΣ ΠΕΙ"

2008-02-28T21:46:00.004+02:00

Πλειάδα δημιουργών υπογράφει τη νέα δισκογραφική δουλειά του Νίκου Μακρόπουλου με τίτλο «Έτσι είχες πει»! Αν και η ακρόασή του CD είναι κουραστική -περιέχει 17 + 2 τραγούδια-, κάποιος μπορεί να βρει ενδιαφέροντα αλλά και αδιάφορα κομμάτια. Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι…

Το CD κάνει εισαγωγή με ένα πάρα πολύ ωραίο ερωτικό τραγούδι, το «Ποια θυσία» (ουδεμία σχέση έχει με το ομώνυμο σουξέ της Λαίδης Άντζελας) που ξεκινά ως μπαλάντα και καταλήγει σε ζεϊμπέκικο και συνεχίζει με το «Δώδεκα και ένα» που ταιριάζει απόλυτα στο ύφος του Μακρόπουλου. Από εκεί και μετά ο καλλιτέχνης ξεδιπλώνει όλο του το ταλέντο προτείνοντας ζεϊμπέκικα, χασάπικα, μπαλάντες και χορευτικά λαϊκά τραγούδια.

Εκείνο που με εντυπωσίασε περισσότερο από όλα, είναι τα τέσσερα ζεϊμπέκικα («Δεν έχεις το δικαίωμα», «Όποιος έμπλεξε μαζί σου καταστράφηκε», «Κατεδαφίστε το», «Πιο μόνος δε γίνεται») που τα βρήκα όλα ωραία. Μπράβο γιατί είχε καιρό να πέσει στα χέρια μου δίσκος με ρυθμικά, εμπνευσμένα ζεϊμπέκικα. Επειδή όμως όλα τα πράγματα στη ζωή έχουν και την καλή και την κακή τους πλευρά, δεν μπορώ να μην αναφερθώ στους προχειρογραμμένους και φαιδρούς στίχους ορισμένων τραγουδιών («Δεν είμαι εγώ για σπίτι / έχω καρδιά αλήτη / γι’ αυτό εδώ μη δένεσαι / μαζί μου μην τρελαίνεσαι» - Δεν είμαι εγώ για σπίτι ή «Το κρίμα στο λαιμό σου / και τ’ άδικο δικό σου / που μ’ έκανες να κλαίω / δυο μέτρα άντρας σαν παιδί» - Το κρίμα στο λαιμό σου). Το κερασάκι στην τούρτα είναι η μπαλάντα που κλείνει το πρώτο CD, το τρυφερό «Τα χιλιοειπωμένα».

Στον πρώτο δίσκο θα βρείτε και ένα αδιάφορο ντουέτο με τη Λίζα Ανδρέου, ενώ στον δεύτερο θα ακούσετε τα ανάξια λόγου bonus tracks «Ψυχανάλυση» και «Δε μετανιώνω» (ως εκτέλεση) με τη Σοφία Βόσσου και θα δείτε τέσσερα videoclips παλιότερων επιτυχιών του τραγουδιστή.

Συνοψίζοντας, ο νέος δίσκος του Νίκου Μακρόπουλου έχει αρκετά καλά λαϊκά τραγούδια που αξίζει να ακούσει κανείς, ακόμα κι αν δεν είναι οπαδός του είδους. Μπορεί σε κάποιες στιγμές να θυμίζει Γιάννη Πλούταρχο, Θέμη Αδαμαντίδη ή ακόμα και Μανώλη Μητσιά (μάλλον ευθύνονται οι δημιουργοί για αυτό), δε σημαίνει όμως πως ο ίδιος δεν είναι ένας αυθεντικός λαϊκός τραγουδιστής με καθορισμένες διαθέσεις και προσανατολισμούς…

Αξιολόγηση: 6,5/10

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER!

ΑΛΕΚΟΣ ΖΑΖΟΠΟΥΛΟΣ - "ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΔΕΝ ΠΑΡΑΚΑΛΑΝΕ"

2008-02-16T12:55:00.003+02:00

Μετά το πολυτραγουδισμένο «Στην υγειά της αχάριστης», ο Αλέκος Ζαζόπουλος κυκλοφορεί τη νέα του δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Οι άντρες δεν παρακαλάνε»!

Τα καινούρια τραγούδια έχουν, τι άλλο, αμιγώς λαϊκό χαρακτήρα. Θα μπορούσε κάποιος να πει πως απευθύνονται κυρίως στη μερίδα του κοινού που τη «βρίσκει» με τα μπουζούκια και τις πίστες. Καθώς προσωπικά δεν ανήκω σε αυτή τη μερίδα και θεωρώντας πως δε χωράνε στεγανά στην τέχνη, οπλίστηκα με υπομονή και καλή διάθεση και κάθισα να ακούσω το CD…!

Λίγο πολύ παρόμοια τραγούδια με αυτά του Ζαζόπουλου έχουμε ακούσει ξανά στο παρελθόν από καλλιτέχνες που κινούνται στις ίδιες κατευθύνσεις. Με λίγα λόγια, στο CD ούτε πρόκειται να ακούσετε τίποτα καινούριο, ούτε να ξαφνιαστείτε. Τα μοναδικά τραγούδια που ξεχώρισα είναι το «Δεν μπορείς πια να μ’ έχεις» (Άγγελος Παλαιολόγος, Πάνος Καπίρης) και το «Την καρδιά μου θα σπάσω» (Σταμάτης Γονίδης) που συμπάθησα ιδιαίτερα. Το ζεϊμπέκικο «Οι άντρες δεν παρακαλάνε» (Ναταλία Γερμανού, Πάνος Καπίρης) θα μπορούσε να γίνει επιτυχία αλλά με «χαλάει» το γεγονός ότι ασχολείται με ένα ιδιαίτερα τετριμμένο θέμα, θεωρώ άκυρο δε τη γενική αυτή κρίση να εκφράζει γυναίκα στιχουργός. Τα υπόλοιπα κομμάτια δυστυχώς περνούν στην αφάνεια, αφού μόνο οι ερμηνείες του ταλαντούχου τραγουδιστή τούς δίνουν μια κάποια αξία. Σχετικά με τα δύο τραγούδια που έγραψε ειδικά για το Ζαζόπουλο «ο Γιάννης Καραλής ύστερα από πολλά χρόνια απουσίας από το ελληνικό τραγούδι», το «Άμα τη δείτε» είναι ένα αδιάφορο χορευτικό κομμάτι, ενώ το «Χωρίζω» θυμίζει έντονα το «Φεύγω χωρίζω» του Πασχάλη Τερζή.

Η γενική εντύπωση που μου άφησε το CD «Οι άντρες δεν παρακαλάνε» είναι ότι ο Αλέκος Ζαζόπουλος, ένας ορίτζιναλ λαϊκός τραγουδιστής που δείχνει να γουστάρει πολύ αυτό που κάνει και μπράβο του, είναι άλλη μια περίπτωση καλλιτέχνη που αδικείται από το ρεπερτόριό του. Ελπίζω στην επόμενη δουλειά του να κάνει καλύτερες επιλογές…

Αξιολόγηση: 6/10

(Περνάει τη βάση ο συμπαθής Ζαζόπουλος και ο καθηγητής Δισκοβόλος του δίνει bonus 1 μονάδα για την αυθεντικότητά του)

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΖΩΝΑΚΗΣ - "ΤΑ ΟΧΙ + ΤΑ ΝΑΙ ΜΟΥ"

2008-02-08T12:20:00.001+02:00

Ο Γιώργος Μαζωνάκης επιστρέφει δριμύτερος προτείνοντας δέκα νέα λαϊκά τραγούδια γραμμένα από διάφορους δημιουργούς! Για να δούμε…

Καταρχήν να παρατηρήσω ότι δεν εντόπισα καμία πρωτοτυπία στο υλικό που άκουσα. Με δεδομένους όμως τους δύσκολους καιρούς που βιώνουμε, συμβιβαζόμαστε με την κρίση που έχει αγγίξει τη δισκογραφία και την τέχνη γενικότερα και πορευόμαστε με ό,τι έχουμε.

Σε γενικές γραμμές τα τραγούδια του CD,πέρα από το ότι φτάνουν εύκολα στον ακροατή, είναι γνώριμα ακούσματα. Πρώτο και καλύτερο ξεχωρίζει το «Σαν δυο σταγόνες βροχής» (Φοίβος), χωρίς να αποτελεί κάτι ιδιαίτερο αφού θα μπορούσαν άνετα να το έχουν ερμηνεύσει ο Θάνος Πετρέλης, η Δέσποινα Βανδή ή η Έλλη Κοκκίνου. Πολύ καλή μουσική έχει το ζεϊπμέκικο «Θα σου δαγκώσουν την ψυχή τα δυο μου χείλη» (Τάκης Μπουγάς) που όμως ατύχησε στους στίχους (Χριστίνα Σολδάτου). Τα «Δώσε μου λίγο χρόνο» και «Μ’ ενοχλεί ο εαυτός μου» (από το ίδιο δίδυμο) θυμίζουν κάτι από παλιό καλό Γιώργο Μαζωνάκη –όχι ότι δεν εξακολουθεί να είναι καλός, απλώς διαφωνώ με το πρόσφατο ρεπερτόριό του. Ανάμεσα στα δέκα κομμάτια θα βρείτε ακόμα και το «Σ’ έχω επιθυμήσει» του Φοίβου, το οποίο όσες φορές κι αν άκουσα, δεν συμπάθησα (θα γίνω υπερβολικός αν κάνω παραλληλισμό με το ομότιτλο τραγούδι-σλόγκαν από το «Αντίδοτο» της Άννας Βίσση δια χειρός Νίκου Καρβέλα που ακούγαμε πριν από δέκα χρόνια;).

Το μεγάλο μειονέκτημα αυτής της δισκογραφικής δουλειάς του Γιώργου Μαζωνάκη είναι ότι το υλικό δεν αναδεικνύει τη φωνή του όσο θα έπρεπε. Από την άλλη, το μεγάλο πλεονέκτημα είναι ο μικρός αριθμός των τραγουδιών, πράγμα που σημαίνει ότι δε θα κουραστείτε κατά την ακρόασή τους…

Αξιολόγηση: 5/10

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER!

ΡΑΛΛΙΑ ΧΡΗΣΤΙΔΟΥ - "ΕΝΑ ΧΑΔΙ ΖΕΣΤΟ"

2008-02-06T20:13:00.000+02:00

Η δεύτερη δισκογραφική δουλειά της Ραλλίας Χρηστίδου είναι γεγονός! Η άξια ερμηνεύτρια και τραγουδοποιός προσφέρει στο κοινό της "Ένα χάδι ζεστό" και εντυπωσιάζει. "Κρύψου", "Θα ‘μαι αυτό που ποτέ δε φτάνουμε", "Αν μετρηθούμε", "Έχω ανάγκη να σε δω", "Περαστική" είναι κάποια από τα τραγούδια που ξεχωρίζουν, χωρίς να υστερούν τα υπόλοιπα. Με λίγα λόγια η Ραλλία δείχνει να έχει όρεξη για δουλειά. Μακάρι να συνεχίσει έτσι γιατί ο χώρος έχει ανάγκη από τέτοιες παρουσίες. Εύγε!

Αξιολόγηση: 7.5/10

ΧΑΡΙΣ ΑΛΕΞΙΟΥ - "ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΜΑΝΟ ΛΟΪΖΟ"

2008-01-27T20:35:00.000+02:00

Η σημαντικότερη ίσως εν ενεργεία ερμηνεύτρια της χώρας μας, η Χάρις Αλεξίου, το καλοκαίρι που μας πέρασε πραγματοποίησε σειρά συναυλιών-αφιέρωμα στο Μάνο Λοΐζο, μία από τις οποίες –αυτή στο Ηρώδειο– κυκλοφορεί σε διπλό CD και DVD. Η Αλεξίου χρωστά πολλά στο σπουδαίο αυτό δημιουργό που της χάρισε πληθώρα (κλασσικών πλέον) τραγουδιών, και τον τιμά δεόντως (γνωρίζατε ότι έχει δώσει το όνομά του στο μοναχογιό της;). "Ο φαντάρος", "Τέλι τέλι τέλι", "Τίποτα δεν πάει χαμένο", "Γύφτισσα τον εβύζαξε", "Την όγδοη μέρα", "Πόσο σ’ αγαπώ", "Κι αν τα μάτια σου", "Πρωινό τσιγάρο", "Νανούρισμα", "Ο δρόμος" είναι μερικά από τα κομμάτια της συλλογής. Τα λόγια είναι περιττά για ένα από τα πιο γνωστά και αγαπημένα τραγούδια των τελευταίων τριάντα χρόνων, το "Όλα σε θυμίζουν", το οποίο σιγοτραγουδά το κοινό παρέα με την ερμηνεύτρια. Συγκλονιστικό το "Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας" όπως το χορεύει αυθόρμητα ένας φαντάρος(;) μαζί με την Αλεξίου στο DVD. Συμμετέχουν ο Νίκος Πορτοκάλογλου και το συγκρότημα Τρίφωνο. Ένα μεγάλο μπράβο λοιπόν στη Χαρούλα των Ελλήνων που παρόλες τις φωνητικές αστάθειες που παρουσιάζει τελευταία, καλεί τους παλιούς να θυμηθούν και τους καινούριους να μάθουν!

Αξιολόγηση: 9/10

Δημοσίευση στο περιοδικό ΕΝΑΛΛΑΞ (προσεχώς)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΤΑΛΑΡΑΣ - "ΜΕ ΤΟ ‘ΝΑ ΠΟΔΙ ΣΤ’ ΑΣΤΡΑ"

2008-01-27T20:27:00.000+02:00

Η νέα δισκογραφική δουλειά του Γιώργου Νταλάρα δεν έχει σαφείς προσανατολισμούς. Από τη μία ο μεγάλος ερμηνευτής προτείνει τραγούδια με κοινωνικό προβληματισμό ("Ομόνοια", "Η Ελλάδα καίγεται") και από την άλλη καταφεύγει στο συνήθη ύποπτο Μιχάλη Χατζηγιάννη ώστε να κάνει σουξέ ("Θα περιμένω εδώ", "Όλα μιλούν για σένα"), ενώ παράλληλα κάνει κακές επιλογές ως προς τους στίχους που ερμηνεύει ("Μην ξεχνάς το φαντάρο", το οποίο μάλιστα αποτελεί το πλέον ακαλαίσθητο τραγούδι που άκουσα τελευταία). Κρίμα, γιατί από καταξιωμένους δημιουργούς που εντοπίζονται στο λαϊκομοντέρνο αχταρμά που ο Νταλάρας ονόμασε "Με το ‘να πόδι στ’ άστρα" όπως ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ο Τάσος Γκρους, ο Στέφανος Κορκολής και ο Γιώργος Παυριανός, περιμέναμε καλύτερα αποτελέσματα.

Αξιολόγηση: 2/10

(1 μονάδα για την καλλιτεχνική υπόσταση και 1 για τη συμμετοχή)

Δημοσίευση στο περιοδικό ΕΝΑΛΛΑΞ (προσεχώς)

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ - "ΔΥΝΑΤΑ"

2008-01-01T01:09:00.001+02:00

Μετά το εκπληκτικό άλμπουμ «Γρήγορα η ώρα πέρασε», η Ελευθερία Αρβανιτάκη κυκλοφορεί τη συλλογή ΔΥΝΑΤΑ με τα καλύτερα της έως τώρα πορείας της τραγούδια. Χμ.

Το κατά πόσο είναι αναγκαίο να κυκλοφορήσει τη δεδομένη στιγμή διπλό best of η συγκεκριμένη, είναι ένα θέμα. Πιστεύω πως γενικά αν δεν αποσυρθεί επισήμως ένας καλλιτέχνης, τότε δε συντρέχει λόγος ώστε να προβεί σε μια τέτοια κίνηση. Παρόλα αυτά, Αρβανιτάκη, λέω, είναι, κάτι παραπάνω θα ξέρει από μένα.

Ας προχωρήσουμε στην ουσία της συλλογής, που είναι φυσικά τα τραγούδια. Καταρχήν, τα τραγούδια υπάρχουν σε ενότητες αναλόγως με το δίσκο στον οποίον ανήκουν (κάτι που δε συνέβη στο «Δρόμοι παράλληλοι). Ας πούμε, στο πρώτο CD ακούς 4 συνεχόμενα κομμάτια από το «Μένω εκτός», οπότε αν δε βρίσκεται στην κατοχή σου το άλμπουμ αυτό ή έχεις ξεχάσει τα κομμάτια που έχει, παίρνεις μια ιδέα. Δυστυχώς όμως η τακτική αυτή δεν εφαρμόζεται σε όλη τη συλλογή. Θα προτιμούσα λοιπόν να είναι όλα τα τραγούδια ανά ενότητες και σε αυστηρή χρονολογική σειρά.

Γκρίνιες θα υπάρχουν πάντα για το υλικό που μπαίνει ή δεν μπαίνει στα best of (γιατί τα ξέραμε κι από το χωριό μας τα best of εμείς οι Ελληνάρες, κατάλαβες;). Για παράδειγμα, εγώ θα ήθελα να δω το «Γελαστή φωτογραφία», το «Λόγια που φύλαγα», το «Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες» ή το «Όλα στο φως» ενώ με ξενίζουν το «Πάρε μ’ αγκαλιά και πάμε», το «Ως τα χαράματα», το «Κρύβομαι στο αντίο» και το remix του «Επισκέπτες» (δηλαδή έλεος). Σε γενικές γραμμές όμως είμαι ικανοποιημένος με τα τραγούδια που επιλέχθηκαν.

Άκουσα αρκετό κόσμο να παραπονιέται ότι τα live κομμάτια δεν έχουν καμία θέση σε αυτή τη συλλογή και συμφωνώ απολύτως. Τι σχέση έχουν το «Χίλιες βραδιές» και το «Θέλω κοντά σου να μείνω» της Τζένης Βάνου με τη δισκογραφία της Ελευθερίας; Επειδή δηλαδή αποτυπώθηκαν σε κάποια live CD, σημαίνει ότι έχει το ελεύθερο να τα οικειοποιηθεί; Έκανε φάουλ λοιπόν με την επιλογή των συγκεκριμένων κομματιών-για να μη σχολιάσω το παραδοσιακό «Θα σπάσω κούπες».

Επίσης άκουσαν πολλά τα αυτιά μου σχετικά με το καινούριο «Μην ορκίζεσαι» που είναι διασκευή ξένου τραγουδιού με ελληνικούς στίχους του φίλου μου Νίκου Μωραΐτη. Καλό τραγούδι (περίμενα κάτι περισσότερο βέβαια), αλλά θα μπορούσε στη θέση του να είναι κάποιο άλλο που να το έχει γράψει Έλληνας συνθέτης. Έχουμε πολλούς καλούς δημιουργούς και αρκετοί εξ αυτών έχουν συνεργαστεί με το Μωραΐτη… Έτσι χρεώνω άλλο ένα φάουλ στην αγαπημένη μου Ελευθερία.

Κάπου εδώ να σημειώσω ότι η δισκογραφία της δεν είναι και τόσο μεγάλη, μέσα σε 21 χρόνια επίσημης παρουσίας έχει προτείνει μόλις 9 ολοκληρωμένους προσωπικούς δίσκους (και πάρα μα πάρα πολλές συμμετοχές). Αν εξαιρέσουμε τους τρεις πρώτους δίσκους, τον ομώνυμο του 1984, το «Κοντραμπάντο» του 1986 και το «Τανιράμα» του 1989 που δεν άφησαν και κανένα σπουδαίο στίγμα, όλοι οι υπόλοιποι έβγαλαν κλασσικά κομμάτια που λίγο πολύ γεμίζουν άνετα μια διπλή συλλογή.

Το κούρασα πολύ το ζήτημα, ε; Όμως αν δεν αναπτύξω την Αρβανιτάκη, για ποιον θα το κάνω; Συγκρίνω και παθαίνω σοκ: το «Με το ίδιο μακό» με το «Πάρε με αγκαλιά και πάμε», το ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ «Παράπονο» του Οδυσσέα Ελύτη με το «Ως τα χαράματα» και το «Ζωή κλεμμένη» με το «Κρύβομαι στο αντίο»… Σημείωση: ευτυχώς που δεν περιλήφθηκαν αποσπάσματα από το έργο «Γρήγορα η ώρα πέρασε». Σε αντίθετη περίπτωση ο καθηγητής Δισκοβόλος θα τα… έπαιρνε κρανίο!! Το επόμενο ραντεβού μας με την Ελευθερία Αρβανιτάκη θα είναι την άνοιξη, όπου υποσχέθηκε να κυκλοφορήσει νέα δουλειά. Υπομονή!

CD1

1 ΜΕΝΩ ΕΚΤΟΣ
2 ΔΥΝΑΤΑ
3 ΤΗΣ ΚΑΛΗΝΥΧΤΑΣ ΤΑ ΦΙΛΙΑ
4 ΜΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΑΚΟ
5 ΤΑ ΚΟΡΜΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΧΑΙΡΙΑ
6 ΠΑΡΑΠΟΝΟ (Yar Ko Parag - Η ΞΕΝΙΤΙΑ (Bingeol)
7 Η ΒΑΡΚΑ
8 ΘΑ ΣΠΑΣΩ ΚΟΥΠΕΣ
9 ΖΩΗ ΚΛΕΜΜΕΝΗ
10 ΤΟΥ ΠΟΘΟΥ Τ' ΑΓΡΙΜΙ
11 ΣΑΝ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΗΝ ΚΡΥΦΗ
12 ΠΑΜΕ ΞΑΝΑ ΣΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ
13 ΦΥΣΑ ΨΥΧΗ ΜΟΥ
14 ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ

CD2

1 ΜΗΝ ΟΡΚΙΖΕΣΑΙ (Come Monna Lisa)
2 ΠΑΡΕ ΜΕ ΑΓΚΑΛΙΑ ΚΑΙ ΠΑΜΕ
3 ΩΣ ΤΑ ΧΑΡΑΜΑΤΑ
4 ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ
5 ΚΡΥΒΟΜΑΙ ΣΤΟ ΑΝΤΙΟ (El Universo Sobre Mi)
6 ΕΦΥΓΕΣ ΝΩΡΙΣ
7 Η ΑΚΤΗ
8 ΑΝ Σ' ΑΡΝΗΘΩ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ
9 ΓΙΑ ΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ ΣΟΥ ΤΟ ΧΡΩΜΑ
10 ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΑΛΙΑ (La Femme Sans Haine)
6 ΠΑΩ ΝΑ ΠΙΑΣΩ ΟΥΡΑΝΟ
7 ΧΙΛΙΕΣ ΒΡΑΔΙΕΣ
8 ΘΕΛΩ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ ΝΑ ΜΕΙΝΩ
10 ΚΥΜΑ ΤΟ ΚΥΜΑ

Αξιολόγηση: 6/10

(10 μονάδες για τη δισκογραφία έως και την "Εκπομπή" συν ένας τόνος για το "Παράπονο" του Ελύτη από "Τα κορμιά και τα μαχαίρια", μείον 1 για το "Όλα στο φως" που δεν είχε ενιαίο ήχο και άποψη, μείον 1 για τα από δω κι από κει live, μείον 1 για τις διασκευές και μείον 1 που δεν ακολουθούν τα τραγούδια χρονολογική σειρά βγάζουν 6 με τόνο. Ο τόνος βέβαια είναι περιττός.)

ΜΑΡΙΑ ΠΑΛΛΗ - "ΧΑΡΑΖΕΙ"

2007-12-31T01:07:00.000+02:00

Η Μαρία Πάλλη με προβλημάτισε αρκετά. Ενώ εντόπισα ορισμένα καλά στοιχεία στο δίσκο της, κάποια θέματα με έβαλαν σε σκέψεις.

Με το πρώτο άκουσμα η Μαρία Πάλλη μου θύμισε έντονα την Ελένη Βιτάλη. Σε τέτοιο βαθμό που έλεγξα αν όντως ήταν τα δικά της τραγούδια αυτά που είχα βάλει στο playlist! Η ομοιότητα αυτή δείχνει την ποιότητα που έχει η νεαρή τραγουδίστρια και πως έχει δουλέψει πάνω στο ρεπερτόριο της Βιτάλη και γενικώς στον τρόπο με τον οποίο εκείνη προσεγγίζει τα τραγούδια. Ύστερα όμως αποφάσισα πως όσο γοητευτική και να είναι, μάλλον σε κακό της βγαίνει. Δείχνει να μην έχει δικής της προσωπικότητα η ερμηνεία ρε παιδί μου. Θα μου πεις, θα προτιμούσες να θυμίζει την Πέγκυ Ζήνα, την Αγγελική Ηλιάδη ή τη Χρύσπα; Σίγουρα όχι! Φαίνεται όμως πως κάποιες φορές «πατάει» τόσο πάνω στο πρότυπο της Βιτάλη που μπερδεύεσαι και δεν ξέρεις τι ακούς. Στο κάτω-κάτω ο καθένας έχει τον δικό του μοναδικό τρόπο έκφρασης και απόδοσης, εξάλλου τη Βιτάλη με τα καταπληκτικά γυρίσματα και τους συγκινητικούς λυγμούς, κανείς δεν μπορεί να τη μιμηθεί ούτε να την αντιγράψει (προς Θεού, γενικά μιλάω, σε καμία περίπτωση η περί ης ο λόγος δε μιμείται).

Μην τρελαίνεσαι πάντως, σε δύο κομμάτια μόνο η Μαρία Πάλλη ακούγεται σαν τη Βιτάλη, στο «Χαράζει» (10 με τόνο παίρνει σε όλα) και το «Φίλησέ με». Στα άλλα τραγούδια αποσπασματικά μονάχα μπορεί να θυμίζει κάτι. Δεν πειράζει όμως, η κοπέλα στο ξεκίνημά της βρίσκεται και τη δικαιολογούμε. Τα υπόλοιπα κομμάτια του δίσκου δεν αξίζουν μία (με εξαίρεση το «Επέτειος» που αν το έλεγε άλλος θα περνούσε απαρατήρητο λόγω του κοινότοπου θέματος στο οποίο αναφέρεται και γενικά εξαιτίας του όλου ύφους). Ίδια λαϊκομπουζοκοτράγουδα έχουμε ακούσει άπειρες φορές στο παρελθόν. Τσιφτετέλια, ζεϊμπέκικα και δε συμμαζεύεται. Δεν ξέρω αν έχει ιδιαίτερη σημασία, αλλά θα το αναφέρω: 7 από τα 12 κομμάτια έχουν μονολεκτικό τίτλο (ένδεια στο λόγο ίσως;).

Συνοψίζω και συμπεραίνω ότι η Μαρία Πάλλη είναι μια καλή τραγουδίστρια η οποία στην πρώτη της δισκογραφική δουλειά ατύχησε. Ως προς το ρεπερτόριο, γιατί τα τραγούδια της δεν ξεχωρίζουν από τη μάζα της αδιαφορίας και ως προς την ερμηνεία, γιατί πέρα από την ομοιότητα με τη Βιτάλη η φωνή της δεν αφήνει στίγμα. Άρα, η τραγουδίστρια πρέπει πρώτα από όλα να αποκτήσει προσωπικό χαρακτήρα στην ερμηνεία κι έπειτα να επιλέξει με προσοχή και χωρίς βιασύνη το ρεπερτόριό της.

Παραθέτω ορισμένα δείγματα από τους στίχους για να δεις περί τίνος πρόκειται. Πάντως σου προτείνω ανεπιφύλακτα να βρεις και να ακούσεις το «Χαράζει» και το «Φίλησέ με» (θα νοσταλγήσεις τη μεγάλη Ελένη Βιτάλη η οποία, λέει, αναμένεται να επιστρέψει με δικά της τραγούδια-απ’ το στόμα μου και στου Θεού τ’ αυτί).

«…Θα γυρίσει το φεγγάρι

τούμπα κάποια νύχτα

και θα σε σκοτώσω

και θα σκοτωθώ…»

Πόλεμος, τσιφτετέλι / Νίκος Βαξεβανέλης

«…Φτάνει, χορεύω ζεϊμπεκιά

και μου χτυπάει παλαμάκια

η μοναξιά μου…»

Έχω σημάδια, ζεϊμπέκικο / Νίκος Βαξεβανέλης

«…Χαράζει, σε λίγο χαράζει

μ’ αυτόν δεν τον νοιάζει αν σβήνω εγώ

και πίνω, μονάχη μου πίνω

συντρίμμια να γίνω, τον αγαπώ»

Χαράζει, μπαλάντα (;) /Νίκος Βαξεβανέλης

Αξιολόγηση: 4/10

(1 μονάδα για τη συμμετοχή, 1 για τις ερμηνείες στα "Χαράζει" και "Φίλησέ με", 1 γιατί χρειαζόμαστε φωνές σαν κι αυτήν και 1 για την αξιοπρέπεια που διαφαίνεται παρόλο το χαμηλού επιπέδου ρεπερτόριο. Δυστυχώς η Μαρία Πάλλη μένει μετεξεταστέα, μακάρι όμως στις επόμενες εξετάσεις να βάλει τα "γυαλιά" στον καθηγητή Δισκοβόλο!)

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΣΤΕΡΓΙΑΝΟΥΔΗΣ - "ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ"

2007-12-29T12:17:00.001+02:00

Απορώ ποιος Χριστιανός (εντάξει, και αλλόθρησκος να είναι, δεν τραβάω ζόρι) έδωσε λεφτά για να κάνει δίσκο με τον Περικλή Στεργιανούδη! Στο πρώτο CD που κυκλοφόρησε με τη Heaven («Περι…πλανήσεις» – φοβερό λογοπαίγνιο, αναρωτιέμαι ποιος το σκέφτηκε) η παραγωγή είχε ένα κάποιο επίπεδο, όσο να ‘ναι άκουγες ωραίο ήχο… Άσε που στο studio είχε γίνει τιτάνια προσπάθεια για να καλυφθούν οι φωνητικές ατέλειες του Περικλή. Εδώ όμως τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά.

Άσχετα από τους στίχους και τη μουσική που είναι νηπιακού επιπέδου (ακόμα και στο αγαπητό μου Καλομοιράκι θα φαίνονταν αστεία), ο ήχος που φτάνει στα αυτιά μου είναι κάκιστος. Η μόνη παραγωγή που μπορεί να τον ανταγωνιστεί είναι κάτι τραγούδια που ακούω στο ραδιόφωνο και μιλάνε για το Μεσσία Χριστό (η φίλη μου η Ζωή λέει ότι είναι της Ευαγγελικής Εκκλησίας, εγώ είμαι άσχετος στα θρησκοεκλλησιαστικά). Ακόμα άλλη μία δουλειά που θα μπορούσε να τον ανταγωνιστεί είναι η ανεκδιήγητη «Έξοδος κινδύνου» του Πάνου Ψάλτη (θυμάσαι, αυτός που λέει το πολύ καλό «Άγγελέ μου»).

Ο Περικλής σε αυτόν το δίσκο αποδεικνύει ότι είναι εντελώς άφωνος. Ένα πράμα σαν εμένα ρε παιδί μου. Με φαντάζεσαι να βγω στην πιάτσα με τραγουδιστικό CD; Ε, κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τον, τραγουδιστή σίγουρα δεν τον λες, νεαρό. Παρά την προσπάθεια που καταβλήθηκε στο studio (φαντάζομαι τον έρμο τον ηχολήπτη να τραβάει τα μαλλιά του), το αποτέλεσμα είναι χάλια των χαλίων ω χάλια.

Για όσους ενδιαφέρονται, ενημερώνω πως από το Νοέμβριο ο Περικλής εμφανίζεται σε μαγαζί που βρίσκεται στο 5^ο χιλιόμετρο Λάρισας-Φαρσάλων.

Τι άλλο να πω. Goodbye Περικλή Στεργιανούδη, χαρήκαμε(;) που σε γνωρίσαμε, μας ως εδώ! Κάνε καμιά άλλη δουλειά γιατί αυτό που διάλεξες δε σου πάει.

Αξιολόγηση: 0
(Ήρθε ο δόλιος Περικλής στις εξετάσεις, αλλά επειδή ήταν τελείως αδιάβαστος έγραψε πάνω στην κόλλα του "Να μη βαθμολογηθεί" και φυσικά ο καθηγητής Δισκοβόλος δεν μπορούσε παρά να τον μηδενίσει)

ΚΑΙΤΗ ΓΑΡΜΠΗ - "18 ΧΡΟΝΙΑ LIVE"

2007-12-27T15:22:00.000+02:00

Η Καίτη Γαρμπή συμπληρώνει δεκαοχτώ χρόνια ζωντανών εμφανίσεων και τα γιορτάζει με την κυκλοφορία ενός διπλό CD που περιέχει ηχογραφημένη τη συναυλία στο Δημοτικό Θέατρο Αιγάλεω τον περασμένο Σεπτέμβριο. Εγώ καλούμαι να σχολιάσω όσα ακούω σε αυτό το διπλό CD.

Πρώτο και κύριο, το υλικό που έχω στα χέρια μου σε καμία περίπτωση δεν είναι live. Δεν καταλαβαίνω γιατί όμως να προσποιείται πως είναι. Τι εννοώ. Στα τραγούδια έχουν προστεθεί στο studio χειροκροτήματα σε άκαιρα σημεία (ξεκινούν και σταματούν στα «καλά καθούμενα»), σε ελάχιστα στιγμιότυπα ακούγεται το κοινό να τραγουδά (αλλά ΠΟΤΕ μαζί με την Καίτη), η φωνή της δεν έχει βάθος ούτε ακούγεται πουθενά ηχώ όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, γενικά είναι πασιφανές ότι αποτελεί υλικό δουλεμένο σε studio. Αυτό που από την αρχή με έκανε να υποψιαστώ πως πρόκειται για απάτη πριν καν προχωρήσω στην εξέταση των τεχνικών στοιχείων (εξάλλου οποιοσδήποτε έχει εξοικειωθεί με ζωντανές ηχογραφήσεις μπορεί με την πρώτη ακρόαση να διαπιστώσει όσα γράφω), ήταν οι ερμηνείες που περιέργως ακούγονταν όμοιες μεταξύ τους, επίπεδες, χωρίς τα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα, το πάθος και την ένταση που έχουν οι ζωντανές εκτελέσεις. Με λίγα λόγια, η τραγουδίστρια ακούγεται να είναι πολύ σίγουρη, κάτι που είναι αυτονόητο αφού μπήκε στο στούντιο, τα είπε κι έφυγε.

Σχετικά με το ρεπερτόριο της συλλογής, η Καίτη τραγουδά αρκετές δικές της επιτυχίες και πολλά κομμάτια άλλων καλλιτεχνών, λαϊκά, νησιώτικα, ακόμα και έντεχνα. Δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα με τις επιλογές, επίσης παρατηρώ ανομοιογένεια ως προς τη σειρά που ακούγονται. Λείπουν πάρα πολλά αγαπημένα τραγούδια. Ποια να πρωτοθυμηθώ, «Ο καφές», «Ως τον παράδεισο», «Ακούω την καρδούλα σου», «Ατόφιο χρυσάφι», «Κόλαση», «Αρχίζω πόλεμο», «Μια φορά κι έναν καιρό», «Από δω και πιο πέρα», «Κιβωτός», «Το κάτι», «Απλά τα πράγματα», «Άκουσε αγόρι μου», «Αυτή»… Θα μπορούσε (οι θαυμαστές της θα το ήθελαν πάρα πολύ) να έχει ένα CD μόνο με δικά της τραγούδια και ένα CD με τραγούδια άλλων. Έτσι δε συνηθίζεται; (Ποιος πρωτοτύπησε σε live για να ακολουθήσει και η Καιτούλα;).

Δεν υπάρχει λόγος να σχολιάσω τη φωνητική απόδοση της Καίτης εφόσον δεν τραγουδάει live. Κατά τα άλλα, τη φωνή της τη γνωρίζουμε και την αγαπάμε.

Με απογοήτευσε φοβερά λοιπόν η Καίτη Γαρμπή με αυτήν την «αρπαχτή» που περνιέται για live. Να πω ότι δεν έχει τα προσόντα ή δεν έχει ρεπερτόριο, πάει στο καλό… Δόξα Τω Θεώ ο Φοίβος της έδωσε στο παρελθόν τα καλύτερα τραγούδια του, οι δυο τους αποτέλεσαν τέλειο καλλιτεχνικό δίδυμο την προηγούμενη δεκαετία (στο πλαίσιο του είδους που εκπροσωπούν βέβαια). Πάντως ελπίζω η «Καίτη που αγαπάμε» να ανακάμψει γρήγορα, γιατί μας λείπει…

Αξιολόγηση: 2/10

(1 μονάδα γιατί η Καίτη δεν ακυρώνεται έτσι εύκολα, κι άλλη 1 γιατί άσσο παίρνει μόνο όποιος προσέρχεται στις εξετάσεις του καθηγητή Δισκοβόλου και δίνει λευκή κόλλα.)

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER!

ΝΑΤΑΣΑ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ - "ΝΑΤΑΣΑ"

2007-12-26T13:57:00.002+02:00

Η Νατάσα Θεοδωρίδου, σύμφωνα με το δελτίο τύπου, με τη νέα της δισκογραφική δουλειά γιορτάζει δέκα χρόνια παρουσίας στο ελληνικό πεντάγραμμο. Σε καμία περίπτωση όμως δεν είναι η δουλειά αυτή «ο καλύτερος λαϊκός δίσκος της χρονιάς», όπως υποστηρίζει το δελτίο.

Τα τραγούδια υπογράφουν συνθετικά ο Κυριάκος Παπαδόπουλος και στιχουργικά ο Ηλίας Φιλίππου, οι οποίοι στο παρελθόν έχουν δώσει αρκετά σουξέ στη Νατάσα («Σου βάζω δύσκολα», «Έντεκα παρά», «Για ποια αγάπη μου μιλάς» κ.ά.). Δεν μπορώ να πω ότι είναι κακά τα τραγούδια, πάντως σίγουρα δεν προσφέρουν στην τραγουδίστρια τίποτα παραπάνω από το ότι μ’ αυτά θα ακουστεί αρκετά στα ραδιόφωνα και θα εμπλουτίσει το πρόγραμμά της επί πίστας. Μια από τα ίδια δηλαδή, αφού αρκετοί από τους δίσκους της Νατάσας κινήθηκαν σε αυτές τις κατευθύνσεις. Με λίγα λόγια το νέο της άλμπουμ ακολουθεί τις επιταγές της εποχής: προτείνει εύκολα στιχάκια που να φτάνουν στο καθένα και που δε χρειάζονται περαιτέρω επεξεργασία, και εύπεπτες λαϊκοπόπ μελωδίες που όμοιές τους ακούμε εδώ και 15 χρόνια και όπως πάνε τα πράγματα θα ακούμε για καιρό ακόμη (ζεϊμπέκικα, χασάπικα, τσιφτετέλια, λαϊκομπαλάντες κ.ά.). Πετυχημένη η συνταγή, δεν αντιλέγω, μήπως όμως να δοκιμάζαμε κάτι πιο πρωτότυπο και πιο ουσιώδες;

Σε γενικές γραμμές, η νέα δισκογραφική δουλειά της Νατάσας Θεοδωρίδου έχει υλικό που ακούγεται ευχάριστα, για ακόμα μία φορά όμως ως ερμηνεύτρια μοιάζει να είναι ανώτερη από το ρεπερτόριό της. Ελπίζω σύντομα να ανακάμψει και να κάνει την έκπληξη με ωραία σύγχρονα λαϊκά τραγούδια που να αναδεικνύουν το ταλέντο και την αξία της.

Αξιολόγηση: 5/10

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER!

ΒΙΒΗ ΜΑΣΤΡΑΛΕΞΗ - "ΣΕ ΒΛΕΠΩ"

2007-12-26T13:50:00.000+02:00

Η Βιβή Μαστραλέξη κυκλοφορεί τη δεύτερη δισκογραφική της δουλειά αλλά εγώ δεν έχω να σχολιάσω και πολλά πάνω στο θέμα! Τι να πω, για τα νταούλια και τα μπουζούκια που ακούω, για τους επιπέδου Δημοτικού σχολείου στίχους που σφυροκοπούν ανελέητα την αισθητική μου ή για τις κατ’ όνομα μόνο ερμηνείες που ευτυχώς υπάρχει το studio και διορθώνει τα αδιόρθωτα; Δείτε τι εννοώ:

«Σ’ αγαπώ πολύ πολύ
θέλω να είμαστε μαζί
σ’ αγαπώ πολύ πολύ
εσύ είσαι όλη μου η ζωή»

(«Σ’ αγαπώ πολύ πολύ»)

«Λιώνω και το ξέρεις, μη μ’ αποφεύγεις
είναι κρίμα να με παιδεύεις
με τρελαίνεις, τι πας να κάνεις
γιατί θέλεις να με πεθάνεις
μ’ αρρωσταίνεις, με τα μάτια σου
φωτιές ανάβεις και φεύγεις
εσύ μ’ έχεις κάψει κι όλα τώρα
τα ‘χεις ξεχάσει»

(«Λιώνω»)

Όπως καταλαβαίνουμε, στίχοι σαν κι αυτούς δεν απαιτούν ούτε σπουδαίες μελωδίες, ούτε ιδιαίτερη προσπάθεια στην ερμηνεία. Φτιάχτηκαν για να ακουστούν αποκλειστικά και μόνο σε νυχτερινά κέντρα, ανάμεσα σε φασαρίες, καπνούς και δίσκους από γαρδένιες και γαρύφαλλα. Προσποιούμαστε λοιπόν ότι δεν υπήρξε ποτέ αυτός ο δίσκος και προχωράμε παρακάτω.

Υ.Γ. Όποιος ήρωας δώσει 15 € για αυτό το CD, ας έρθει να τον βγάλω μια αναμνηστική φωτογραφία να τον έχω στο σαλόνι μου :-).

Αξιολόγηση: 1/10
(Βαθμολογείται μόνο και μόνο για τη συμμετοχή)

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER!

ΕΛΕΑΝΑ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ - "ΕΡΩΤΑΣ"

2007-12-25T21:08:00.001+02:00

«…Επειδή οι μεγάλες φωνές θέλουν και μεγάλες δουλειές για να φανούν, πήρα την απόφαση […] να πάρω την ευθύνη για το επόμενο βήμα της Ελεάνας» αναφέρει μεταξύ άλλων στο σημείωμά του ο παραγωγός του νέου δίσκου της Ελεάνας Παπαϊωάννου, γνωστός επιτυχημένος στιχουργός Ηλίας Φιλίππου. Βέβαια, το κατά πόσο «μεγάλη» είναι αυτή η δουλειά, είναι ένα θέμα προς συζήτηση! Για τη φωνή της Ελεάνας φυσικά, ούτε λόγος.

«Έρωτας» είναι ο τίτλος του άλμπουμ. Περιέχει έντεκα ερωτικά (;) λαϊκά τραγούδια ερμηνευμένα ικανοποιητικά από την τραγουδίστρια. Δυστυχώς όμως για ακόμα μία φορά το ρεπερτόριό της είναι κατώτερο από αυτό που θα της άξιζε. Μεγάλο λάθος να προσπαθούν να την κάνουν να προσεγγίσει τη Χαρούλα Αλεξίου ή τη Ρίτα Σακελλαρίου ή δε ξέρω εγώ ποια άλλη. Η σύγκριση με τις «μεγάλες κυρίες» λοιπόν ίσως να μην της κάνει και τόσο καλό…

Πολύ καλές στιγμές στο CD αποτελούν τα τραγούδια «Έρωτας» (Γιώργος Καφετζόπουλος – Ηλίας Φιλίππου), «Αν είσαι η μεγάλη αγάπη» (Μάνθος Ζολώτας), «Ξημερώνει» και «Απεγνωσμένες λύσεις» (Χρήστος Γιαννόπουλος). Το τελευταίο μάλιστα μοιάζει να γράφτηκε για την Ελένη Βιτάλη (μου θύμισε κάτι από «Ένα χειμωνιάτικο πρωί»). Το «Ποσοστά» (Γιώργος Καφετζόπουλος – Ηλίας Φιλίππου) θυμίζει το «Η αυτοκαταστροφή σου» του Γιάννη Πλούταρχου… Τα υπόλοιπα κομμάτια θα τα χαρακτήριζα έως και αδιάφορα. Η τραγουδίστρια δίνει τον καλύτερό της εαυτό, είναι η αλήθεια, αλλά σίγουρα δε φταίει αυτή για το μέτριο ή ακόμα και κακό αποτέλεσμα. Νέα κοπέλα είναι, αλίμονο αν τη βάζουν από τώρα να τραγουδάει τα «βαριά» κι «ασήκωτα»!

Προσωπικά αμφιβάλλω αν η Ελεάνα Παπαϊωάννου αδυνατεί να βρει τραγούδια που να της ταιριάζουν και που να αναδεικνύουν το ταλέντο της, γι’ αυτό ελπίζω στην επόμενη δισκογραφική της δουλειά να έχει αξιοπρεπές υλικό χωρίς φτωχά στιχάκια και μελωδίες γραμμένες να εκτελούνται (κυριολεκτικά και μεταφορικά) στην πίστα…

Αξιολόγηση: 4/10

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER!

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΒΑΝΔΗ - "10 ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΖΙ"

2007-12-23T00:47:00.001+02:00

Περίμενα από καιρό το νέο δίσκο της Δέσποινας Βανδή. Λέω, Χριστούγεννα έρχονται, αποκλείεται να μην κυκλοφορήσει κάτι, εξάλλου αυτήν την τακτική ακολουθεί τα τελευταία χρόνια. Είναι θέμα μάρκετινγκ, θα μου πείτε, και θα συμφωνήσω. Για να είμαι ειλικρινής, είχα την καραμπίνα έτοιμη να πυροβολήσω σε περίπτωση που άκουγα κάτι κακό. Όμως προς μεγάλη μου έκπληξη, έμεινα ευχαριστημένος (ναι, εγώ που είμαι πολύ δύσκολος στο είδος του λαϊκοπόπ).

Το πρώτο δισκάκι που περιέχει pop-electronic τραγούδια το αντιπαρέρχομαι. Σαν να μην το άκουσα ποτέ ρε παιδί μου. Με λίγα λόγια, τα κομμάτια δεν έχουν τίποτα να πουν, άσε που κάποια από αυτά όλο και κάτι μου θυμίζουν. Ας πούμε, το «Θέλω» είναι αντιγραφή του «Clock» (δε θυμάμαι άλλες λεπτομέρειες, εσύ που γνωρίζεις από ξένες νέες κυκλοφορίες οπωσδήποτε θα ξέρεις περισσότερα από μένα), ενώ το «Η γη και η σελήνη» προσποιείται το «I was made for loving you». Το «Δέκα χρόνια μαζί» μη σε ξεγελάει, δεν είναι τραγούδι, είναι στίχοι σαν σε απαγγελία… Τα remixes είναι ανάξια λόγου. Και σε αυτό το δισκάκι και στα υπόλοιπα δύο (3πλή συλλογή έκαναν οι αθεόφοβοι) θα βρεις αδιάφορα remixes παλιότερων επιτυχιών (;) της Δέσποινας.

Το δεύτερο CD τα «σπάει»!! Ο Φοίβος φαίνεται να είναι στα πάνω του, γιατί έχει γράψει καλά τραγούδια (στο πλαίσιο του καταναγκαστικού λαϊκοπόπ βέβαια). Το ευχάριστο είναι ότι τα κομμάτια μού θύμισαν τον προ εξαετίας διπλό δίσκο«Γεια»! Το πονηρό μυαλό μου (τι να κάνουμε, όλοι οι Καλαματιανοί έχουμε από δαύτο) υποψιάζεται ότι μπορεί ο μέντωρ Φοίβος να είχε ετοιμάσει αυτά τα τραγούδια για κάποιον άλλον ή άλλην (ονόματα δε λέω, οικογένειες δε θίγω, το όνομα Έλλη Κοκκίνου θα πω μόνο). Εξάλλου, η αλήθεια είναι πως το Δεσποινάκι το είχε ριγμένο τώρα τελευταία… Στο πλαίσιο του είδους, όπως προείπαμε, δεν υπάρχει σύγκριση μεταξύ του «Στο κόκκινο» της Έλλης (η οποία παρεμπιπτόντως έφαγε ήττα πρόσφατα στη Sony, μακάρι να είναι προσωρινό αυτό) ή του «Σάββατο» του ΜΑΖΩ και του «Στην αυλή του Παραδείσου». Σημασία έχει το γεγονός ότι στο δεύτερο δισκάκι της συλλογής αποτυπώνονται η Δέσποινα και ο Φοίβος όπως τους γνωρίσαμε και τους αγαπήσαμε («Δέκα εντολές», «Προφητείες» και «Γεια», από κει και μετά το χάος). Όσο κι αν δε φαίνεται, έχω εντρυφήσει στη δισκογραφία της Βανδή, μην ξεχνάς ότι κι εγώ πέρασα ταραγμένη εφηβεία –με «Περιττό» και «Α πα πα» βέβαια, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία!). Θα κάνω κάτι που δεν το συνηθίζω: θα μεταφέρω τα τραγούδια σε CD (γιατί πλέον έχω μόνο ηλεκτρονική δισκοθήκη) για να τα ακούω στο αυτοκίνητο! Για να μπω στον κόπο να κάνω κάτι τέτοιο (ε, ο κόπος δεν είναι τόσο πολύς, όσο η έλλειψη διάθεσης που με κάνει να βαριέμαι) σημαίνει ότι μου αρέσουν και θέλω να μου συντροφεύουν τις βαρετές ώρες της οδήγησης.

Το τρίτο δισκάκι κι αυτό ανάξιο λόγου γιατί περιέχει remixes, μπας και ακουστούν εκ νέου τα τραγούδια σε κλαμπάκια και στα ραδιόφωνο. Λανθασμένη τακτική. Τα αυθεντικά τραγούδια ήδη έχουν αφήσει το στίγμα τους και τα έχουμε αγαπήσει όπως τα μάθαμε.

Για να μη σε κουράσω άλλο, δε θα ήθελα να σχολιάσω το γεγονός ότι το δίδυμο Δέσποινα Βανδή-Φοίβος κλείνει δέκα χρόνια συνεργασίας… Μέτρησε πόσους ολοκληρωμένους δίσκους έχουν κυκλοφορήσει στη δεκαετία αυτή και θα καταλάβεις το λόγο. Απαράδεκτο, εε; Μας φλόμωσαν στο CD-single οι άτιμοι! Κάτι έλεγα για μάρκετινγκ πριν, αν θυμάσαι…

Αξιολόγηση: 7/10

ΘΑΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ & ΡΙΤΑ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ - "ΓΙΑ ΦΩΝΗ ΚΑΙ ΟΡΧΗΣΤΡΑ"

2007-12-23T00:05:00.000+02:00

Ενδιαφέρουσα η πρωτοβουλία του Θάνου Μικρούτσικου να παρουσιάσει γνωστά τραγούδια του με τη συνοδεία συμφωνικής μουσικής. Ο δίσκος «Για φωνή και ορχήστρα» λοιπόν δεν περιέχει κάτι καινούριο (αν εξαιρέσουμε δύο νέα τραγούδια), αλλά δίνει νέο ύφος σε κομμάτια που έχουμε αγαπήσει. Επομένως, από τη θέση μου δεν εξετάζω τα τραγούδια, αφού αυτά έχουν ήδη περάσει το τεστ, αλλά το αποτέλεσμα που φτάνει στα αυτιά μου.

Η συμφωνική μουσική γενικά με αγγίζει ελάχιστα. Είναι ένα είδος που δεν ακούω και που έτσι κι αλλιώς δεν έχω έρθει σε επαφή μαζί του. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως κατάφερε να με προσεγγίσει (εμένα που είμαι δύσκολος και σε νέα πράγματα) και να με συγκινήσει, τολμώ να πω. Αυτό που δε μου άρεσε στο όλο πακέτο, είναι η φωνή της Ρίτας Αντωνοπούλου. Φυσικά η κοπέλα είναι μεγάλο ταλέντο, αλλά όσο να το κάνεις, φωνάζει πολύ. Εκνευριστικά πολύ. Θα γυρίσεις, και με το δίκιο σου, να μου πεις ότι τα τραγούδια του Μικρούτσικου θέλουν πάθος, κίνηση και ένταση. Δε διαφωνώ. Η αγαπητή κυρία Αντωνοπούλου όμως το παρακάνει. Με αγρίεψε, σκιάχτηκα σχεδόν! Τι έπαθε, λέω, και φωνάζει, ποιος πανικός την έχει καταβάλλει; (μου βγαίνουν κάτι ποιητικά πού και πού, μη με παρεξηγείς). Σε τραγούδια σαν το «Καραντί» όμως, η απόδοσή της είναι πολύ καλή, μοιάζει σαν να ακούω έναν θηλυκό Μικρούτσικο να τραγουδάει. Αν και δε μου αρέσουν οι συγκρίσεις, ακούγοντας το απόσπασμα «…κι εκεί που λες αλλάξανε τα πράγματα και σηκώνεις το ποτήρι» του κομματιού «Ελένη», αναπόφευκτα έρχεται στο μυαλό μου η αντίστοιχη γεμάτη ειρωνεία και πεσιμισμό ερμηνεία της μεγάλης Χαρούλας και όσο να ‘ναι χαλιέμαι… «Η αγάπη είναι ζάλη» μετρά 22 χρόνια σχεδόν, 22 χρόνια που ποτίζει σώμα και αίμα, οπότε δεν ξεχνιούνται εύκολα…

Εγώ λοιπόν, που δεν ακούω Θάνο Μικρούτσικο αλλά εκτιμώ φοβερά το έργο του και την προσφορά του στον ελληνικό πολιτισμό, κλείνοντας θα πω ότι το «Για φωνή και ορχήστρα» είναι ένας δίσκος που περιέχει καλές εκτελέσεις καλών τραγουδιών που όλοι οφείλουμε να έχουμε υπόψη μας.

Αξιολόγηση: 7.5/10

ΣΑΒΙΝΑ ΓΙΑΝΝΑΤΟΥ - "ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΩΜΑΤΙΩΝ"

2007-12-19T14:58:00.000+02:00

Δε βρίσκει εύκολα κανείς λόγια για να περιγράψει τα συναισθήματα που του προκαλεί η ακρόαση της «Μουσικής δωματίων» της Σαβίνας Γιαννάτου. Η τραγουδίστρια επέλεξε να φτιάξει (προσέξτε το ρήμα) έναν δίσκο με απαγγελίες ποιημάτων κυρίως, υπό τη συνοδεία φωνητικών-μουσικών αυτοσχεδιασμών με πολύ καλό αποτέλεσμα (αν και το υλικό δε φτάνει εύκολα στο μέσο ακροατή).

Στο σύνολο της «Μουσικής δωματίων» δε θα βρείτε τραγούδια με την κλασσική έννοια, ούτε θα ακούσετε σπουδαίες μελωδίες. Παρόλα αυτά, θα βρείτε υπέροχους στίχους και θα αισθανθείτε μοναδικές ερμηνείες (με όλη τη σημασία της λέξης) από τη Σαββίνα Γιαννάτου. Τις απαγγελίες συνοδεύουν μουσικά οι: Ηρακλής Βαβάτσικας (ακορντεόν), Διονύσης Βερβιτσιώτης (βιολί), Νίκος Βελιώτης (βιολοντσέλο) και Μιχάλης Σιγανίδης (κοντραμπάσο). Σε κάποια σημεία βέβαια ο ήχος των οργάνων και τα εφέ «σκοτεινιάζουν» κάπως την ατμόσφαιρα, με αποτέλεσμα ο ακροατής να «βαραίνει» (γεγονός που δε θα ενοχλούσε αν για παράδειγμα γίνονταν απαγγελίες πένθιμων ποιημάτων του Edgar Allan Poe).

Στο εισαγωγικό σημείωμα η Σαβίνα Γιαννάτου ενημερώνει πως ο δίσκος αποτελεί εξέλιξη της εκπομπής «Μουσική δωματίων» στο Γ’ πρόγραμμα η οποία ήταν «μια εκπομπή με μουσική επένδυση για άδεια δωμάτια». Προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα, έχω την εντύπωση ότι η τραγουδίστρια, ασυναίσθητα ίσως, έπλασε μουσική όχι για τα άδεια δωμάτια κάποιου χώρου, αλλά για τα άδεια δωμάτια του μυαλού που μαθημένα πια σε τόση σιωπή, έρχεται η στιγμή που ζητούν μία παραμικρή χαραμάδα φωνής να τα γεμίσει και να εξαφανίσει διαπαντός το αίσθημα της εγκατάλειψης… Και οπωσδήποτε εδώ βρίσκουν μια τέτοια χαραμάδα.

Αξιολόγηση: 8/10

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER!

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ - "ΖΩΝΤΑΝΑ ΣΤΟ ΛΥΚΑΒΗΤΤΟ 2007-08"

2007-12-10T01:58:00.000+02:00

Λίγο πριν τις γιορτές, ο Μιχάλης Χατζηγιάννης κάνει ένα απρόσμενο δώρο στο κοινό του! Κυκλοφορεί ένα CD με τέσσερα ολοκαίνουρια και δεκατρία ζωντανά ηχογραφημένα στο θέατρο του Λυκαβηττού τραγούδια, συν ένα DVD με τη συναυλία και τα παρελκόμενα. Χμ, κάτι μου θυμίζει αυτό το concept… Μήπως τη συλλογή LIVE που κυκλοφόρησε πριν από περίπου ενάμιση χρόνο; Για να δούμε…

Από τα καινούρια κομμάτια ξεχωρίζω το «Μια νύχτα τρελή», μια όμορφη μελωδική μπαλάντα που ταιριάζει πολύ στο στυλ του τραγουδιστή (ο τίτλος θυμίζει το στιχάκι «…και μια νύχτα τρελή σ’ ένα άδειο βαγόνι» της Σάνυ Μπαλτζή από το «Παλιό μου παλτό»). Το «Κράτα με (Γητευτής)» που έχει ήδη ακουστεί σε γνωστή τηλεοπτική σειρά, είναι μέτριο κομμάτι, μου φάνηκε κάπως «άδειο» και απαράδεκτα μικρό (ακούγονται μόλις δύο κουπλέ και δύο ρεφραίν -μέχρι να το εκτιμήσεις έχει τελειώσει). Τα «Έτσι σε θέλω» και «Addiction» αποτελούν ιδιαίτερες μουσικές προτάσεις από πλευράς του τραγουδιστή, με το τελευταίο μάλιστα να θυμίζει μια παλιότερη συνεργασία του με την «Ορχήστρα του 5^ου Γαλαξία» στο τραγούδι «I need your love». Όλα τα καινούρια κομμάτια έχει γράψει η κλασσική για το Χατζηγιάννη αξία, Ελεάνα Βραχάλη.

«Η προετοιμασία έγινε… Πάμε για απογείωση, φύγαμε… Χέρια ψηλά!» Ο πυρήνας αυτής της δουλειάς δε βρίσκεται στα καινούρια τραγούδια, αλλά στα live… Ουσιαστικά ο Χατζηγιάννης επέλεξε να χαρίσει στο κοινό του μια live εκδοχή του τελευταίου του άλμπουμ, «Φίλοι & εχθροί», με καλά αποτελέσματα. Σωστή κίνηση, αφού θα ήταν περιττό να συμπεριληφθούν παλιότερες επιτυχίες του που ήδη υπάρχουν στην προηγούμενη διπλή live συλλογή (βέβαια θα μπορούσε να υπάρχει ένα επιπλέον cd με τραγούδια από το «Άγγιγμα ψυχής», την «Παράξενη γιορτή» και το «Κρυφό φιλί», ας αφήσουμε όμως κάτι για το μέλλον). Τα τραγούδια λοιπόν, πετάνε φωτιές! Ο παλμός του κοινού στο Λυκαβηττό είναι απίστευτος! Μόνο αν ακούσει κανείς τα πασίγνωστα πλέον «Όλα ή τίποτα», «Πιο πολύ» και «Χέρια ψηλά» μπορεί να καταλάβει τι εννοώ… Οι φωνές των παθιασμένων θαυμαστών του Χατζηγιάννη επικαλύπτουν τη δική του σχεδόν σε …εκνευριστικό βαθμό.

Η όλη παραγωγή είναι υψηλού επιπέδου και είναι ολοφάνερο πως έχει δοθεί προσοχή στις λεπτομέρειες. Αξιοπρεπείς εμφανίζονται στα φωνητικά η Ελισάβετ Σπανού και η Αθηνά Ρούτση. Προσωπικά, από όλα τα τραγούδια ξεχωρίζω την ιδιαίτερη εκτέλεση του παραδοσιακού «Πικροδάφνη» ή αλλιώς «Στης πικροδάφνης τον ανθό», το οποίο ο Χατζηγιάννης είχε τραγουδήσει παλιότερα σε συνεργασία του με εφημερίδα (μαζί με άλλα τέσσερα παραδοσιακά). Πολύ σωστός στα γυρίσματά του, δείχνει να του ταιριάζει η παραδοσιακή μουσική. Μήπως να το σκεφτεί να κάνει έναν δίσκο μόνο με παραδοσιακά; Θα είναι μια καλή ευκαιρία να έρθει η νέα γενιά σε επαφή με την παράδοσή της…

Το DVD που συνοδεύει τη συλλογή περιέχει τη συναυλία από το Λυκαβηττό (με επιπλέον εννιά τραγούδια που δεν περιέχονται στο CD), σκηνές από τα παρασκήνια και το απόσπασμα με την εμφάνιση του Χατζηγιάννη μαζί με τους Reammon σε μουσικά τηλεοπτικά βραβεία. Στη συσκευασία βρίσκουμε, εκτός από τα προαναφερόμενα, μία αφίσα του τραγουδιστή και μία «συλλεκτική VIP card»…

Κάτω από άλλες συνθήκες, για αυτήν τη νέα πρωτοβουλία του Μιχάλη Χατζηγιάννη θα μπορούσα ελαφρά τη καρδία να σχολιάσω «μια απ’ τα ίδια». Ευτυχώς όμως, υπάρχει ένα σημαντικό στοιχείο που διαφοροποιεί την παρούσα απόπειρα σε σχέση με την προηγούμενη: το πάθος του κοινού, το οποίο σε τελική ανάλυση είναι αυτό που αναδεικνύει ή καταποντίζει έναν καλλιτέχνη… Ακούστε την και ελπίζω να καταλάβετε τι εννοώ…!

Αξιολόγηση: 8,5/10

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER! (ΣΤΟ ΠΕΡΙΠΟΥ...)

Κράτα με (Γητευτής)
Μια νύχτα τρελή
Addiction
Έτι σε θέλω
Έτσι σε θέλω remix
Αν δεν κοιτάζω εσένα
Όλα ή τίποτα
Φίλοι κι εχθροί
Πιο πολύ
Από πάρτυ σε πάρτυ
Επέτειος
Όμορφη μέρα
Αισθήματα
Πήγε τρεις
Χέρια ψηλά
Να είσαι εκεί
Δε φεύγω
Πικροδάφνη

ΕΥΣΤΑΘΙΑ - "ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ, ΕΧΕΙ MEETING"

2007-12-09T18:28:00.000+02:00

Η Ευσταθία, εκτός του ότι είναι έξυπνη τραγουδίστρια, με τη νέα της δισκογραφική δουλειά, μας πείθει ότι είναι ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος! Διυλίζοντας την καθημερινότητα, αποτυπώνει με μοναδικό τρόπο τα άγχη της εποχής, και όχι μόνο. Εξηγούμαι.

Οι στίχοι της έχουν άμεση σχέση με την πραγματικότητα, με τις καταστάσεις και τις παραστάσεις που βιώνουμε όλοι καθημερινά. Μιλούν για τον έρωτα, για τη μοναξιά, για την απελπισία και τελικά για την αναγκαστική παραίτηση εξαιτίας της αδυναμίας του σύγχρονου ανθρώπου να ανταπεξέλθει στις αγχωμένες απαιτήσεις, χωρίς ποτέ όμως να γίνεται μίζερη ή να γκρινιάζει. Για αυτό ακριβώς θαυμάζω το έργο της Ευσταθίας: με την ψυχρή και λοξή κάποιες φορές ματιά της στα πράγματα, φιλοσοφεί περί μοντέρνου τρόπου ζωής και πείθει έτσι τους ακροατές της. Από τον τίτλο του δίσκου και μόνο, αντιλαμβανόμαστε την ειρωνική και σαρκαστική της διάθεση…

Κατά τα άλλα, οι μουσικές της Ευσταθίας δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασαν και πολύ, όπως και οι ερμηνείες της. Δηλαδή, δεν έτυχε να ακούσω ένα τραγούδι και να πάθω πλάκα. Παρόλα αυτά, της βγάζω το καπέλο γιατί η μέθοδος με την οποία προσεγγίζει και τελικά αποδίδει τα τραγούδια της, είναι απόλυτα προσωπική. Δε μοιάζει με κανέναν άλλον τραγουδιστή ή δημιουργό. Τα στιχάκια της ίσως να θυμίζουν λίγο Λίνα Νικολακοπούλου αλλά το γεγονός αυτό δε μας ενοχλεί καθόλου:

Έτσι απλά η εταιρία

δε γουστάρει τη λατρεία

που σου έχω…

(«Έχεις meeting»)

Οι ενορχηστρώσεις των τραγουδιών είναι πολύ καλές και γενικά φαίνεται πως η τραγουδίστρια και οι συνεργάτες της δούλεψαν με μεράκι για το «Δεν μπορεί, έχει meeting»…

Σε γενικές γραμμές, το νέο άλμπουμ της Ευσταθίας αποτελεί μια προσεγμένη παραγωγή που στρέφει το (πονηρό) της βλέμμα στο σύγχρονο τρόπο ζωής και τον κατακερματίζει…

Αξιολόγηση: 8/10

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΣΦΕΤΣΑΣ / ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ - "ΓΗ ΤΩΝ ΑΠΟΥΣΙΩΝ"

2007-11-25T23:06:00.000+02:00

Μετά το ...παραλήρημα των τελευταίων ημερών περί μπατσαρίας (μπλιαξ) και παπαδαριού (ακόμα πιο μπλιαξ) και αφού κόπηκα για 2η φορά στα Συστήματα Ηλεκτρικής Ενέργειας (γιατί κυρία Σαφιγιάννη μου με αναγκάζετε να διαβάζω τη Ροή Φορτίου για το Σεπτέμβριο; Εκτός των άλλων θα κοπώ και στη Φυσική ΙΙΙ όπως πάνε τα πράγματα. Ρουφιάνα Ζωή ακόμα περιμένω εκείνο το ρημάδι το ιδιαίτερο για μποζόνια και φερμιόνια. Ουφ, αφού δεν έχω διάθεση για διάβασμα. Μήπως έχεις να προσφέρεις κανένα καλό κίνητρο; - κάτσε γιατί το 'χασα λίγο) επιστρέφω στα γνώριμα μονοπάτια του λόγου μου... Ξέρεις ε, το γνώριμο κουβαλάει μπόλικη ασφάλεια. Την ανασφάλεια του καινούριου δεν την μπορώ. Θα μιλήσω για ένα γεμάτο σιγουριά λογοτέχνημα φίλε αναγνώστη, που έχει τίτλο "Γη των απουσιών".

Πρόκειται λοιπόν για το CD στο οποίο ο Κυριάκος Σφέτσας μελοποιεί ποιήματα της Κικής Δημουλά τα οποία ερμηνεύει η Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου. Την ορχήστρα νυκτών εγχόρδων του Δήμου Πατρέων διευθύνει ο Θανάσης Τσιπινάκης. Όλα τέλεια φίλε μου... Αν δεν έχεις το δίσκο, σου προτείνω να τρέξεις να τον αγοράσεις (και όχι να τον "κατεβάσεις" ή να τον παραγγείλεις διαδικτυακώς). Αν τον ακούσεις θα μάθεις τι σημαίνει Λόγος σε όλες τις εκφράσεις του: λόγια, μουσική, ερμηνεία, εικόνα.

Η ποίηση της Κικής Δημουλά γοητευτική και γνώριμη (τι έλεγα παραπάνω; Παρέχει άρα την ασφάλεια που ψάχνεις). Οι συνθέσεις του Κυριάκου Σφέτσα εκφραστικές, ειλικρινείς, συντονισμένες, μυστηριακές, ταξιδιάρικες, ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΕΣ. Άγνωστες σε μένα, επομένως ενδιαφέρουσες ώστε να τις εξερευνήσω. Με έκαναν και δάκρυσα. Θες κι άλλα; Δεν έχει, να πας να το αγοράσεις να δεις τι εννοώ. Οι απαγγελίες της Αλεξάνδρας Σακελλαροπούλου, η οποία είχε την τιμή να φορέσει για λίγο το ρούχο Κική Δημουλά, μεταφέρουν 110% τις διαθέσεις και τις προθέσεις της ποιήτριας. Αν ακούσεις τον τρόπο που αποδίδει την τελευταία ενότητα της συλλογής, "Ακαιρία", θα πάθεις πλάκα. Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου παίρνει η κοπέλα σού λέω και αμέσως μετά καταργεί το θεσμό γιατί καμία χτικιάρα Αμερικανίδα δεν είναι πλέον αντάξιά της! Αποκαμωμένη, εξουθενωμένη, νεκρή σχεδόν. Τι ωραία ησυχία εκεί έξω...

Για το τέλος σού χαρίζω λίγα και φειδωλά στιχάκια από την "Ακαιρία", έτσι για να σε ταράξω μες στον ντάλα ήλιο του Ιουλίου και να σε κάνω να τρέξεις όπως είσαι, χωρίς ζελέ στο μαλλί αφάνα και με το συλλεκτικό πια γυαλί μυωπίας που διατηρείς από το λύκειο, στο κοντινότερο δισκοπωλείο. Ψυχραιμία, μην ψάξεις στο ράφι με τα "Ευπώλητα". Δες στα "Αριστουργήματα":

Απερήμωση.

Κανείς δεν είν' εδώ, ούτε εδώ, ούτ' εκεί κάτω;

Κανείς;

Κι αυτές τις πολυώροφες ανθρώπινες σχέσεις

ποιος θα τις κατοικήσει;

Φύγατε όλοι, όλα; Ή ποτέ δε σας είχα;

Ανεπιβεβαίωτα μένουν τα δυο κυπαρίσσια

στην είσοδο της καλησπέρας που έλεγες.

Έλεγες ή ζωγράφιζα φθόγγους και στόματα

στων βραδινών ωρών τις ξώπορτες;

Ποιες βραδινές ώρες; Έρχονταν; Διθέσιες;

[...]

σ.σ. αναδημοσίευση από τις 15.07.07

ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ - "ΣΤΟ ΩΡΑΙΟΤΕΡΟ ΣΗΜΕΙΟ"

2007-11-25T21:34:00.000+02:00

Να ζει κανείς ή να μη ζει; Στο «Ωραιότερο σημείο» ή στο «Χειρότερο σημείο»; Ακούγοντας το καινούριο CD της Άλκηστις Πρωτοψάλτη ομολογώ πως προβληματίστηκα αρκετά, μέχρι που έθεσα στον εαυτό μου υπαρξιακά ερωτήματα του τύπου η συνείδησή μου είναι ακόμα ενεργή ή παραλογίζομαι; Λέω, Πρωτοψάλτη είναι τούτη δω ή κάποια που την αντιγράφει (άσχημα)…;

Ας τα πάρουμε με τη σειρά. Κάποιες μελωδίες μου άρεσαν πάρα πολύ («Υπάρχει ένα φως μακριά», «Απέραντο κενό», «Έλα για λίγο», «Η γη χωρίς εσένα»). Για να δεις πόσο πολύ, προμήθευσα το αυτοκίνητό μου με το CD για να το ακούει στη διαπασών τις δύσκολες χειμωνιάτικες βραδινές του ώρες που γυρίζει μες στην Ξάνθη σαν την έρημη κατάρα ψάχνοντας λόγο για να μη γυρίσει σπίτι (κάτι αντίστοιχο έκανα πρόσφατα με το «Σπινθήρα» και τη Γιώτα Νέγκα ολόκληρη. Δυστυχώς όμως τον δρόμο προς το σπίτι τον βρήκα εύκολα…).

Κάποιοι στίχοι επίσης μου άρεσαν πολύ («Απέραντο κενό», «Έλα για λίγο», «Η γη χωρίς εσένα» - στα κουπλέ περισσότερο, «Πάμε Χαβάη» - το σχολιάζω παρακάτω), κάποιους από αυτούς μάλιστα θα μπορούσα άνετα να τους κρεμάσω στους τοίχους μου, όπως συνηθίζω («…μια Πηνελόπη θολωμένη απ’ το ποτό...»: έτσι κι αλλιώς έχω ιδιαίτερη σχέση με την Πηνελόπη και τη θλιβερή της ιστορία).

Από εκεί και πέρα επικρατεί το …απέραντο κενό! Οι ερμηνείες της Πρωτοψάλτη με απογοήτευσαν όσο δεν μπορείς να φανταστείς. Αναρωτήθηκα γιατί τσιρίζει έτσι, της πάτησαν κάναν κάλο ή την είδε σοπράνο στη Σκάλα του Μιλάνο (πάλι έκανα ρίμα ο ποιητής); Έλεος κυρία Πρωτοψάλτη μου. Ότι είστε καλή τραγουδίστρια το παραδεχόμαστε όλοι και σας βγάζουμε το καπέλο. Το μόνο που καταφέρνετε όμως με τις στριγκλιές σας είναι να χαμηλώνουμε την ένταση του ήχου γιατί πονάνε τα κακόμοιρα τα αυτάκια μας…

Κρίνω απαράδεκτη την απόφασή της να διασκευάσει τραγούδι του Michael Jackson. Δηλαδή άχρηστοι είναι οι Έλληνες συνθέτες κυρία Πρωτοψάλτη μου που πάτε και τραγουδάτε στιχάκια γραμμένα πάνω στη μελωδία του «They don’ t care about us»; Ήμαρτον. Από την άλλη, μου άρεσε πάααααρα πολύ το παιχνιδιάρικο «Πάμε Χαβάη»! Οι στίχοι βέβαια είναι χιουμοριστικοί έως κατινίστικοι, και σίγουρα περίεργοι για να τους τραγουδά η Πρωτοψάλτη: «Give me a brake» ή:

Θωμά είσαι σπίτι

γιατί σε παίρνω και μιλάει

αν τελικά θα πάμε στη Χαβάη

πάρε κι εσύ λεφτά απ’ το σπίτι

Παρόλα αυτά το τραγούδι έχει κάτι που σε κάνει να το συμπαθήσεις.

Χρειάζεται να μιλήσω για το ανεκδιήγητο «Ανάποδες στροφές»; Μπορείς να βρεις πληροφορίες στη διεύθυνση http://www.musiccorner.gr/extras/song/42.html. Φαντάζεσαι να σου πει ο άλλος ότι σε ψάχνει σε «κάποια τσίχλα που κολλάει στο χαλί διεστραμμένα»; Παναγία μου, λες, τι έπαθε τούτος εδώ και παραμιλάει;

Για το τραγούδι τούτο, να προσθέσω μόνο πως ο απίστευτος τελευταίος στίχος: «κάτι από σένα σε μία χτένα» τι άλλο μπορεί να σημαίνει εκτός από το ότι ο τύπος φεύγοντας της άφησε για ενθύμιο τις βρωμερές του τρίχες πάνω στην τσατσάρα; Μπλιάχ, αηδίασα!! Έλεος κύριε Μεσημέρη μου, έχω φάει κιόλας (club sandwich στις 2:30 το πρωί αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία).

Αυτά για την ώρα. Ελπίζω την επόμενη φορά η αγαπητή μας Άλκηστις Πρωτοψάλτη να μας εκπλήξει με ωραία τραγούδια. Όχι όπως σε αυτό το χάλι που έκανε να σκιαχτούμε οι ακροατές! Εις το επανιδείν…

Αξιολόγηση: 3/10

(1 μονάδα για τη συμμετοχή, 1 γιατί είναι η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, ένα όνομα "βαρύ σαν ιστορία", και 1 για τη "Χαβάη" που παραδόξως όσο το ακούω τόσο μου αρέσει)

ΝΙΚΟΣ ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ - "ΑΝΑΣΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ"

2007-11-25T21:33:00.000+02:00

Ο δίσκος του συνθέτη Νίκου Γεωργάκη έχει κάποιο ενδιαφέρον. Αν τα εξετάσουμε μεμονωμένα, οι στίχοι, οι μελωδίες και οι ερμηνείες είναι αρκετά καλά, όμως σε ελάχιστα τραγούδια τα στοιχεία αυτά δένουν αρμονικά μεταξύ τους. Ας τα πάρουμε ένα-ένα.

Ο Γεωργάκης στο «Ανάσα καλοκαιριού» συνδυάζει λαϊκές, έντεχνες και λάτιν μελωδίες, ενώ οι ενορχηστρώσεις του ακολουθούν παραδοσιακές φόρμες (και μεταξύ μας αποτελούν το πλέον αξιοσημείωτο στοιχείο σε αυτή τη δουλειά). Ενδιαφέρουσες συνθέσεις είναι τα: «Περπατώ μοναχός» (αμιγώς λαϊκό, θα μου άρεσε να το άκουγα από τη Γιώτα Νέγκα), «Το τραγούδι των θεριστών» (οι στίχοι του είναι ελεύθερη απόδοση θεατρικού έργου του F. G. Lorca), «Ανάσα καλοκαιριού» (μοναδική εξαίρεση στην παρατήρηση που έκανα στην προηγούμενη παράγραφο). Επίσης, όμορφη μελωδία έχει το «Tango» που είναι αφιερωμένο στο χορευτή Diego Mastrangelo. Αξίζει να πούμε ότι μερικές από τις συνθέσεις μοιάζουν να είναι γραμμένες για να συνοδεύουν αφηγήσεις παραμυθιών…

Ο λόγος του στιχουργού Γιάννη Περδίκη είναι απλός, ποιητικός, ερωτικός και αυτοβιογραφικός. Επομένως, αληθινός. Παρόλα αυτά δεν ταιριάζει με τις μελωδίες τις οποίες συνοδεύει. Αν κάποιος ακούσει τα τραγούδια και ύστερα διαβάσει τα στιχάκια, θα αντιληφθεί νοήματα τα οποία δεν μπόρεσαν να του μεταδώσουν τα στιχάκια συνδυασμένα με τις μελωδίες. Στιχουργικά, καλύτερο τραγούδι είναι το «Παγκάκι».

Τέλος, ας σχολιάσουμε τις ερμηνείες. Πρώτα από όλα, ποτέ δεν κατάλαβα την εμμονή που έχουν ορισμένοι συνθέτες να ερμηνεύουν τραγούδια στους δίσκους τους. Αφού έτσι κι αλλιώς εμπιστεύονται άλλους που κάνουν αυτή τη «δουλειά» πολύ καλύτερα από τους ίδιους, γιατί μας απογοητεύουν; Δεν αντιλαμβάνονται ότι για να τραγουδήσει κάποιος πρέπει να έχει τουλάχιστον καλή φωνή; Οι ερμηνευτικές απόπειρες λοιπόν του Γεωργάκη σε αυτόν το δίσκο δε με άγγιξαν καθόλου. Παράλληλα όμως, στο δίσκο συμμετέχει (ευτυχώς) η σπουδαία Λιζέτα Καλημέρη, αλλά μόνο το ένα από τα τρία τραγούδια που της δόθηκαν της ταιριάζει απόλυτα (το ομώνυμο). Οι υπόλοιποι ερμηνευτές είναι απλώς συμπαθητικοί.

Με λίγα λόγια, το άλμπουμ «Ανάσα καλοκαιριού» είναι μια δουλειά που έχει καλές προθέσεις, αλλά αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό. Ενώ βρήκα κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία μέσα στο σύνολο, το τελικό αποτέλεσμα δε με έπεισε. Σημασία έχει όμως ότι στις δύσκολες δισκογραφικά εποχές που ζούμε, ο αντιεμπορικός αυτός δίσκος έχει λόγο ύπαρξης, παρόλο που δεν έχει στόχο να βγάλει σουξέ. Για αυτόν και μόνο το λόγο, αξίζουν στους συντελεστές συγχαρητήρια…!

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER!

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΘΑΣ / ΛΙΝΑ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ - "ΣΠΙΝΘΗΡΑΣ"

2007-11-25T21:31:00.002+02:00

Τώρα οι μηχανές αμήχανα το φως κοιτούν

στον πίσω αιώνα μονάχο του χτυπούσε ένα παράθυρο

μπροστά στο μέλλον ανοιχτό

Στο «Σπινθήρα» συναντάται η σύμπραξη του Γιάννη Σπάθα και της Λίνας Νικολακοπούλου, βασικά. Εκ των δεδομένων λοιπόν, ο δίσκος αυτός αποτελεί μουσικό λογοτέχνημα και όχι προϊόν προς κατανάλωση. Ένα το κρατούμενο. Δεύτερον, τα κίνητρα της γέννησης του μουσικού συνόλου ήταν αγνά, καλλιτεχνικά και κυρίως εσωτερικά («Στο Γ.Σ. έδινα στίχους, μου έδινε μελωδίες και ανταλάσσαμε σπινθήρες πιθανοτήτων. Γράψαμε τραγούδια για εμάς, για τη χαρά της δημιουργίας», Λ.Ν.). Με αυτά τα δεδομένα λοιπόν υποψιαζόμαστε λίγο πολύ τι θα ακούσουμε (και τι θα νιώσουμε).

Το Μάη σου βάζω κόκκινα

Γενάρη τ’ άσπρα

Αύγουστο γίνεσαι χρυσό

τραγούδι εσύ που το ‘πινα

και γέμιζα άστρα

ό,τι κι αν είχα για ουρανό

Οι στίχοι της Λίνας Νικολακοπούλου είναι ξεχωριστοί, όπως πάντα. Πηγάζουν από τους προβληματισμούς της σχετικά με τη ζωή, τον έρωτα, την επιθυμία, το σώμα, το χρόνο, τη φθορά, το θάνατο. Η βάση του λεκτικού της οικοδομήματος είναι η φιλοσοφία της καθημερινότητας που πηγάζει από την προσωπική της πείρα, και αυτό το γερό οικοδόμημα καταλήγει σε μια λαμπρή κορυφή μοναδικότητας. Εντόπισα κοινή συνισταμένη των σκέψεών της, μια κουρασμένη τάση για φυγή και λύτρωση.

Να ‘φευγε όλη η κοινωνία

με ταξιά, με λεωφορεία

να μας σκέπαζε απόψε

σκέτος ουρανός

Οι μουσικές του Γιάννη Σπάθα είναι απλώς καταπληκτικές. Έντονοι ροκ ήχοι συνυπάρχουν με λαϊκές μελωδίες και απαγγελίες, δημιουργώντας ένα όμορφο και ταιριαστό ηχητικά σύνολο. Ο Βασίλης Λέκκας, αν και προσπαθεί να είναι καλός, τελικά δεν τα καταφέρνει, αφού κάποιες φορές φαίνεται να φωνάζει. Η φωνή του σε ορισμένα σημεία ακούγεται σκληρή και αποστασιοποιημένη από αυτά που τραγουδάει. Βέβαια το γεγονός ότι κάποιες ερμηνείες του είναι υπερβολικές δε σημαίνει ότι δεν ακούγονται καλά τα τραγούδια… Θα προτιμούσα να είναι πιο ήρεμος και πιο συναισθηματικός. Όπως και να ‘χει, το CD λαμβάνει βαθμολογία δέκα με τόνο!

Ερμηνεύοντας τα στιχάκια που προλογίζουν αυτά τα σχόλια, οι «μηχανές που αμήχανα το φως κοιτούν» είμαστε τελικά εμείς, που μας λείπει ένας σπινθήρας μόνο και όταν συμβεί, θα πάρουμε αμέσως μπρος και θα κινηθούμε επιτέλους προς το μέλλον! Ίσως να τον βρήκαμε αυτόν τον σπινθήρα…

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER!

ΠΑΡΙΣ ΠΕΡΥΣΙΝΑΚΗΣ - "Τ' ΑΣΤΡΗ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ"

2007-11-25T21:30:00.001+02:00

Ο δίσκος του Πάρι Περυσινάκη «Τ’ άστρη του ουρανού» είναι ιδιαίτερος. Περιέχει λόγια και μουσικές από την Κρήτη, άρα απευθύνεται σε συγκεκριμένο κοινό… Ας πούμε, σε εμένα που το άκουσα δε μου έκανε αίσθηση για τον βάλω κάποια άλλη στιγμή να τον ακούσω ξανά. Δε με συγκινούν οι λύρες και τα λαούτα. Ελπίζω να καταλαβαίνεις τι εννοώ. Ακόμα και καλαματιανά ή τσάμικα να μου έβαζες, που μου είναι πιο οικεία ως ακούσματα, δε θα μου έκαναν «κλικ». Παρόλα αυτά, τον άκουσα ξανά και ξανά για να είμαι όσο πιο δίκαιος και αντικειμενικός γίνεται. Πάμε λοιπόν.

Πολύ καλές οι μελωδίες του κυρίου Περυσινάκη, αλλά είναι σκληροπυρηνικές. Θα μου πεις, για δίσκο με παραδοσιακή μουσική πρόκειται, τι ήθελες; Εξάρσεις και ξεσπάσματα; Τριαλαλί-τριαλαλό ή ντιχτιρι-ντάχτα; Το λέω πάλι, δεν είμαι εξοικειωμένος με την (αυστηρή) κρητική παράδοση, άρα καμία έκφρασή της δεν μπορεί να με αγγίξει (εύκολα).

Οι στίχοι του Μήτσου Σταυρακάκη είναι και αυτοί πολύ καλοί, αλλά αθώοι. Με την καλή έννοια. Και πιστέψτε με, επειδή κι εμένα μου έχουν «κατηγορήσει» ως αθώα κάποια στιχάκια και ποιήματά μου, η ιδιότητα αυτή δεν είναι κακή. Είναι παγίδα όμως. Σε αγγίζουν, σε εκφράζουν, σε ταξιδεύουν, αλλά τους λείπει αυτό το κάτι. Δεν υπερβαίνουν τον εαυτό τους. Τα λόγια του Μήτσου Σταυρακάκη λοιπόν είναι λιτά και περιεκτικά, ρομαντικά, μιλάνε για τη φύση και τον έρωτα. Μέχρι εκεί όμως (μα με τίποτα δεν είμαι ευχαριστημένος πια; Δηλαδή τι ήθελα, βαρύγδουπα νοήματα ή σουξεδιάρικες ιδέες ντυμένα με παραδοσιακή μουσική; Το Θεό μου δεν έχω.). Βλέπεις πώς αυτοσαρκάζομαι καμιά φορά (και αυτοαρπάζομαι…).

Ο Βασίλης Σταυρακάκης, ο οποίος έχει τη χαρά όπως φαίνεται να ερμηνεύει τα τραγούδια του δίσκου, είναι ένας εξαιρετικός τραγουδιστής της παραδοσιακής μουσικής, ενός είδους που λίγοι τολμούν να ασχοληθούν μαζί του. Για αυτόν και μόνο το λόγο του αξίζουν πολλά συγχαρητήρια. Γεια σου λεβεντογέννα Κρήτη!

Οι ενορχηστρώσεις του Πάρι Περυσινάκη είναι απλά εξαιρετικές (παρεπιπτόντως, θεωρώ την ενορχήστρωση του «Άσπρο μαντήλι ανέμιζε» από τον ίδιο, ως μία από τις καλύτερες των τελευταίων ετών). Δεν μπορώ όμως να καταλάβω την εμμονή πολλών συνθετών που δημιουργούν ενιαία μουσικά σύνολα, να συμμετέχουν στην ερμηνεία κάποιων κομματιών, αφού δεν έχουν το ταλέντο για τέτοιες απόπειρες! Πρόσφατα παραδείγματα ο Νίκος Ξυδάκης στο «Γρήγορα η ώρα πέρασε» και ο Κώστας Λειβαδάς στο «Έχω άνθρωπο». Έλος, λυπηθείτε λίγο τα τραγούδια σας! Αν είχατε καλή φωνή εξάλλου, θα λέγατε οι όλα τα κομμάτια σας. Άρα έχετε γνώση της θέσης σας. Οπότε τι φταίει…; Χμ, μάλλον η ματαιοδοξία σας (με την καλή έννοια).

Για να μη σε κουράσω άλλο, θα σου πω ότι ο δίσκος «Τ’ άστρη του ουρανού» είναι μια καλή, αθώα και τρυφερή προσπάθεια προερχόμενη από ορισμένους ανθρώπους που αγαπούν την τέχνη και την παράδοση, και σου προτείνω να τον ακούσεις για να πάρεις μια ιδέα! Γενικά, αν μυριστώ ότι μία δισκογραφική δουλειά γίνεται επειδή κάποιοι ένιωσαν την ανάγκη να την κάνουν και όχι για να κονομήσουν, τότε γίνομαι χαλί να με πατήσουν!

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ - "ΣΤΙΓΜΕΣ"

2007-11-25T21:29:00.000+02:00

Σχεδόν δέκα χρόνια δισκογραφικής παρουσίας μετρά ο Γιάννης Πλούταρχος. Από το «Μόνο εσύ» του 1998 φτάνουμε στο «Κρυμμένα μυστικά» του 2006 με αρκετά στοιχεία να έχουν αλλάξει σ’ αυτόν και ταυτόχρονα αρκετά στοιχεία να έχουν παραμείνει ίδια. Μια περιληπτική απεικόνιση της μέχρι τώρα πορείας του Γιάννη Πλούταρχου λοιπόν καταγράφει η συλλογή «Στιγμές», με την προσθήκη κάποιων καινούριων τραγουδιών.

Στα δύο CDs περιέχονται αρκετά από τα τραγούδια του Πλούταρχου που έκαναν αίσθηση στο κοινό του και όχι μόνο. Ποιος δε θυμάται το παραλήρημα που προκαλούσαν με τις πρώτες ραδιοφωνικές μεταδόσεις και ζωντανές εκτελέσεις τους τα: «Ένας θεός», «Το καλύτερο παιδί», «Αχ κορίτσι μου», «Μήπως σου ζήτησα πολλά», «Το γράμμα», «Η αυτοκαταστροφή σου», «Αφιερωμένο»… Τραγούδια που όλοι γνωρίζουμε και κάποιοι από εμάς αγαπάμε ιδιαίτερα. Στιγμές σαν τα: «Φοβάμαι πως», «Όλα σε σένα τα βρήκα», «Καμιά δε μοιάζει με σένα μάτια μου» έδωσαν τρόπο έκφρασης σε μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων που ανυπομονούσε να βρει τον εκφραστή της – και τον βρήκε στο πρόσωπο του Γιάννη Πλούταρχου.

Χαίρομαι ιδιαίτερα που στη συλλογή περιλαμβάνεται ένα τραγούδι που δεν ακούστηκε όσο του άξιζε: αναφέρομαι στο «Πουκάμισο» από το «Πάει λίγος καιρός» (σε μουσική Γιάννη Πλούταρχου και στίχους Μιχάλη Αβατάγγελου). Πρόκειται για ένα κομμάτι με ιδιαίτερο στίχο, βιωματικό ίσως και μελωδία που απομακρύνεται αισθητά από τις συνηθισμένες και αναμενόμενες σύγχρονες λαϊκές φόρμες. Παράλληλα, επισημαίνω την απουσία σημαντικών τραγουδιών από το ρεπερτόριο του Πλούταρχου, όπως το «Όλα εσύ», «Αχ βρε καρδιά», «Ποιο στόμα καίει τώρα τα χείλη σου», «Πώς να γίνουμε ξένοι», «Λεπτομέρειες», «Στην πόλη ακρογιαλιά». Αν βέβαια περιλαμβάνονταν όλες του οι επιτυχίες, τότε η συλλογή θα έπρεπε να είναι 3 ή και 4 CD…!

Όπως προαναφέραμε, εκτός από τα γνωστά υπάρχουν και έξι καινούρια τραγούδια, τρία ολοκαίνουρια και τρεις επανεκτελέσεις. Δε θα έλεγα ότι τα ολοκαίνουρια κομμάτια είναι πολύ καλά, πάντως είναι αξιοπρόσεκτα, η παραγωγή τους βρίσκεται σε πολύ καλό επίπεδο. Είναι γεγονός πως ο Πλούταρχος «περνάει από κόσκινο» όποιο τραγούδι ερμηνεύει και να σημειωθεί ότι έχει φοβερή υπομονή, καθώς ακούει απίστευτη ποσότητα υλικού πριν να κυκλοφορήσει έναν δίσκο… Οι επανεκτελέσεις είναι προσεγμένες, με το πολυακουσμένο πλέον «Έλα» του Πυθαγόρα και του Ζακ Ιακωβίδη (που πρωτοακούστηκε από τη μεγάλη Τζένη Βάνου) να ξεχωρίζει. Με το «Έρωτά μου ανεπανάληπτε» ο Πλούταρχος δείχνει ότι αν ζούσε την εποχή που γράφονταν τέτοια τραγούδια, τότε θα ήταν πρώτη φίρμα (όχι ότι δεν είναι τώρα) και όλοι οι επόμενοι χρονικά τραγουδιστές θα έπιναν νερό στο όνομά του! Σχετικά με τις επανεκτελέσεις-διασκευές, ο τραγουδιστής αποδεικνύει ότι δεν κυκλοφορεί τη συλλογή ως «αρπαχτή», αλλά βρίσκει την ευκαιρία να προσφέρει καινούριο υλικό στο πλαίσιο που του επιτρέπεται…

Στο DVD που περιέχει η συσκευασία βρίσκουμε οπτικοποιημένα αρκετά από τα τραγούδια της συλλογής.

ΜΑΡΙΟΣ ΤΟΚΑΣ / ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΚΟΥΛΑΣ - "ΑΣΠΡΟ ΜΑΝΤΗΛΙ ΑΝΕΜΙΖΕ"

2007-11-25T21:28:00.000+02:00

Ευχάριστη έκπληξη στους δύσκολους δισκογραφικά καιρούς που περνάμε, αποτελεί το CD «Άσπρο μαντήλι ανέμιζε» του Μάριου Τόκα σε στίχους Κώστα Φασουλά και ερμηνείες του Βασίλη Σκουλά! Σίγουρα η αντιεμπορική αυτή δουλειά δε χαρακτηρίζεται ως αριστούργημα, παρά την ποιητικότητα και την ταπεινότητα που έχει, αλλά είναι αισιόδοξο το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι που στην τέχνη πορεύονται ανεπηρέαστοι από τις Σειρήνες της εποχής…

Οι συνθέσεις του Μάριου Τόκα είναι ήρεμες και σεμνές. Δε θα έλεγα ότι είναι χαρακτηριστικές του συνθέτη αλλά αυτή είναι η γοητεία σε έναν δημιουργό: κάθε φορά να παρουσιάζει διαφορετικό καλλιτεχνικό πρόσωπο… Ο Πάρις Περυσινάκης ευτυχώς για το έργο του και για εμάς, χρησιμοποιεί μόνο φυσικά όργανα στις ενορχηστρώσεις του. Ιδιαίτερα γοητευτικά είναι τα τραγούδια που έχουν παραδοσιακό ήχο. Οι στίχοι του Κώστα Φασουλά, που έχουν πάνω από όλα καλές διαθέσεις και έντονα ποιητικά στοιχεία, τελικά δεν κατάφεραν να με αγγίξουν…

Οι ερμηνείες του Κρητικού Βασίλη Σκουλά στα τραγούδια του δίσκου είναι καθάριες, άμεσες, λεβέντικες και ειλικρινείς, όπως ακριβώς ορίζει η καταγωγή του δηλαδή, και δείχνουν το πόσο καλός τραγουδιστής είναι… Ενώ μου δίνει την εντύπωση πως έχει αποθέσει το πάθος της ψυχής του στα τραγούδια, τελικά το αποτέλεσμα δε μου αρέσει… Ίσως να μην του ταιριάζει αυτό το ρεπερτόριο. Η φωνή του Σκουλά είναι φτιαγμένη για τραγούδια με μεγαλύτερη ένταση και σαφέστερους προσανατολισμούς (άσε που θυμίζει πολύ, και είναι τιμητικό αυτό, το Νίκο Ξυλούρη!).

Σε γενικές γραμμές, το «Άσπρο μαντήλι ανέμιζε» είναι μια καλαίσθητη δημιουργία της οποίας το πρώτο στοιχείο που ξεχωρίζει είναι τα αγνά της κίνητρα!

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER!

ΘΑΝΟΣ ΠΕΤΡΕΛΗΣ - "ΕΙΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ"

2007-11-25T21:27:00.000+02:00

Στα χέρια μου βρίσκεται άλλη μία συνεργασία του Θάνου Πετρέλη με το Φοίβο! Η αλήθεια είναι ότι ήμουν προκατειλημμένος πριν ακούσω το CD. Τελικά επαληθεύτηκαν οι υποψίες μου… Θα είμαι σύντομος και περιεκτικός.

Αν άκουγα τα τραγούδια του «Είμαι ακόμα ελεύθερος» από το Γιώργο Μαζωνάκη, την Έλλη Κοκκίνου ή τη Δέσποινα Βανδή (άντε και τη Μάρω Λύτρα), δε θα είχαν καμία διαφορά από τώρα που τα ακούω από τον Πετρέλη! Δυστυχώς δεν παρουσιάζουν καμία παρέκκλιση απ’ την κλασσική φόρμα που ακολουθεί ο Φοίβος στις δημιουργίες του τα τελευταία χρόνια. Βέβαια η όλη παραγωγή βρίσκεται σε καλό επίπεδο, αλλά το γεγονός αυτό από μόνο του δε σώζει την κατάσταση….

Οι στίχοι των τραγουδιών είναι μια απ’ τα ίδια, μάλιστα κάποιες φορές φτάνουν στα όρια του κιτς! Συγκεκριμένα, δεν περίμενα να ακούσω από έναν ταλαντούχο λαϊκό τραγουδιστή που έχει τα προσόντα να κάνει καλές δουλειές, να λέει «Δόξα Σοι ο Θεός / που ‘μαι ακόμα ελεύθερος / μ’ όσες και να μπλέχτηκα / καμιά τους δεν παντρεύτηκα». Οι μελωδίες είναι κι αυτές μια απ’ τα ίδια, αντιπροσωπευτικές του Φοίβου που νομίζει ότι κάνει καινούρια σουξέ… Οι ερμηνείες του Πετρέλη υποχρεωτικά κινούνται στο (ανύπαρκτο) επίπεδο των τραγουδιών και δεν προκαλούν καμία εντύπωση. Κάποιες στιγμές δε, μου ακούγεται περισσότερο να …φωνάζει παρά να τραγουδάει! Η φωνή του παρόλα αυτά είναι για διαφορετικό ρεπερτόριο και πρέπει να την αξιοποιήσει όσο είναι ακόμα νωρίς. Τελικά, το να ερμηνεύει κάποιος τραγούδια του Φοίβου εν έτει 2007 μάλλον είναι παγίδα… Μπορεί στη δεκαετία του ’90 ο πολυπλατινένιος δημιουργός να έχτισε καριέρες και καριέρες, πλέον όμως έχει χάσει την πρωτοτυπία του και κουράζει επικίνδυνα…

Συμπερασματικά, το «Είμαι ακόμα ελεύθερος» δε δίνει φέρνει τίποτα καινούριο στη δισκογραφία, μα εμπλουτίζει το ρεπερτόριο του Πετρέλη στις εμφανίσεις του επί πίστας…

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER!

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ - "ΠΙΟ ΠΟΛΥ"

2007-11-25T21:26:00.000+02:00

Δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο ο Μιχάλης Χατζηγιάννης κυκλοφορεί κατά καιρούς σινγκλάκια με ένα-δυο καινούρια τραγούδια μαζί με επανεκτελέσεις παλιότερων επιτυχιών του και ύστερα τα εντάσσει όλα μαζί σε repackaged έκδοση του πιο πρόσφατου πλήρους άλμπουμ του… Ήδη το «Φίλοι & Εχθροί» κυκλοφορεί, άκουσον άκουσον, σε τρεις εκδόσεις!!! Οι δισκογραφικές πρέπει να αντιληφθούν πως αυτή η τακτική δεν είναι τίμια απέναντι στους θαυμαστές των καλλιτεχνών. Φτάνουμε σε σημείο να αγοράζουμε δύο και τρεις φορές το ίδιο CD μόνο και μόνο για να αποκτήσουμε ένα-δυο τραγούδια περισσότερα, άντε και κανένα «συλλεκτικό» DVD για να έχουμε να χαζεύουμε…

Προχωράμε στο θέμα μας. Το single “Πιο πολύ” περιέχει το ολοκαίνουριο ομότιτλο τραγούδι που συνοδεύει τη διαφημιστική εκστρατεία της τηλεφωνικής εταιρίας με την οποία έχει συνάψει συμφωνία ο Χατζηγιάννης. Το τραγούδι υπάρχει σε δύο εκδόσεις: την «κανονική» και την «passion mix». Η πρώτη θυμίζει λίγο …Eurovision αφού το κομμάτι ξεκινά ως μπαλάντα και μετά αποκτά δυναμικό beat! Προτιμώ τη δεύτερη έκδοση που έχει ομοιόμορφο ποπ-ροκ ρυθμό (επιτέλους ακούμε και λίγα φυσικά όργανα). Γενικά, είναι ένα καλό κομμάτι με ωραίο και ευκολομνημόνευτο στίχο (δεν ξέρω πώς καταφέρνει κάθε φορά ο Νίκος Μωραΐτης να γράφει «πιασάρικους» στίχους με ευαισθησία) που ακούγεται ευχάριστα και φτιάχνει τη διάθεση! Κλασσική χατζηγιαννική συνταγή.

Το περιβόητο ντουέτο «Tonight» με τους Reamonn τολμώ να πω ότι κούρασε πλέον. Το ακούσαμε, το ξανακούσαμε και ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ο Χατζηγιάννης το έκανε ντουέτο… Τα μόνα στοιχεία που το σώζουν είναι η ερμηνεία του που κινείται στα γνωστά μονοπάτια και φυσικά οι ίδιοι οι Reamonn που από μόνοι τους είναι φοβεροί! Οι προχειρογραμμένοι στίχοι της Ελεάνας Βραχάλη που αποτελούν κακή αντιγραφή των αυθεντικών (το «Oh tonight / you killed me with your smile» έγινε «Σήμερα / με σκότωσες ξανά») ξεχνάμε ότι υπάρχουν και πάμε παρακάτω.

Το remix του πασίγνωστου «Χέρια ψηλά» είναι ωραίο, δροσερό, καλοκαιρινό. Η αλήθεια είναι ότι το δυναμικό αυτό τραγούδι αυτό χρειαζόταν μία ανανέωση εν όψει καλοκαιριού!

Σε αδρές γραμμές, το CD-single «Πιο πολύ» έρχεται για να ξεσηκώσει τους fans του Μιχάλη Χατζηγιάννη και να τους κάνει να ανυπομονούν για την επόμενη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά του..!

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΟΛΥΜΠΙΟΥ - "ΜΑΖΙ ΧΩΡΙΣΤΑ"

2007-11-25T21:25:00.000+02:00

Όταν έχω στα χέρια μου τον καινούριο δίσκο ενός καλλιτέχνη, πρώτα εξετάζω τους συντελεστές – δημιουργούς και συνεργάτες – και ύστερα ακούω τα τραγούδια προσεκτικά και υπομονετικά ώστε να σχηματίσω άποψη…

Το «Μαζί χωριστά» λοιπόν δίνει τις καλύτερες υποσχέσεις, καθώς συναντάμε το Μιχάλη Χατζηγιάννη ο οποίος έχει την επιμέλεια παραγωγής, υπογράφει τη μουσική όλων των κομματιών, συμμετέχει ερμηνευτικά σε ένα τραγούδι και κάνει δεύτερες φωνές και φωνητικά σε αρκετά από τα υπόλοιπα (χαρά στο κουράγιο του!), το Νίκο Μωραΐτη να υπογράφει τους στίχους σε δέκα από τα δώδεκα τραγούδια, την Ελεάνα Βραχάλη η οποία συμμετέχει στιχουργικά σε ένα τραγούδι, και τέλος συναντάμε το Soumka, το Δημήτρη Μπέλλο και τον Ντίνο Γεωργούντζο να υπογράφουν τις ενορχηστρώσεις. Με αυτά τα στοιχεία και μόνο «μυρίζομαι» σουξέ…! Είναι όμως έτσι; Μέχρι κάποιο σημείο, ναι. Λαμβάνοντας υπόψη τους συντελεστές, θα μπορούσε να περιμένει κανείς μια αντιγραφή τού «Φίλοι & εχθροί». Τα πράγματα όμως δεν είναι έτσι. Ευτυχώς.

Ας προχωρήσουμε στον πυρήνα του δίσκου, που είναι φυσικά τα τραγούδια. Βρίσκουμε γνώριμα, ίσως και προβλέψιμα, ακούσματα (το γεγονός αυτό οφείλεται στο συνθέτη και τους ενορχηστρωτές), μα η έκπληξη σε αυτό το δίσκο εντοπίζεται στους στίχους του Μωραΐτη, που κάθε φορά αποδεικνύει ότι ανταποκρίνεται πολύ καλά στις προσδοκίες που προκύπτουν από τις συνεργασία του! Με αυτήν τη δουλειά γίνεται «κλασσικός», με την έννοια ότι ο λόγος του αποκτά πλέον ταυτότητα και μοναδικό χαρακτήρα… Οι ερμηνείες της Ολυμπίου είναι μάλλον μέτριες και αυτό οφείλεται στις συνθέσεις των τραγουδιών, που ναι μεν της ταιριάζουν, από την άλλη όμως δεν της επιτρέπουν να εκφραστεί όπως θα έπρεπε και θα μπορούσε… Συνολικά, η τραγουδίστρια μου ακούγεται κάπως «σφιγμένη», όσο κι αν έχει τη διάθεση να δείχνει άνετη.

Στο δίσκο υπάρχουν πολύ καλές στιγμές, όπως το ομώνυμο τραγούδι (με το πρώτο άκουσμα φαίνεται ότι ο Ντίνος Γεωργούντζος έχει κάνει καλή δουλειά στην ενορχήστρωση – όπως και στο δίσκο «Δεν είναι ο έρωτας …παιδί της λογικής» του Γιάννη Πλούταρχου), το «Δευτερόλεπτα» (είναι από τα τελευταία κομμάτια στο CD και φαίνεται ότι θα γίνει σουξέ – ίσως η δεύτερη καλύτερη σύνθεση μετά το κομμάτι που προαναφέραμε), το υπέροχο «Φιλικά» (εξαιρετικά ενορχηστρωμένο από το Δημήτρη Μπέλλο, με κανονάκι και φλογέρα ανάμεσα στα όργανα – η σύνθεσή του θα μπορούσε να θεωρηθεί συνδυασμός του «Πήγε τρεις» από το «Φίλοι & εχθροί» και του «Αυτά που θα ‘λεγα σε σένα» από την «Ακατάλληλη σκηνή»), ενώ το «Μη ρωτάς» πληροί όλες τις προϋποθέσεις για να γίνει επιτυχία καθώς έχει γρήγορο ρυθμό, ωραίο ήχο και ζωηρή ερμηνεία! Ενδιαφέρον είναι το «Σ’ αγαπώ μα δε φτάνει αυτό» το οποίο κινείται στα γνωστά μονοπάτια της μπαλάντας «Φίλοι κι εχθροί» (μουσική «εξέλιξη» του «Το σ’ αγαπώ» από το «Κρυφό φιλί», του «Πού είναι η αγάπη» από την «Ακατάλληλη σκηνή» και αυτού που μόλις αναφέραμε). Έχει τις δυνατότητες να ξεχωρίσει γρήγορα…

«Ο παράδεισος δε φτιάχτηκε για μας» είναι το ντουέτο της Ολυμπίου με το Χατζηγιάννη και ενώ αποτελεί μια ενδιαφέρουσα σύνθεση (στα ρεφραίν, όχι στα κουπλέ), ο ήχος του ακούγεται εντελώς άδειος, γεγονός αναμενόμενο για ένα τραγούδι του οποίου η ενορχήστρωση γίνεται σχεδόν εξολοκλήρου με ηλεκτρονικά μέσα (πού και πού να ακούμε και κανένα φυσικό όργανο βρε παιδιά! – στους ενορχηστρωτές απευθύνομαι). Τι να πω, ίσως να παραείναι μοντέρνο για τα δικά μου ακούσματα… Αναπόφευκτα το συνέκρινα με το «Να ‘σουν αλλιώς» (θυμάστε, το τραγούδι με το οποίο έγινε το «μπαμ» της Ολυμπίου το 2003) και φυσικά «νικητής» αναδείχθηκε το τελευταίο…

Το γνωστό «Πες το δυνατά» ακολουθεί την κλασσική πλέον χατζηγιαννική συνταγή που όσο και να αρέσει μάλλον έχει αρχίσει να κουράζει. Η παραγωγή του όμως είναι πολύ προσεγμένη, η ιδανική για να γίνει σουξέ. Τέλος, το «Πάρ’ το αλλιώς» της Ελεάνας Βραχάλη είναι ένα απογοητευτικό τζαζ κομμάτι που δεν ταιριάζει καθόλου στη χροιά της Ολυμπίου, όσο κι αν αυτή προσπαθεί να δώσει έναν παιχνιδιάρικο τόνο στην ερμηνεία της…

Μέσα σε όλα αυτά, έρχεται και το (όμορφο κατά τα άλλα) ένθετο του CD που περιέχει πληροφορίες για το πώς μπορούμε να κατεβάσουμε στο κινητό μας ring tones με τα τραγούδια! Τι πρωτότυπο!! Και τι χρήσιμο, θα έλεγα…

Σε γενικές γραμμές, το «Μαζί χωριστά» έχει κάποια καλά στοιχεία που αξίζουν την προσοχή μας, παρουσιάζει όμως και ουσιαστικές αδυναμίες! Τολμώ να πω ότι μετά την πρώτη ακρόαση μου άφησε ένα κενό, αφού περίμενα ν’ ακούσω κάτι που να μ’ εντυπωσιάσει, γεγονός που φυσικά δε συνέβη… Δε γνωρίζω αν αυτό οφείλεται στις υψηλές αξιώσεις που είχα θέσει εξαρχής λόγω των συντελεστών. Μετά από κάποιες ακροάσεις όμως εντόπισα μέχρι ενός ορισμένου σημείου «τι θέλει να πει ο ποιητής»! Για να μην κουράζουμε άλλο το θέμα, οι εγγυήσεις που θεωρητικά δίνουν οι συντελεστές του δίσκου, δυστυχώς δε βρίσκουν εφαρμογή στην πράξη… Περιμένουμε να δούμε τι ανταπόκριση θα βρει στο κοινό αυτή η δουλειά της Δέσποινας Ολυμπίου και εμείς είμαστε πάντα εδώ για να σχολιάσουμε, με καλοπροαίρετη πάντα διάθεση…!

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER!

ΑΛΕΞΙΟΥ / ΜΑΛΑΜΑΣ / ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ "ΖΩΝΤΑΝΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ ΣΤΟ ΛΥΚΑΒΗΤΟ"

2007-11-25T21:24:00.001+02:00

Πολύ σημαντικές στιγμές έχουν αποτυπωθεί μέσα σε αυτόν τον υπέροχο δίσκο. Από πού να ξεκινήσει κανείς να περιγράφει τα συναισθήματα που προκαλούνται μετά την ακρόαση και θέαση αυτής της συλλογής (γιατί ουσιαστικά για συλλογή πρόκειται!).

Ζωντανή ηχογράφηση της συναυλίας που διοργάνωσε ο ραδιοφωνικός σταθμός «Μελωδία» για να γιορτάσει τα 15^α γενέθλιά του. Η Χαρούλα Αλεξίου, ο Σωκράτης Μάλαμας και ο Αλκίνοος Ιωαννίδης τραγουδούν ο ένας τα τραγούδια του άλλου και το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό… Με παιχνιδιάρικη πολλές φορές, αλλά πάντα ειλικρινή διάθεση προς το ποιοτικό τραγούδι, δημιουργούν ένα εκπληκτικό μουσικό σύνολο. Θα περίμενε κανείς κάποιος από αυτούς να έχει ηγετικό ρόλο στις ερμηνείες ή στη σκηνική παρουσία, αλλά κάτι τέτοιο ευτυχώς δε συμβαίνει! Τα τραγούδια (και τα «φώτα» – ο νοών νοείτω) είναι δίκαια «μοιρασμένα» και στους τρεις ερμηνευτές. Τις ενορχηστρώσεις επιμελούνται οι δύο άνδρες της παρέας.

Το στοιχείο που διαφοροποιεί αυτήν τη ζωντανή ηχογράφηση από τις υπόλοιπες του σωρού, είναι το γεγονός ότι καθένας τραγουδιστής ερμηνεύει αρκετά κομμάτια των άλλων, πέρα από τα δικά του. Ακούμε την Αλεξίου στα «Όνειρο ήτανε», «Βυθός», «Απόγευμα στο δέντρο», «Σταγόνες στο γιαλό» κ.ά. του Ιωαννίδη και στα «Να βάλω τα μεταξωτά και να φυσάει», «Δρόμο άλλαξε ο αέρας», «Ο κήπος» κ.ά. του Μάλαμα και πραγματικά γοητεύει με το μοναδικό τρόπο που τα ερμηνεύει, δίνοντας μάλιστα νέα διάσταση σε αυτά (ιδιαίτερα στου Ιωαννίδη!). Στα λαϊκά κομμάτια, μας θυμίζει έντονα τη Χαρούλα που όλοι γνωρίζουμε και αγαπάμε εδώ και δεκαετίες, εκείνη δηλαδή που αναβιώνει τις ρίζες της και τις ρίζες μας μέσα από την έκφραση του αυθεντικού λαϊκού τραγουδιού!

Ο Μάλαμας, αγαπημένος αλλά αδικημένος από τα μέσα τραγουδιστής και δημιουργός, ερμηνεύει με το δικό του χαρακτηριστικό τρόπο αρκετά κομμάτια του Ιωαννίδη, εκτός των δικών του και της Αλεξίου («Παράκληση», «Ο δρόμος, ο χρόνος και ο πόνος», «Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ», «Νεράιδα», «Εσύ με ξέρεις πιο πολύ», «Ξημερώνει» κ.ά.). Τα έργα του που περιέχονται στο δίσκο έρχονται να υπενθυμίσουν το μεγάλο ταλέντο του στη στιχουργική και στη σύνθεση.

Με τη σειρά του, ο Ιωαννίδης επιδίδεται σε αριστοτεχνικές ερμηνείες, μέσα από τις οποίες για ακόμα μία φορά αποδεικνύει το αστείρευτο ταλέντο του («Μινοράκι», «Προσκυνητής», «Ο κόσμος που αλλάζει», «Όσα η αγάπη ονειρεύεται», «Αράχνη», «Τίποτα δεν πάει χαμένο», «Όλα σε θυμίζουν» κ.ά.). Εξαιρετικός ποιητής, μουσικός και ερμηνευτής, μέσα από κάθε δουλειά στην οποία συμμετέχει, καταφέρνει αβίαστα να μας πείσει πως είναι γνήσιος Καλλιτέχνης, αποτελώντας μέρος ενός απειροελάχιστου συνόλου ανθρώπων οι οποίοι ασχολούνται πραγματικά με αυτό που λέγεται ΜΟΥΣΙΚΗ…

Συνοψίζοντας, ο δίσκος αυτός (πρέπει να) αποτελεί σημείο αναφοράς για τους σύγχρονους καλλιτέχνες και πάνω από όλα για τους σύγχρονους δημιουργούς, καθώς περιέχει τραγούδια ουσίας που έχουν αρκετά πράγματα να πουν, και που ευτυχώς δεν κουβαλάνε την (κουραστική πλέον) σνομπ στάμπα του «έντεχνου».

Το DVD που συνοδεύει τη συσκευασία περιέχει τη συναυλία με μερικά επιπλέον αποσπάσματα από τα παρασκήνια και διάφορα χιουμοριστικά …παραλειπόμενα! «Όλα τα λεφτά» είναι το διαρκές σπινθηροβόλο βλέμμα της Χαρούλας που κυριολεκτικά σε μαγνητίζει! Στο τελευταίο τραγούδι «Το παπάκι» μπορεί κανείς με ευκολία να διακρίνει τη μελαγχολία αλλά και την πληρότητα στα βλέμματα των τραγουδιστών…

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER!

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ - "ΦΙΛΟΙ & ΕΧΘΡΟΙ"

2007-11-25T21:23:00.002+02:00

Ομολογώ πως αδημονούσα για τη νέα δουλειά του Μιχάλη Χατζηγιάννη. Είναι ένας πάρα πολύ καλός τραγουδιστής και συνθέτης, με ευρεία αποδοχή. Τον τελευταίο καιρό δείχνει ένα ακόμα ταλέντο του, να συνθέτει κομμάτια και για άλλους καλλιτέχνες. Το γεγονός αυτό σχολιάστηκε αρνητικά, καθώς επικρατεί η άποψη ότι οι δημιουργοί δεν πρέπει να χαρίζουν σωρηδόν τις δημιουργίες τους, αλλά εγωιστικά, να τις κρατούν για εκείνους. Διαφωνώ κάθετα. Ο Χατζηγιάννης ξέρει πολύ καλά τι κάνει επιλέγοντας το κατάλληλο τραγούδι για τον κάθε τραγουδιστή με τον οποίο συνεργάζεται. Έτσι αποδεικνύει ότι δεν διακατέχεται από συμπλέγματα ανωτερότητας, όπως άλλοι συνάδελφοί του.

Για να καλύψει το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από την «Ακατάλληλη σκηνή» μέχρι σήμερα, ο καλλιτέχνης προτίμησε να δώσει στην κυκλοφορία κάποια κομμάτια που απλά συντηρούσαν το μύθο του και έκανε το κοινό του να ανυπομονεί για μία καινούρια ολοκληρωμένη δουλειά. Μετά το «Όνειρο ζω» και το «Live» επιτέλους έχουμε στα χέρια μας ένα πλήρες άλμπουμ.

Με την ακρόαση των πρώτων τραγουδιών αμέσως διαπιστώνουμε ότι ο Χατζηγιάννης δεν είναι πλέον ο ίδιος. Δίνει την εντύπωση ότι εγκαταλείπει σιγά-σιγά το ποπ τραγούδι και «σοβαρεύει» φλερτάροντας με το λαϊκό και το έντεχνο. Εγώ δε θα έλεγα ότι κάνει στροφή, αλλά ότι επιστρέφει σε γνώριμα μονοπάτια. Φαντάζομαι θα συμφωνήσουν μαζί μου όσοι γνωρίζουν την καλλιτεχνική του πορεία στην Κύπρο… Ήδη είχαμε πάρει μία γεύση από το «Αυτά που θα ‘λεγα σε σένα» που ερμηνεύει ο ίδιος στην «Ακατάλληλη σκηνή» και από το «Να συμβεί» που τραγουδά καταπληκτικά η Γλυκερία στη «Βροχή των αστεριών». Τα τραγούδια λοιπόν στην πλειονότητά τους έχουν διαφορετικό ήχο από αυτόν που έχουμε συνηθίσει στις προηγούμενες δουλειές. Στην ενορχήστρωση θα βρούμε κλαρίνο, μπουζούκι και τζουρά να συνυπάρχουν με τα ηλεκτρικά όργανα.

Η μουσική σε όλα τα κομμάτια ανήκει στο Χατζηγιάννη ενώ τους στίχους υπογράφουν η Ελεάνα Βραχάλη, ο Νίκος Μωραΐτης, η Ναταλία Γερμανού και ο ίδιος ο τραγουδιστής (στο «Να γυρίσεις πίσω»). Την ενορχήστρωση και τον προγραμματισμό ανέλαβαν ο Δημήτρης Μπέλλος και ο Soumka.

Ο δίσκος γενικά κινείται σε χαμηλούς τόνους χωρίς όμως να λείπουν ευχάριστα ξαφνιάσματα. Αξίζει να αναφερθούμε στην ομότιτλη μπαλάντα «Φίλοι κι εχθροί» της οποίας ο στίχος δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία απάντηση στο «Σ’ αγαπώ»: «…Θέλω ξανά να σου πω είναι επικίνδυνα εδώ / όμως τώρα θα φύγω εγώ…». Το «Να είσαι εκεί» με τη σχεδόν σπαραξικάρδια ερμηνεία του ακολουθεί τα βήματα τού «Δε φεύγω» (επιτυχημένη συνταγή, γι’ αυτό και επαναλαμβάνεται χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα κακό). Το «Χέρια ψηλά» προσπαθεί να συνεχίσει την επιτυχία τού «Χωρίς αναπνοή» και το καταφέρνει μέχρι κάποιο σημείο, ενώ παράλληλα το «Όμορφη πόλη» θυμίζει το «Για σένα» (η εισαγωγή προδιαθέτει για κάτι παρόμοιο). Μία χαρούμενη ροκ εν ρολ νότα δίνει το ρυθμικό «Πιες». Ξεχωριστά κομμάτια είναι τα: «Πήγε τρεις», «Να γυρίσεις πίσω», «Όπως θα φεύγεις», «Αισθήματα», «Επέτειος», την ώρα που το «Από party σε party» περνά απαρατήρητο. Το γνωστό «Όλα ή τίποτα» ξεσηκώνει.

Σε αδρές γραμμές το «Φίλοι κι εχθροί» είναι μία καλή δουλειά που πιστεύω θα αφήσει και αυτή το στίγμα της στη δισκογραφία. Κάποια κομμάτια βέβαια απαιτούν χρόνο για να αγαπηθούν. Από μουσικής άποψης οι συνθέσεις αξιολογούνται ως πολύ καλές (εκτός ορισμένων εξαιρέσεων) αλλά στιχουργικά θα περιμέναμε κάτι καλύτερο (αυτό δε σημαίνει ότι μεμονωμένα δεν υπάρχουν εξαιρετικά στιχουργικά δείγματα). Κρίνουμε θετικό το γεγονός ότι ο Μιχάλης Χατζηγιάννης τολμά να προτείνει κάτι πέρα από τα καθιερωμένα και να δείξει ότι τα καταφέρνει και σε άλλα είδη τραγουδιού. Μακάρι όλοι οι καλλιτέχνες να είχαν τέτοια αποτελέσματα μετά από ανάλογους πειραματισμούς.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ MUSIC CORNER!

ΑΛΚΙΝΟΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ - "ΠΟΥ ΔΥΣΗΝ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗΝ"

2007-11-25T21:23:00.001+02:00

Τι μπορεί να πει κανείς όταν έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τη φύση, το σώμα, την πατρίδα του, τη γη του. Έτσι αισθάνθηκα μετά την πρώτη ακρόαση του δίσκου, ότι επέστρεψα στις ρίζες μου.

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης αποδεικνύεται ότι εκτός από εξαιρετικός Ποιητής και Μουσικός, ξέρει να φτιάχνει τέχνη χωρίς να ακολουθεί έτοιμες συνταγές ή μόδες. Φειδωλός σε δισκογραφικές παραγωγές, εμφανίζεται μόνο όταν υπάρχει λόγος. Ο λόγος αυτός στην προκειμένη περίπτωση είναι σοβαρός. Για αρκετά χρόνια ρώτησε, έψαξε, ξέθαψε εύθραυστο υλικό και μας έκανε ένα σπουδαίο δώρο: έναν δίσκο με παραδοσιακά κυπριακά τραγούδια, δοσμένα με απόλυτο σεβασμό και αγάπη προς την παράδοση. Η κυπριακή γλώσσα, μελωδική και αρχαιοπρεπής, εκφράζει την αγάπη, τον πόνο, την αγωνία, το παράπονο, τη λατρεία προς τη φύση και την ύπαιθρο και όλα αυτά με τη συνοδεία παραδοσιακών κυπριακών οργάνων.

Φυσικά δε θα μπορούσε ένας μόνο άνθρωπος να δημιουργήσει αυτό το έργο από μόνος του. Αρωγός του Αλκίνοου Ιωαννίδη στάθηκε ο πολύ καλός μουσικός Μιλτιάδης Παπαστάμου. Συνοδοιπόροι λοιπόν στο ίδιο όνειρο, κατορθώνουν να μας μαγέψουν με τη μουσική και την ερμηνεία τους, και το σημαντικότερο, να μας υπενθυμίσουν ότι όταν υπάρχει πραγματική διάθεση για δημιουργία, μόνο αριστουργήματα μπορούν να προκύψουν.

Οι παρακάτω εισαγωγικοί στίχοι προδιαθέτουν τον ακροατή για το τι πρόκειται να ακούσει: «Που δύσην ως ανατολήν κι απού Βορράν ως Νότον / κι από τα πέρατα της γης τον κόσμον προσκαλώ τον // Δώστε μου λλίην ακρόασην για να σας τραουδήσω / κι ούλους σας μιάλους και μιτσιούς εννά σας κλαμουρίσω» (ούλους=όλους, μιάλους=μεγάλους, μιτσιούς=μικρούς, κλαμουρίσω=κάνω να κλάψουν).